Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk21/09/2015

Bart (44) en Leen (39) hebben sinds 2 jaar een latrelatie die ondanks veel passie, moeizaam loopt. Hun gezinsvakantie werd een heel onaangename ervaring, waarna de conflicten toenamen. Ze komen op gesprek.
 
Leen
Ik leerde Bart kennen via Tinder en al vanaf onze eerste ontmoeting was er sprake van heel veel aantrekking, een klik zoals ik hem al lang niet meer ervaren had. We delen veel: onze passie voor gastronomie en wijn, design, mode een ook de zee. Aanvankelijk was hij de meest enthousiaste. Na 14 dagen sprak hij al van samenwonen, dat hij in mij de vrouw van zijn leven zag. Ik kan niet zo snel iemand toelaten, maar zijn overredingskracht maakte dat ik me ook helemaal openstelde. Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat onze interessecurve uit elkaar liep: de zijne daalde mettertijd, de mijne werd sterker. Dat frustreert me, omdat ik te veel tolereer. Ik voel me vaak onrustig, omdat ik nooit weet wat er komen zal. Zal hij goed gezind naar mij toe komen of krijgen we de zoveelste rel op rij? Het eet me volledig op. Ik wil me ook de hele tijd bewijzen, want vaak krijg ik de boodschap niet te voldoen. Zo heeft hij een aantal vriendinnen met wie hij veel deelt, wat ik moet tolereren. Eentje is heel getalenteerd in sport en dat zegt hij dan, hoe fantastisch dat wel is, het stimuleert om zelf aan sport te doen en dit bij mij niet het geval is. Hij houdt me ook al eens aan het lijntje, belooft te komen rond 19.00, ik kook dan en dan laat hij me wachten tot 's avonds laat. Hij stuurt me dan wel om het uur een berichtje, waardoor hij me een hele avond bezig houdt en ik kapot gefrustreerd ben als hij aankomt. Uiteraard is er dan geen sprake meer van een fijne interactie. Gek genoeg is hij ook heel jaloers. Onlangs op een feestje vond hij dat ik te vaak instemmend had geknikt bij het verhaal van een andere man aan de tafel. Hij doorzoekt ook constant mijn mobiel en computer en het feit dat ik er geen behoefte aan heb om dit bij hem te doen, zorgde ook al voor ruzie. Toch weet ik zeker, mocht ik het wel doen, dat het conflict dan daarover zou gaan. Ook met de kinderen loopt het moeilijk. Zijn zonen aanvaarden me niet, de oudste negeert ook zijn papa als ik er ben. In juli gingen we allemaal samen op reis en dat was een verschrikking. We zaten in een all-in hotel in Italië en ik heb me nog nooit zo ongelukkig gevoeld. Mijn zoon liep er bij voor spek en bonen, want de zonen van Bart negeerden hem en trokken alleen met elkaar op. Ze negeerden ook mij. Ik kon niet echt mijn focus op Tjenne leggen, omdat Bart de hele tijd mijn aandacht opeiste. Het was werkelijk de druppel die de emmer deed overlopen. Ook samen slapen was onmogelijk: zijn zonen wilden niet op 1 kamer met de mijne en Bart gaf daaraan toe. Ik heb dus ook daar constant het gevoel dat ik in competitie wordt gezet met anderen. Toch zie ik hem heel graag en de mooie momenten samen zijn top. Hoe kan ik dit keren?

Bart
Ik ben nu 6 jaar gescheiden, het moeilijkste wat mij in mijn leven overkomen is. Ik heb uiteindelijk zelf de echtscheiding aangevraagd, nadat ik mijn vrouw voor de 4de keer in ons echtelijk bed had betrapt met haar baas. Hoe hard ze me nadien telkenmale kon doen geloven dat ze haar leven ging beteren, de vierde keer kon en wou ik dat niet meer geloven. Het telkens weer opbouwen en laten afbreken van vertrouwen, het heeft mijn eigenwaardegevoel een enorme deuk gegeven. Ik vind het triest dat mijn kinderen zo moeten opgroeien, na mijn eigen jeugdervaringen. Mijn ouders scheidden vroeg en zorgden niet voor mij. Ik werd een tijdje geplaatst bij een aantal pleeggezinnen, ervaringen waaraan ik niet graag terug denk. Zelf heb ik veel opgebouwd, een eigen kledingketen die heel goed draait. Geld is en zal in mijn leven alleszins nooit een probleem zijn en ja, ik verwen ook mijn kinderen. Ze moeten al zoveel missen. Dat neemt Leen me heel erg kwalijk. Ze vindt dat ik hen te veel toesta, dat ik ook onbegrensd ben in mijn aandacht en liefde naar hen toe en dat die band te sterk is, op een ongezonde manier. Ik vind dat kwetsend, voel me dan aangevallen als papa, wat mij erg beklemt en waardoor ik ook mijn stekels ga opzetten. Ik besef dat ik niet makkelijk ben, niet voor mezelf en ook niet voor anderen, maar ik denk dat ik wel een goede vader ben en ook heel vrijgevig ben voor een partner. Ik vind trouwens dat zij op dat vlak tekort schiet. Ik zou graag hebben dat ze liefdevol en zorgzaam met mijn kinderen omgaat, maar dat lukt maar niet. Als ze eenmaal een inspanning heeft geleverd en er komt van de andere kant niet direct een positieve reactie, dan geeft ze het al direct op. Ik ben er zeker van dat ze liever heeft dat mijn kinderen er niet zijn, dat ze mij voor zichzelf wil en vooral niet wil zorgen voor hen. Ik probeer ook aan Leen uit te leggen, hoe ik functioneer, dat ik nabijheid nodig heb, maar ook ruimte en me controleren een geheel averechts effect heeft. Door mijn ervaringen met mijn ex ben ik inderdaad wat achterdochtiger geworden. Ik heb het heel snel door als vrouwen aan het flirten zijn, weet je ik loop ook buiten, en het ergste is dan als dit gevoel ontkend wordt, zoals onlangs op een huwelijksfeest. Waarom kan ze niet gewoon toegeven dat ze die man aan het opvrijen was? Waarom heeft ze ook zo weinig begrip voor wat het betekent, als ondernemer een bedrijf draaiende houden? Ik denk dan vooral dat ze mij niet graag ziet, ze enkel bij mij is omwille van het materiële en het aanzien. Zo een dingen helpen dan ook niet bij het opbouwen van een vertrouwensband in onze relatie. Het heeft ook mijn initieel enthousiasme al serieus getemperd.

Hoe het verder ging
Al van bij ons eerste gesprek is het duidelijk dat er tussen Leen en Bart een dynamiek gaande is waarin aantrekken en verwerpen centraal staat. Dat zorgt er voor dat ook in onze gesprekken de emoties snel hoog oplaaien en ik veel moeite moet doen om niet in deze spiraal meegezogen te worden. Allebei proberen ze mij aan hun kant te krijgen, alsof ze munitie zoeken om de ander op afstand te plaatsen, om hun gelijk te halen. 'Geef toe, op die manier hou je je vriendin toch niet aan het lijntje?' of 'Vind je het ook niet ongezond als de kinderen op deze leeftijd nog zo afhankelijk van papa zijn?', aan haar kant. 'Als je moet kiezen tussen je kinderen en je lief, dat zit toch niet juist?' of 'iemand die je echt graag ziet, aanvaardt toch de impact van je emotioneel verleden?' aan zijn kant. Door deze stellingenoorlog is het erg moeilijk om op een gevoelsniveau over hun interactie te praten. Elk gevoel van veiligheid ontbreekt immers. Ik focus met hen op een voorval waarin we kijken wat er speelde. Ze hebben het over een weekend aan zee, dat Leen plande naar aanleiding van hun eenjarig samenzijn. Bart vond het helemaal geen verrassing, wou wat anders doen, maar voelde zich verplicht om ja te zeggen. 'Het hele weekend haalde hij alles naar beneden. Het hotel trok op niets, het eten was te gaar, mijn nieuwe schoenen vond hij lelijk en zo kan ik nog even doorgaan.' 'Ja, ik baalde, maar haar verdedigende houding beterde dat niet echt. Mocht ze trouwens meer moeite doen om me te kennen, ze zou weten dat een weekend daar niets voor mij is. Het was haar verlangen en ik had gewoon te volgen.' Leen geeft aan dat de afwijzing op dat moment hard binnenkwam. 'Alsof ik niets goed kan doen'. Hij zegt dat hij zich miskend voelde, alsof er met zijn verlangens nog maar eens geen rekening werd gehouden. Ook bij andere voorvallen zien ze dat die interactie naar boven komt: zij die zich gekwetst voelt en verdedigend wordt of zich volledig terugtrekt, hij die zich miskend voelt en almaar meer gaat aanvallen. Hij linkt dat zelf aan zijn verleden. Hoe vaak hij er alleen voor stond, in een pleeggezin niet behandeld werd zoals de eigen kinderen, hij afdankertjes kreeg doorgeschoven en iedereen vond dat hij daar best dankbaar mocht voor zijn. Op dat moment zie ik een kleine, heel gekwetste jongen. De volgende sessie lijken beiden heel rustig. Toch wordt al gauw duidelijk dat Bart de deur gesloten heeft en niet meer bereid is om verder te gaan met de therapie. Hij zegt goed nagedacht te hebben en het gevoel te hebben dat als een relatie zoveel moeite kost, het nooit echt goed kan zitten. Leen reageert daar emotioneel, maar ook aanvaardend op. Haar conclusie dat hij niet verder durft of kan met iemand die zijn gekwetste ziel (en dus zijn defensieschild) heeft gezien, volg ik, al spreek ik het niet uit.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu