Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk03/12/2015

Fred (39) en Stien (44) hebben sinds drie jaar een latrelatie. Stien wil graag gaan samenwonen, maar Fred ziet dat niet zitten. Hun relatie staat onder grote druk.

Stien
Ik leerde Fred kennen toen ik al 7 jaar als alleenstaande mama door het leven ging. Mijn ex verhuisde naar Spanje en liet mij achter met twee jonge kinderen. Ik koos er in de beginjaren voor om goed voor hen te zorgen en te investeren in mijn carrière. Ik wou op eigen benen staan en dat is me altijd goed gelukt. Fred leerde ik kennen op een vakantie in Turkije, waar we allebei met onze kinderen in hetzelfde hotel verbleven. Ik vond hem een knappe man met een lieve uistraling en we ontdekten dat we heel veel gemeen hadden. De afgelopen drie jaar waren bijzonder fijn. We delen enorm veel interesses, voelen ons goed samen en brengen ook zo vaak als mogelijk samen tijd door. Al de momenten dat hij er niet is, mis ik Fred en ik denk dat het omgekeerd ook zo is. Toen ik voorstelde om te gaan samenwonen, elk onze eigendom te verkopen en iets gezamenlijks te kopen of bouwen, dacht ik dat Fred dat helemaal zou zien zitten. Niets bleek minder waar. Fred reageerde voor het eerst heel terughoudend en wou diezelfde avond ook naar huis gaan slapen, omdat hij tijd nodig had voor zichzelf. Ik heb daar toen heel slecht op gereageerd, ben hem beginnen bellen, heb een standpunt geëist, waardoor hij helemaal dicht is geklapt. We hadden sindsdien nog meerdere gesprekken over het onderwerp. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik al die jaren er alleen heb voorgestaan en nu voor het eerst het gevoel heb dat dit niet zo is, dat ik bij hem terecht kan, wij elkaars steun en toeverlaat zijn. Wat zou er dan mooier zijn dan samen iets kopen, op financieel en praktisch vlak naar elkaar toe een aantal duidelijke afspraken te maken. Ik wil niets dat van hem is, laat dat duidelijk zijn, maar wil eindelijk in mijn leven de zekerheden die ik zolang niet heb gekend. Toen ik scheidde van mijn eerste man liet hij mij met niets achter. Ik moest hals over kop intrekken bij mijn ouders. Nadien ben ik echt helemaal van nul begonnen. Met wat we opbouwden, kunnen we samen mooi wonen, een beter leven hebben, dan elk apart. Fred blijft dan wel herhalen dat tussen ons alles goed is, maar dat klopt voor mij niet meer. Als hij me echt graag ziet, doet hij zulke dingen toch niet. Wat is de waarde van de afgelopen drie jaar, al die mooie woorden en gebaren die er tussen ons geweest zijn, als dit nu zijn standpunt is? Ik ben een ernstige vrouw, ik dacht het van hem ook. Ik wou en wil echt iets opbouwen, niet iets vrijblijvends om een paar behoeftes in te vullen. Ook mijn kinderen wens ik toe om de warmte van een echt gezin te ervaren. Tussen hen en Fred klikt het goed, zij zien het ook zitten en ook met zijn kinderen zit het goed. Ik begrijp er niets van en twijfel nu heel sterk over de waarde van zijn engagement.

Fred
Ik leerde Stien kennen een jaar na mijn echtscheiding. Ik kom uit een echte vechtscheiding. Mijn ex nam het mij bijzonder kwalijk dat ik de stekker uit ons huwelijk heb getrokken. We leefden al lang naast elkaar, als broer en zus, en zelfs dat niet. Na 15 jaar had ik sterk het gevoel dat de enige reden waarom wij bij elkaar waren het mooie huis, de reizen, de auto's, het aanzien waren. Ik vond het een lege doos en voelde me bijzonder eenzaam. Op een bepaald moment kon ik het niet meer en ben ik nogal impulsief vertrokken, maar vastberaden om er daar en dan een punt achter te zetten. Ze heeft het me nadien echt betaald gezet, onder andere via de kinderen. Zo deed ze van bij aanvang erg moeilijk over de omgangsregeling. Ik wou graag een co-ouderschapsysteem waarbij ze een week bij mij en een week bij haar zouden wonen, maar zij vond dat daar geen sprake van kon zijn. Op dat moment zat ik professioneel in een heel drukke periode met veel opdrachten in het buitenland. Ze hield dat allemaal bij en heeft dat ook in de zaak gebruikt om aan te tonen dat ik geen goede vader kon zijn want daar de tijd niet voor had. Uiteindelijk werd beslist dat ik om de 14 dagen in het weekend mijn kinderen kon zien, een mokerslag die ik erg moeilijk verwerkt heb en waarvan ik tot op vandaag afzie. Ik probeer nog altijd om daarin verandering te brengen, maar ze is bijzonder hard en wijkt geen duimbreed, ook niet als de kinderen het vragen om eens extra te mogen komen voor een feestje of gelegenheid. Ik was wel in staat om onze gezinswoning waarin ik heel veel zelf deed, te kunnen overnemen en woon daar tot op vandaag. Ik vind het ook fijn dat de kinderen daar kunnen zijn de weekends dat ze bij mij wonen. Ik heb altijd gezegd dat waar ik woon voor mij niet zo belangrijk is en ik meen dat ook, maar ik zie het nu nog niet zitten om me financieel te engageren en samen aan een groot project te beginnen. Ik zie Stien graag, maar wij zijn allebei gekwetst geweest, hebben ook allebei kinderen, een job met veel verantwoordelijkheid. Ik wil dat allemaal niet op het spel zetten. Op de een of andere manier ben ik daar gewoon niet klaar voor. Stien interpreteert dit als 'je ziet me niet graag genoeg' en toen ik aangaf dat ik haar plan niet zag zitten, werd ze helemaal hysterisch. Ik had haar nog nooit zo meegemaakt. Heel veel woede van vroeger ook kwam naar boven en ik kreeg verwijten waarvan ik aanvoelde dat ze eigenlijk voor haar ex bestemd waren. Het deed me heel hard nadenken over ons. Ja wij zien elkaar heel graag en het werkt ook goed, maar waarom moet het allemaal zo snel, waarom nu al zo een drastische stappen. Ik kan me op dit moment echt niet voorstellen dat ik elders ga wonen, met onze kinderen.

Hoe het verder ging
Fred en Stien staan in hun relatie voor een beslissing die voor de nodige beroering zorgt bij nogal wat koppels met een echtscheidingservaring. Stien heeft angst om er opnieuw helemaal alleen voor te staan en wil daarom heel graag zo veel als mogelijk zekerheden opbouwen. Ze ziet zijn nee dan ook als een afwijzing. Fred lijdt nog altijd onder de regeling met zijn kinderen. Hij kan zich heel moeilijk neerleggen bij het feit dat een ander, een rechter, zomaar kan beslissen over zijn vaderschap en voelt zich ook erg onmachtig bij de wijze waarop zijn ex de afspraken oplegt. Het huis waarin hij woont, de oorspronkelijke gezinswoning, is iets waaraan hij hard vasthoudt, symbool als het staat voor het gezin dat hij kende, zijn vaderrol en de manier waarop hij dat gestalte wil geven. Die plek opgeven en meegaan met Stien in een nieuw project lijkt wel de nederlaag slikken. Ik bespreek met hem mijn invoelen van de situatie en hij borduurt daar verder op. 'Ik heb de kinderen van Stien heel graag, maar ze zijn er altijd en ik zie de mijne maar 2 dagen op 14. Met Stien en haar kinderen een nieuw huis betrekken, voelt bijna aan als verraad. Alsof ik mijn kinderen veroordeel tot een rol als bezoekers en ik wil dat niet.' Stien vindt het moeilijk om dit te horen. 'Ik heb je kinderen graag en ben er altijd voor hen geweest. Ik zie hen niet als bezoekers, zou er alles aan doen om hen in ons nieuw huis een echte plek te geven, een eigen kamer.' We spreken af dat Fred dit zal opnemen met de kinderen, hoe zij er tegenover staan. De daaropvolgende week belt Fred, dat zijn oudste dochter een ernstig ingeval met de fiets heeft gehad en hij er nu voor haar wil zijn. Ik zie hen twee maanden niet en dan opnieuw wel. Fred zijn dochter is aan de beterhand. 'Ik ben er de hele tijd voor haar geweest. Ik was echt in paniek, wou haar absoluut niet verliezen. Door dit ongeval ben ik ook vaker samen geweest met mijn ex en al wou ze mij er aanvankelijk liever niet, ik heb voet bij stuk gehouden. Ik nam ook vrij van het werk die hele periode.' De daaropvolgende weken lijkt in het contact met zijn ex de dooi ingezet. Fred geeft aan dat er plots veel meer kan, ze zelf heeft voorgesteld als de kinderen het graag willen, ze vaker bij hem mogen komen. Er valt bij Fred een grote last weg en ineens blijken ook de discussies over het samenwonen veel makkelijker te verlopen. 'Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat het echte nest met mijn kinderen er opnieuw is, waardoor het huis voor mij veel minder belangrijk wordt. Bakstenen zijn relatief, maar ik had dat huis nodig omdat het mij hielp de lange periodes zonder kinderen te overbruggen, nu wordt dat anders.' Een half jaar later krijg ik een bericht dat ze een nieuw, gezamenlijk adres hebben.





→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu