Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk20/02/2016

Henk (41) en Sas (36) zijn vier jaar samen en hebben elk een dochter uit een vorige relatie. Ze willen graag gaan samenwonen, maar weten niet goed hoe ze dit het best aanpakken met hun kinderen, die allebei in co-ouderschap opgroeien. Ze komen op gesprek.

Sas
Ik leerde Henk kennen via een verhuis bij vrienden. We geraakten aan de praat en spraken ook af om eens te gaan bowlen, iets wat we allebei heel graag doen. Ik had het gevoel met Henk in de zevende hemel te zijn beland. Hij was attent, open, kon fantastisch luisteren. Ik leek de belangrijkste vrouw op aarde te zijn. Wat een contrast met mijn vorige partner die enkel bezig was met zijn eigen leven. De eerste weken van onze kennismaking waren heel intens. We praatten heel snel over diepgaande dingen, onze vorige ervaringen. Hij zei dat het bedrog van zijn ex hem onzeker had gemaakt, al merkte ik daar in ons contact weinig of niets van. Integendeel: hij leek goed in zijn vel te zitten, te genieten van alles wat het leven te bieden heeft en ook veel meer zijn eigen weg te gaan dan voorheen. Naast bowling ontdekten we dat we ook veel andere dingen heel belangrijk vinden in ons leven: gezonde voeding, tot rust komen in de natuur, er zijn voor onze dochter. We voelden ons echte zielsverwanten en ik ben de afgelopen jaren zeker gelukkig geweest. De laatste tijd hebben we het vaker over samenwonen, maar op de een of andere manier zijn we geen van beiden in staat om die stap te zetten. We hadden er al een aantal gesprekken over en een zorg die duidelijk leeft is de kwaliteit van leven voor onze kinderen. Tot nu toe verliep dat voor hen een beetje zoals altijd: de week dat we onze dochters hebben leven we samen met hen, apart van elkaar, de andere week leven we samen, ofwel bij hem ofwel bij mij. Maar al dat verhuis begint nu toch te wegen. Onze dochters kennen elkaar intussen, kunnen het wel goed vinden met elkaar, maar geen van hen is vragende partij om op het andere adres te gaan wonen en daar wringt het schoentje. Ik heb een mooi villaatje, geërfd van mijn oma, dat ik niet wil achterlaten, Henk renoveerde een groot huis aan de rand van een bos, wat hij evenmin wil verlaten. Ruzie hadden we daarover nog niet, en dat is nu een punt waarover ik me al eens zorgen maak. Eigenlijk hebben we nooit ergens ruzie over, lijkt het alsof Henk op alle dingen die ik aanhaal hetzelfde denkt en voelt. Dat voelt niet slaafs of zo aan, niet inschikkelijk ook, maar de laatste tijd vraag ik me almaar vaker af of hij de dingen werkelijk voelt zoals hij ze aangeeft. Of gaat hij bepaalde dingen uit de weg? Ik voel bovendien dat een discussie over het samenleven nu systematisch uit de weg wordt gegaan, met het argument dat als we er nog niet uit zijn, de tijd er nog niet rijp voor is. Tja, dat lijkt mij toch een beetje al te makkelijk. Bovendien maak ik me zorgen over onze dochters: als we effectief voor een locatie kiezen, hoe brengen we dit aan bij onze kinderen, die er niet voor zitten te springen?

Henk
Sas ontmoeten voelde voor mij aan als een geweldig geschenk. Eindelijk een vrouw die niet alleen heel aantrekkelijk is, maar ook even zacht en betrouwbaar, evenzeer gericht is op diepgang. Na mijn huwelijk was dat een verademing. Bij Sas kan ik mezelf zijn, we lachen veel, vinden dezelfde dingen belangrijk. Ik draag haar dan ook op handen, verwen haar graag op alle mogelijke manieren. Zo heb ik het financieel een stuk makkelijker en vind ik het dan ook niet meer dan evident dat ik veel dingen betaal. Ik ben daar vroeger zwaar in bedrogen geweest en zal ook nooit meer zo ver gaan, maar wil anderzijds ook opnieuw vertrouwen hebben in het leven en in mijn partner. Ik ben bovendien een echte gever, dat doet me deugd, anderen gelukkig maken, er echt te kunnen zijn voor een vrouw en daar ook waardering voor krijgen. Als een vrouw naar me opkijkt, me waardeert, dan krijg ik vleugels en ben ik in staat om heel veel voor haar te betekenen. Omdat we zoveel dingen delen en ook sterk op een gelijkaardig ritme leven, praatten we de laatste tijd wel vaker over samenwonen. Ik kaartte dat ook aan bij Tinneke mijn dochter, maar die reageerde niet zo positief en aan Sas haar kant was het een beetje hetzelfde verhaal , wat mij doet besluiten dat we er beter mee kunnen wachten. Sas ziet dit als een uit de weg gaan van dingen, als het vermijden van
bepaalde discussies die later sowieso terug zullen komen. Ik denk dat de tijd wel een oplossing zal brengen en ondertussen is ons leven helemaal niet zo slecht. Sas beweert ook dat het is omdat ik mijn woonst niet wil verlaten en niet bereid ben om in wat moeilijkere omstandigheden een compromis te zoeken. Ik voel dat helemaal zo niet aan. Ik mis ook een voltijds leven met twee, maar wil onze relatie daar niet laten van afhangen en bekijk de zaken ook in het hier en nu. Wat voor zin heeft het om het onmogelijke te verlangen, om dingen te willen die niet kunnen. Het is toch veel zinvoller verder te gaan met wat er wel is, in plaats van te zeuren over wat niet lukt. Heel de heisa doet mij dan soms ook wel twijfelen. In een relatie vind ik het belangrijk dat je op dezelfde golflengte zit. Telkenmale ik haar zag, was ik blij dat ze er was. Dat gevoel, dat zonder de ander mijn leven niet compleet is, dat blijvend verlangen naar de ander, wil ik zeker behouden. Nu is dat veel minder, omdat ik zie dat Sas niet gelukkig is, ons contact ook stroever en minder hartelijk verloopt. Dat doet me dan weer denken aan vroeger, de geslotenheid en boosheid van mijn ex en daar wil ik echt niet opnieuw naartoe. Ik hoop via deze weg dat we toch opnieuw in onze positieve flow van voorheen geraken.

Hoe het verder ging
De relatie tussen Henk en Sas lijkt op het eerste gezicht een sprookje. Ze maken elkaars zinnen af, hij zoekt veel oogcontact ...het perfect afgestemde koppel lijkt het wel. Toch is er sinds hun samenwoonconflict twijfel in de relatie geslopen waardoor ze die onder de loep nemen. Dat is nieuw, want verschillen toelaten en bespreken gebeurde voordien nooit. ‘Ik denk dat we in een soort van bubbel hebben geleefd. Alleen de positieve dingen kwamen aan bod, de andere werden uit de weg gegaan', zegt Sas. Henk vindt het niet fijn dat Sas de waarde van hun relatie in twijfel trekt. ‘Ik vind het belangrijk in de ogen van mijn partner te zien dat ze helemaal in mij gelooft, dat ze net als ik dagelijks onze droom wil waarmaken.' We hebben het over relatieverwachtingen. Wat is een goede relatie? De juiste partner? Henk gelooft in de juiste match. ‘Ofwel werkt het ofwel niet. Het zit hem allemaal in die klik en de rest gaat dan vanzelf. En als die klik er is, dan ben ik in staat om het beste van mezelf te geven.' Op dat ‘geven' gaan we door. Dat veel geven zijn tweede natuur is, het hem een goed gevoel geeft. Of hij kan ontvangen vindt hij een moeilijke vraag die hij positief beantwoordt. ‘Krijgen, anderen die zorgen voor mij, dat is best ongemakkelijk.' Hij bevestigt dat het te maken heeft met geen schuld willen uitstaan hebben, een angst ook dat hij door Sas niet als de juiste, liefdevolle partner zou gezien worden. Zij drukt uit hoe erg ze dit vindt, wenend. Dat bijvoorbeeld het feit dat hij alles betaalt, haar onzeker maakt. ‘Ik krijg nooit de kans om iets terug te doen, wat ik erg frustrerend vind. Ik voel me vaak de mindere, overbodig zelfs.' Henk beseft dat zijn verwennen niet zo vrijblijvend is, er voor zorgt dat hij zich bijna ongenaakbaar kan voelen. ‘Ik ben inderdaad niet graag afhankelijk, maar besef dat ik daardoor Sas niet echt toelaat. Ik ben ooit diep gekwetst geweest en wil dat niet opnieuw meemaken.' Beiden zien dat ze uit faalangst probeerden om van hun relatie een ideale relatie te maken, zonder conflicten, een sprookje. En als ze dat deden en er hard in geloofden het ook waar zou worden, maar dat ze daardoor vooral hun echte gevoelens uit de weg zijn gegaan. ‘Misschien praten we hier wel voor het eerst echt,' zegt Sas. ‘Ik begrijp Sas,' erkent Henk, ‘maar tegelijkertijd jaagt het me enorm veel angst aan. Het wijkt zo af van mijn ideaalbeeld.' De daaropvolgende sessies zijn oefeningen in het leren uitspreken van wat er werkelijk leeft. We doen dat aan de hand van wat er de week voorheen concreet tussen hen is gebeurd. Kleine verschilervaringen worden daardoor benoemd, zonder dat ze aanleiding geven tot conflict, waardoor het zelfvertrouwen bij beiden groeit. Ze hebben het gevoel beter echt te kunnen delen en in staat te zijn daarin zelf verder te groeien. Het samenwonen stellen ze nog even uit, tot ze het gevoel hebben een doorleefd gezamenlijk standpunt daarover te hebben.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu