Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk03/03/2016

Laurien (28) en Leon (27) wonen twee jaar samen. Ze zijn erg gek op elkaar, maar hebben heel regelmatig escalerende en intense conflicten. Ze ervaren die als destructief en willen uitzoeken waar ze vandaan komen en of ze er ook wat aan kunnen doen.

Laurien
Ik leerde Leon kennen via een vriendin. Hij is een collega van haar, zag hem op Tinder staan en leidde daaruit af dat hij zoekende was en ik wel iets voor hem kon zijn. Dat schatte ze goed in, want van bij aanvang was ik verkocht. Leon is een knappe gast die met een grote gedrevenheid in het leven staat en dat spreekt me heel erg aan. Ik had bij hem ook direct een gevoel van maturiteit, wat bij nogal wat mannen van mijn leeftijd ontbreekt. We gingen snel samenwonen, hij introduceerde me bij zijn vrienden, ik voelde me helemaal opgenomen. Ik ben enig kind, kom uit een kleine familie en heb geen goede band met mijn ouders. Ik groeide op in een Kempens dorp en had daar altijd een verstikkend gevoel bij. Toen ik in Leuven op kot ging, was dat een wereld die openging en nu door in Antwerpen te wonen is dat gevoel nog sterker. De relatie met Leon gaf me vleugels. Toen we 4 maanden samen waren hadden we voor de eerste keer ruzie en die was direct heel intens. Ik weet van mezelf dat ik niet altijd makkelijk ben en al eens scherp uit de hoek kan komen, maar ik zeg dat, dus ik ga er ook van uit dat Leon dat weet en er bijgevolg minder zwaar aan tilt als ik iets scherp verwoord. Het ging over de aankoop van een nieuwe TV. Ik kijk graag TV maar hou er niet van als zo een scherm dominant in de leefruimte aanwezig is, terwijl voor Leon een TV centraal staat en hij ook nog het liefst van al een TV zou hebben op onze slaapkamer, wat voor mij al helemaal niet te bespreken valt. Hij kwam die avond thuis en was op eigen houtje naar een TV gaan kijken, terwijl we afgesproken hadden dat samen te doen in het weekend. Hij vond dat hij niets mis gedaan had, ik begreep niet dat hij dit kon zeggen. We zijn beginnen roepen, Leon werd razend en dan word ik ook enorm onverzettelijk en ijzig koud. We hebben nadien twee dagen niet met elkaar gesproken en het dan goed gemaakt met een heel intense vrijpartij. Nadien hebben we er niet meer over gesproken en in het weekend zijn we samen de TV gaan kiezen. Dit soort van ruzie is er sindsdien al een paar keer geweest. De strijd wordt ook altijd maar harder, wat maakt dat als we nu ruzie maken, het er direct heel intens aan toe gaat en elkeen direct zijn stellingen inneemt. Op de een of andere manier kan ik dat bij mezelf niet veranderen. Ik vrees dat ik zo ben, ik op het moment van een conflict geen nuances kan zien. Ik vind ook dat hij mij moet nemen zoals ik ben. Dat wil zeggen: iemand met een hoge impulsiviteit bij wie de emoties heel erg vooraan zitten. Ik weet dat ik een kort lontje heb, maar als de ander daarmee rekening houdt, hoeft het zeker niet telkens te escaleren. In plaats van me te kalmeren en het wat te relativeren, gooit hij altijd olie op het vuur. Mocht hij dat begrip willen opbrengen, ons leven zou veel aangenamer verlopen.

Leon
Laurien is de derde vrouw in mijn leven met wie ik een vaste relatie heb en al heb ik mijn vorige vriendinnen graag gezien, met Laurien was het al van bij aanvang specialer. Laurien is niet braaf, ze weet wat ze wil, is verbaal, staat naast en niet onder mij en daagt mij uit. Alles wat ik nodig heb. Dat zorgde van bij aanvang voor veel passie, maar die heeft toch ook een destructieve kant. Doordat we allebei een uitgesproken karakter hebben, geven we bij conflicten geen duimbreed toe, wat uitzonderlijk vermoeiend is. Bovendien wil Laurien altijd gelijk hebben, ook als ze weet dat ze geen gelijk heeft. Ze sterft nog liever, dan toegeven dat ze het verkeerd ziet. Ze wil het daar ook nooit over hebben, over die trek bij haar. Ze is van bij aanvang duidelijk geweest over wie ze is, dat ik ermee moet leren omgaan, mensen niet veranderen. Ik vind dat nogal makkelijk, ik ben te nemen of te laten, en ook behoorlijk dominant. Het is alsof ze zegt: ik heb geen zin om me aan te passen of zelfs maar inspanningen te leveren. Soms liegt ze ook, zij noemt dat verbloemen, om toch haar zin te krijgen of mij op afstand te plaatsen en dat maakt me helemaal gek. Ik ben bijzonder gevoelig voor elke vorm van onrecht. Ik vind eerlijkheid en openheid het hoogste goed in het leven en zeker in een relatie. Ze zegt dan dat ik daarin toch niet zo rechtlijnig ben, want dat ik als immomakelaar mijn klanten toch ook niet altijd voor 100% de waarheid vertel. Dat soort discussies leiden dan nergens toe en zorgen voor immens veel frustraties. We slagen er nooit in om het uit te klaren, want als ik op een later moment er nog eens op terug kom, vindt ze dat ik moet passen, moet toegeven dat ik me te principieel heb opgesteld en moet begrijpen dat zij nu eenmaal zo is. Vaak begint de ruzie dan nog eens van vooraf aan. De laatste tijd lopen we ook vaak vast op praktische elementen. Laurien is bij mij ingetrokken. Ik heb voor dit appartement hard gewerkt, heb het helemaal ingericht naar mijn smaak en vind het dan ook belangrijk dat ze zorgzaam omgaat met de dingen. Maar zij vindt dat niet zo belangrijk, laat van alles rondslingeren. Ik weet dat daarin bij mij de puntjes wat de op i staan. Wanorde geeft me een slecht gevoel. Het feit dat zij daarmee geen rekening wil houden, voelt voor mij dan aan als egoïstisch. Ze valt me aan, dat ik dwangmatig ben, dat dit niet normaal is, waardoor we dan meestal nog maar eens in een ruzie belanden. Soms denk ik dat we te veel verschillen om goed met elkaar te kunnen samenleven. En toch is het niet allemaal negatief: in onze goede momenten maken we veel plezier en heb ik het gevoel, ja we passen wel bij elkaar, maar die momenten worden almaar vaker overschaduwd door al onze conflicten.

Hoe het verder ging
Samen met Laurien en Leon probeer ik een zicht te krijgen op het waarom van hun conflicten en de intensiteit ervan. Het gaat al gauw over de manier waarop beiden thuis geleerd hebben om met verschillen om te gaan. ‘Mijn ouders hebben heel vaak ruzie. Mijn moeder uit haar frustraties scherp, mijn vader ondergaat, tot zijn emmer overloopt. Dan wordt er geroepen en getierd en daarna doen ze gewoon verder.' Uit het verhaal van Laurien blijkt dat ruzies nooit bijgelegd worden, ze onvoorspelbaar komen en gaan. Bij Leon gingen conflicten thuis altijd over winnen of verliezen. Zijn ouders zitten tot op vandaag in een vechtscheiding. ‘Ik heb afstand genomen, want kan er absoluut niet meer mee om, dat altijd opnieuw elkaar proberen te raken en afmaken.' Leon heeft gezien dat zijn ma altijd aan het kortste eind trok en tot op vandaag afhankelijk is van zijn vader die geld hanteert als een instrument om haar te vernederen. In een conflict zijn er voor hem maar twee posities: diegene die de macht heeft en diegene die ondergaat en in die tweede wil hij zich nooit bevinden. Het maakt dat beiden in elke ruzie heel erg vanuit die patronen ageren. Laurien heeft alleen geleerd boosheid te uiten, niet het waarom eronder. Dat laatste vindt ze trouwens moeilijk. ‘Ik hou niet van al dat gegraaf. Wat me niet aanstaat, gooi ik er uit. Ik wil mezelf ook niet de hele tijd moeten uitleggen.' Ik bespreek met hen dat de angel uit dit soort escalerende conflicten halen, er net wel over gaat meer je binnenkant en je echte verlangens te laten zien. Zowel Laurien als Leon vinden dat moeilijk. ‘Ik kon thuis nooit terecht met iets, want had altijd het gevoel wijzer en intelligenter te zijn dan mijn ouders' zegt Leon. En Laurien voegt eraan toe: ‘mijn moeder verergerde mijn problemen. Bij mijn vorige relatiebreuk probeerde ik met haar te praten. Ze vroeg me wat ik wou eten. Tja, dan weet je het wel zeker.' Beiden geven toe daardoor heel erg op hun eigenheid gesteld te zijn en het gevoel ‘ik kan het alleen' te koesteren. Op mijn vraag of ze dit ‘alleen' ook fijn vinden, komt er eerst stilte als antwoord. Dan zegt Laurien: ‘Aanval is bij mij verdediging. Ik kom sterk over maar ben vanbinnen vaak onzeker. Stellig en hard zijn is een manier om mijn eigen twijfels te overstijgen.' Vanuit dit inzicht ‘als de ander aanvalt, zoekt hij eigenlijk troost of aandacht', herbekijken ze hun conflicten en proberen we ook na te gaan welke reactie wel had gewerkt. ‘Ik wil gewoon eens vastgenomen worden. ‘Laat het los Laurien' horen. Al heb ik het soms ook gewoon nodig om ruzie te maken, als ontlading. ‘Ik snap nu dat ik op zo een moment te veel met mezelf bezig ben, met mijn gelijk en te weinig met ons wij-verhaal', voegt Leon toe. Dat ze altijd dergelijke ruzies zullen hebben, denkt hij, maar ook dat ze nu beter beslagen zijn om ze minder destructief te laten verlopen. Ze willen het met die inzichten verder proberen.





→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu