Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk03/02/2016

An (43) en François (43) zijn 17 jaar gehuwd en hebben twee opgroeiende kinderen. François is zes maanden geleden alleen gaan wonen omdat hij een andere relatie had en er was sprake van scheiden. Nu wil hij graag terug komen en An wil dat een kans geven op voorwaarde dat hij bereid is samen in therapie te gaan.

An

Ik leerde François kennen toen ik studeerde voor onderwijzeres. Ik reed elke dag met de trein naar Gent, hij ook en van het een kwam het andere. Hij was mijn eerste vriend, want met uitgaan en jongens was ik voordien nooit bezig geweest. Ik kom uit een warm en hecht gezin, maar ook wel een besloten omgeving. Mijn ouders teelden snijbloemen en van kinds af aan hebben ik en mijn vier broers altijd meegedraaid in de zaak. Ik deed dat graag, het was vaak gezellig: de hele dag hard werken en dan 's avonds moe kijken naar wat we samen hadden gerealiseerd. Uitgaan deed ik bijna niet, daarvoor was ik op een zaterdagavond gewoon te moe. Ik denk dat ik in François gezien heb wat ik wou zien en uit de weg ben gegaan wat ik had moeten zien. Zijn achtergrond was volledig anders. Zijn vader is arbeider en staat al lang op invaliditeit, zijn moeder heeft nooit gewerkt. Ze zien zichzelf altijd als slachtoffer. Ik heb het net heel moeilijk met die houding. Er is toch altijd een weg, als je maar hard genoeg wil. François is stadsambtenaar en meldt zich heel vaak ziek. Hij haalt alles uit zijn statuut. Hij vindt mij dom, zegt dat ik van mij laat profiteren. Ja, op 1 vlak heeft hij daarin gelijk, wat onze relatie betreft...Toen wij huwden, wou ik snel een eigen huis, want huren is weg gegooid geld. Ik zocht en vond het, hij ging gewoon in alles mee. In al die jaren heeft hij nooit wat gedaan: ik poetste, deed de tuin, zorgde voor de kinderen, hij spendeerde het merendeel van zijn vrije tijd op het voetbal, bij zijn vrienden of als trainer. Hij leerde daar ook zijn vriendin kennen, een alleenstaande moeder met een zoontje. Ik voelde al langer dat er iets niet goed zat, hij was heel afwezig en ook slecht gezind. Op alles had hij aanmerkingen, niets was goed genoeg. Ook op mij, mijn voorkomen en figuur, maakte hij voortdurend opmerkingen. Ik vroeg hem verschillende keren of er een ander was, maar dat ontkende hij. Tot ik in zijn gsm berichtjes ontdekte en hij niet anders kon dan bekennen. Hij is diezelfde dag vertrokken en gaan inwonen bij zijn ouders. Ondertussen heeft hij ontdekt dat het gras niet groener is aan de andere kant. Hij staat nu voor alles alleen: zijn was en plas, onze kinderen als ze bij hem zijn...Er waren plannen om onze woning te verkopen, omdat geen van ons de woning kan over nemen. Hij heeft nu door wat hij te verliezen heeft, met hoe weinig we nadien elk een veel kleiner huis zullen moeten zoeken. Ik twijfel, wil ons nog een kans geven, om die reden maar ook voor de kinderen. Al wil ik toch vooral dat hij terug komt voor mij en daarvan ben ik in het geheel niet overtuigd. Ik wil het ook op een andere basis. Voor alles opdraaien zie ik niet meer zitten.

François
Toen ik An leerde kennen, was ik een bedeesde en teruggetrokken jongen. Dankzij onze relatie groeide ik in zelfvertrouwen en werd ik de man die ik vandaag ben. Ik kom ook meer op voor wat ik wil in het leven. Met thuis heb ik een goede band. Mijn ouders zijn brave mensen die niet veel geluk hebben gehad in het leven. An ziet dat anders. Zij gaat er vooral vanuit dat ze lui zijn en wat meer hadden mogen hebben van haar ouders, voor wie werken en wroeten het levensmotto is. Heel die levenshouding heeft in onze relatie altijd een cruciale rol gespeeld. Ik vond het fijn dat An veel zin voor initiatief had. Ze heeft enorm veel doorzettingsvermogen en daar heb ik ook altijd naar opgekeken. Maar het werkte voor mij ook vaak averechts: ik kreeg vaak het gevoel niet te voldoen, mijn ouders te moeten verdedigen, mee te moeten draaien in een denkkader dat niet het mijne is. Er is in het leven toch meer dan opbouwen, presteren, geld verdienen, 'verder doen'. Alles wat daarvan afwijkt lijkt wel een zwaktebod. Zo had An ook altijd veel commentaar op de manier waarop ik mijn job invul. Ik koos voor een ambtenarenstatuut niet uit luiheid, maar wel voor de zekerheden en de duidelijkheid. En wat is er mis met ziek zijn en thuis blijven, als die rechten, gelukkig maar, voorzien zijn? Het maakte dat ik almaar meer wegbleef van thuis en mijn plezier vond en vind in het voetbal. Als mensen zeggen dat ze naast elkaar zijn gaan leven, uit elkaar zijn gegroeid, dan snap ik dat. Het is meer dan elkaar verwaarlozen, het is bepaalde dingen niet meer delen omdat de ander er toch alleen maar kritisch op reageert en mettertijd de behoefte verliezen om nog dingen te delen, want de ander voelt zo vreemd aan. Ook seksueel stelde ons relationeel leven al langere tijd niets meer voor. Na haar bevallingen was An veel verzwaard, wat ik niet aantrekkelijk vond, maar ze weigerde er iets aan te doen. Als ik wat meer deed in het huishouden, dan zou zij kunnen gaan sporten, nu niet. Dat was kort samengevat de discussie. Dat ze veel snoept, had er niets mee te maken. Op het voetbal leerde ik in die periode Inge kennen, een zachte, warme vrouw die veel meer zoals ik in het leven staat. Ik geloofde aanvankelijk heel sterk in ons verhaal, maar merk in de praktijk dat een nieuw samengesteld gezin niet makkelijk is en het ook een beetje haar draagkracht overstijgt. Zo verwacht ze van mij dat ik veel invul, opnieuw druk dus, waaraan ik een hekel heb. Ik merk ook dat onze kinderen het moeilijk hebben met het vele verhuizen en weet niet of ze op langere termijn een gedeeld verblijf zouden zien zitten. Ons huwelijk alsnog een kans geven ben ik eigenlijk aan hen verplicht en op termijn denk ik ook aan mezelf.

Hoe het verder ging
Als An en François langs komen, wonen ze nog apart. François wil opnieuw samenwonen, maar An wil eerst meer zekerheid. 'Ik zou het verschrikkelijk vinden onze kinderen eerst hoop te geven en ze nadien te ontgoochelen.' In het contact tussen hen is er veel achterdocht. Ze zetten elkaar op een veilige afstand door de hele tijd de nadruk op hun verschillen te leggen. François zegt zelfs letterlijk dat die hem in de armen van Inge hebben gedreven, daarmee implicerend dat An verantwoordelijk is. Ook An duidt hun problemen vanuit die verschillen, maar wil vooral van François beloftes rond het opnemen van gezinstaken. Bij An speelt er gekwetstheid door zijn buitenechtelijke relatie. 'Ik voelde me vernederd toen het uitkwam, had constant het gevoel dat iedereen medelijden met me had, wat ik haat. Ik ben geen zielig vogeltje! ' De eerste sessies hebben we het vooral over François zijn relatie met Inge. Beiden zien in dat die er gekomen is omwille van het naast elkaar leven, het niets delen en het altijd uit de weg gaan van elke confrontatie. An was niet gelukkig met de gebrekkige betrokkenheid van François en loste dit op door alles zelf te doen en er verder over te zwijgen, terwijl hij daardoor het gevoel kreeg er voor spek en bonen bij te lopen en niet gewaardeerd te worden. Hij zocht zijn heil dan maar binnen het voetbal, waar hij wel veel respect krijgt. Kijken naar wat ze gevoelsmatig echt van elkaar nodig heb, blijkt geen sinecure te zijn. Hun verdedigingsmechanismen om afwijzing uit de weg te gaan, zijn sterk. François zegt nog gevoelens te hebben voor An, maar zij 'gelooft' hem niet. 'Ik vetrouw hem niet. Hij zegt dit alleen om zijn leventje van voorheen verder te kunnen zetten. Wat ben ik met woorden, het zijn de daden die tellen.' Maar daarop loopt François vast. 'Liefde dat heeft niets te maken met je eisen doorduwen. Ik wil me niet laten dwingen in een bepaald afsprakenstramien.' Geen van beiden wil nog een risico op ontgoocheling lopen, maar verwacht het wel van de ander. De daaropvolgende week verloopt de sessie heel conflictueus. Zo heeft de zus van An François gezien in een restaurant met Inge. Ik leg uit dat werken aan hun wederzijds vertrouwen binnen zo een context geen kans op slagen heeft. Hij legt de verantwoordelijkheid bij An, dat zij niet bereid is om hem opnieuw toe te laten. 'Ik wil vooruit. Waarom mag ik dan niet opnieuw naar huis komen wonen? Ze kan van mij toch ook niet verwachten dat ik Inge links laat liggen als mijn toekomst onzeker is.' Deze uitspraak doet voor An de deur volledig dicht. Ze loopt boos weg uit de therapieruimte. Ik zie haar nadien nog eenmaal alleen: ze gaan de echtscheiding aanvragen en An is volop op zoek naar een nieuwe woning. 'Het zal bescheidener zijn, maar wel van mij en die rust en zekerheid heb ik nu nodig.'



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu