Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk08/09/2016

Evelien (43) en Francis (41) zijn 8 jaar gehuwd en hebben een zoontje van 5. Evelien is al een tijdje met ziekenverlof en kreeg de diagnose CVS. Sindsdien loopt het moeilijk in hun relatie.


Evelien
Ik leerde Francis kennen tijdens een yogaweekend in de Kempen. Hij was de verantwoordelijke voor het domein waar het weekend doorging en tijdens een van de pauzes geraakte ik met hem aan de praat. Hij was zo anders dan de mannen die ik in mijn yogagroep leerde kennen: recht-door-zee, praktisch aangelegd en stralend van fysieke kracht en gezondheid. Hij leek voor mij de man waarop ik mijn toekomst kon bouwen. We hielden contact en werden uiteindelijk ook een koppel. Ik verhuisde richting Kempen, we trouwden en kregen Alfred, onze zoon. Na de geboorte van Alfred herstelde ik moeilijk. Ik ging te vroeg opnieuw aan het werk, voelde al snel dat ik het tempo niet aankon, maar ik bleef doordoen, tegen de signalen van mijn lichaam in. Op een morgen werd ik wakker met een enorme spierpijn. Ik kon werkelijk niets meer, voelde me lamlendig. De dokter dacht dat het iets viraal was, een griepje, maar ook na verloop van tijd beterde het niet echt. Ik bleef me futloos voelen, een vod. Francis had daar aanvankelijk veel begrip voor en hielp waar mogelijk. Eigenlijk kwam het volledige huishouden, de zorg voor Alfred, werken, op zijn schouders terecht. Na een paar maanden vermoedde mijn kinesist dat er meer aan de hand was. Hij opperde CVS, wat ik niet wilde geloven, maar talrijke onderzoeken wezen uiteindelijk in die richting. De laatste tijd verdiep ik me in alles wat er te vinden is over CVS en kwam zo uit bij een opleiding tot voedingsdeskundige. Ik lees nu heel veel rond dit thema en volg ook tal van cursussen, ik pas die kennis ook toe, neem nu veel voedingssupplementen en voel de laatste maanden dat ik langzaam weer meer energie krijg. Francis gelooft niet in die dingen, hij noemt het dure kwakzalverij en is er van overtuigd dat het gewoon de tijd is die zijn werk doet, mijn lichaam dat zich van nature aan het herstellen is. Hij wordt ook boos als ik het onderwerp aansnij, zegt dat hij geen zin heeft om de rest van zijn leven door te brengen met zweverige, alternatieve denkwijzen en types. Ik verwacht helemaal niet van hem dat hij daarin meegaat, maar nu het wat beter gaat, zou ik het wel fijn vinden dat hij mij ondersteunt en blij is voor mij. Bovendien is het zo dat ik zo overtuigd ben van de waarde van het verhaal rond voeding, dat ik met die kennis graag iets zou doen. Een eigen praktijk als consulente uitbouwen bijvoorbeeld. Ik zou dat kunnen doen aan mijn tempo en zo langzaamaan mijn mogelijkheden verbreden, maar ook dat ziet hij absoluut niet zitten. Hij is er zeker van dat ik me zal verliezen in dat verhaal, dat ik zoveel stress niet aankan en we terug naar af zullen zijn. Ik vind het evenwel belangrijk om ook iets van mezelf te hebben. Het lijkt alsof hij dat niet begrijpt of wil begrijpen, wat me heel ongelukkig maakt.
 
Francis
Toen ik Evelien leerde kennen, was ik al een tijdje single. Ik voelde me goed bij die vrijheid, maar verlangde op termijn toch naar een gezin, kinderen. Veel relaties had ik voorheen nog niet gehad. Ik geloofde er nooit echt in, maar met Evelien was dat anders. Ze is een zachte en gevoelige vrouw die net als ik houd van een rustig bestaan waarin natuur, eenvoudig leven, veel zelf doen in huis en tuin centraal staan. Gaan samenwonen ging vanzelf. Evelien trok bij mij in en onze levensstijlen sloten perfect bij elkaar aan. We waren heel gelukkig en kiezen voor een kind was het automatische gevolg. Alfred was heel gewenst, maar ook een heel moeilijk kind dat de eerste drie jaar niet doorsliep en ons sloopte. Ik heb een veel sterkere gezondheid dan Evelien, probeerde zoveel als mogelijk op te nemen, maar voelde wel dat het voor haar teveel was. Ze ging na haar bevallingsverlof opnieuw les geven, maar dat lukte niet. Evelien heeft een hele tijd boven haar mogelijkheden geleefd en dat heeft zich gewroken. Ik aanvaarde dat makkelijk en probeerde er zoveel als mogelijk voor haar te zijn. Het moeilijkste was evenwel dat de dokters niet vonden wat er aan de hand was, we een beetje van het kastje naar de muur werden gestuurd. Toen de diagnose CVS werd gegeven, was dat een klap in ons gezicht. Ik had daar de allerergste voorstellingen van, dacht dat we veroordeeld waren tot een leven van binnen zitten. Maar ik draaide ook direct mijn knop om, besefte dat ik mijn hoofd niet kon laten hangen, Evelien en Alfred me veel te hard nodig hebben. Uiteindelijk vonden we in dit alles een nieuwe manier van leven en ook binnen ons gezin een nieuw evenwicht. Ik had intussen ook aanvaard dat de draagkracht van Evelien beperkter is en het gewoon een kwestie is van daar rekening mee te houden, voldoende rust in te bouwen. Evelien kan zich daar maar moeilijk mee verzoenen en bleef zoekende naar andere antwoorden die ze almaar meer zocht en voor zichzelf ook vond in het alternatieve circuit. Ik geef toe dat ik daar heel wantrouwig tegenover sta en het vaak gewoon geldklopperij vind. Nu ze het plan opgevat heeft om zelf in die richting te gaan studeren en een praktijk op te zetten, ben ik me wel gaan verzetten. Ik zie dat niet zitten in ons huis, maar vooral ik denk dat, nu het wat beter gaat, ze zichzelf en haar mogelijkheden schromelijk overschat en we binnen de kortste keren opnieuw staan waar we bij aanvang stonden. Ze verwijt me nu een gebrek aan empathie, maar hoe kan ik iets ondersteunen waarvan ik weet dat het haar ongelukkig zal maken. Ik voel bovendien dat Evelien veranderd is, ze niet meer openstaat voor mijn mening en we vaak dovemansgesprekken hebben. Ik hoop dat we via deze weg dat opnieuw kunnen keren.
 
Hoe het verder ging
Koppels die te maken krijgen met een chronische aandoening, ervaren vaak dat dit binnen hun relatie de dynamiek hertekent. Ook al was Francis al van bij aanvang de meer zorgende figuur, toch is hun relatie nu bijna getransformeerd naar een zorgrelatie. Vooral Evelien vindt dit moeilijk en heeft vaak het gevoel geen rol van betekenis te kunnen spelen in hun gezinsleven. ‘Alsof ik enkel zorg opeis en niets terug geef.' ‘Ik begrijp dat dit moeilijk is,' zegt Francis. ‘Toch gaat het net daarover: stoppen met vechten tegen iets waaraan niets te veranderen is.' Zij protesteert. ‘Niemand heeft gezegd dat wat is ook altijd zo zal zijn, integendeel. Daarom blijf ik zoeken en open staan voor andere routes dan de klassieke geneeskunde.' Op dat moment belanden we in een discussie over de waarde van alternatieve genees- en voedingswijzen. Ik voel dat we daar snel in verzanden, geef aan het antwoord niet te kennen en dit liever te laten rusten. Ik probeer bij beiden te peilen hoe ze, los van de gezondheid van Evelien, kijken naar haar ambitie om een eigen zaak op te starten. Francis blijft er op hameren dat hij er zeker van is dat Evelien een verkeerde inschatting maakt van haar kunnen. ‘Ik zorg graag voor haar, vind dat mijn verantwoordelijkheid.' Op mijn vraag wat ‘zorgen voor' met hem doet, antwoordt hij: ‘Het geeft me een goed gevoel, dat ik van betekenis ben, dat de ander mij nodig heeft.' Evelien antwoordt daarop: ‘Waarom steun je me als ik ziek ben en me niet goed voel, maar niet als ik probeer beter te worden. ‘ Zonder het echt te beseffen legt ze de kern van hun probleem op tafel. Ik suggereer daarbij of Francis de plannen van Evelien misschien bedreigend vindt. ‘Ik heb inderdaad niet gekozen voor een vrouw die haar eigen weg gaat, die haar ambities voor ons gezin plaatst. Ik heb het gevoel haar te verliezen.' Daar schrikt Evelien van. ‘Geen haar op mijn hoofd dat in die richting denkt', antwoordt ze geëmotioneerd. Francis legt uit een gevoel van uitsluiting en vervreemding te hebben bij haar huidige plannen en houding. ‘Als ze daarmee bezig is, lijkt het alsof ze me niet meer nodig heeft.' In de daaropvolgende sessie bespreek ik dat op eigen benen staan, helemaal niet relatie-ondermijnend hoeft te zijn. Dat de sterkste relaties net zorgen voor de beste zelfontplooiing. En dat het echt delen van wat je denkt en voelt, de ander een veilig gevoel geeft. Dat proberen we de daarop volgende weken als basishouding te installeren: Francis durft mettertijd zijn angst voor verlies van zijn relatie, van Evelien te bespreken. Zij deelt haar echte dromen, twee dagen per week van thuis uit werken en de rest van de tijd voor het gezin en de gezondheid. Ze maken daarover afspraken en geven aan opnieuw verder te kunnen met deze nieuwe ervaringen en inzichten.
 
 
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu