Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk14/03/2015

Trui
Ik leerde Filip kennen op een theaterfestival, waar ik samen met een vriendin was, die dan weer een oude kennis van hem is. We geraakten toevallig aan de babbel, waren eigenlijk geen van beiden op zoek naar een relatie, maar het klikte wel en we spraken af en toe af. Ik kwam toen pas uit mijn scheiding waarbij vooral de verdeling van de goederen heel moeizaam verliep. Ik was gehuwd met een rijke industrieel, een totaal afwezige echtgenoot en vader die nu ook met de scheiding volledig aan zijn verantwoordelijkheden probeert te ontkomen. Filip had ook een pijnlijke ervaring achter de rug en gaf toen aan het een beetje opgegeven te hebben met de vrouwen. Niet direct een aantrekkelijke opener, maar ik voelde dat hij een lieve en warme man was en dat had ik zo gemist in mijn huwelijk. Na een paar maanden regelmatig afspreken, erkenden we allebei dat er diepere gevoelens waren en startten we een relatie. Ik heb nog twee jonge kinderen, Filip had toen twee grotere tieners, waardoor een latrelatie voor ons allebei de beste optie leek. Toen Filip zijn oudste vorig jaar op kot ging, kwam hij met de suggestie om misschien toch de stap naar samenwonen te zetten. Hij zou zijn huis wat laten verbouwen, waardoor we zeker onze eigen ruimtes zouden hebben. Het heen en weer rijden zou voorbij zijn. We konden elk ons eigen ding blijven doen. Ik geloofde hem en stemde direct in. En weet je, zoals hij het voorstelde, zo is het ook gegaan. Ik kan Filip dus niets verwijten. Hij liet zijn huis mooi verbouwen zodat ik en mijn dochters elk een kamer hadden. Hij zet me op geen enkele manier onder druk, het samenleven tussen de kinderen verloopt goed, er zijn geen spanningen. Alleen, bij mij wringt het. Ik heb vaak een gevoel van onrust, van beklemming, dat me zomaar ineens overvalt. Het enige wat ik dan nog wil is weglopen en roepen dat iedereen me met rust moet laten. Ik heb het lang onderdrukt, maar kan het niet blijven negeren. Onlangs ben ik alleen met een vriendin en onze kinderen op reis geweest. Plots moest er niets mee, kon ik mezelf zijn, kon ik adem halen, stopte ik met piekeren. Misschien is de hele samenleefsituatie voor mij toch te druk. Ik ben dat ook in mijn vorig leven nooit gewoon geweest met een afwezige man. Eigenlijk hadden wij een vakantierelatie, want die paar weken in het jaar waren de enigste dat wij echt samen leefden, en dan nog. Als fervent golfer was hij er ook dan nooit. Misschien kan ik een volwaardig engagement niet aan? Ik zou dit graag uitzoeken voor mezelf door een tijdje opnieuw alleen te gaan wonen. Op die manier kan ik ontdekken of ik Filip mis of het gewoon beter is om verder te gaan in een latrelatie.
 
Filip
Toen ik Trui leerde kennen, was ik een jaar alleen. Ik had na mijn scheiding 7 jaar ervoor, een heel fijne vrouw leren kennen. We begonnen een relatie en gingen samenwonen, we waren echt gelukkig. Tot ze verongelukte bij een banaal ongeval. Ik verwerkte dat zeer moeilijk en sloot me bewust af voor een nieuwe relatie, zelfs voor vriendschappen. Ik had me vast voorgenomen niet meer gekwetst te worden en gewoon proberen te genieten van de kleine dingen van het leven. Ik ging toen vaak uit en zo kwam ik een collega van vroeger tegen, in het gezelschap van Trui. Zelf zou ik nooit contact met haar gezocht hebben, maar nu we aan elkaar voorgesteld werden, was dat natuurlijk anders. Dat eerste gesprek verliep heel natuurlijk. We delen een passie voor de natuur en de paardensport, hadden blijkbaar ook een aantal gemeenschappelijke kennissen. Onze aanvankelijke boodschap voor elkaar was 'we spreken af, maar enkel als vrienden, geen verwachtingen.' De gevoelens zijn er nadien gekomen. Ik wou niets forceren, haar niet het gevoel geven dingen te moeten invullen of realiseren. We zagen elkaar vooral tijdens het weekend, maar naarmate we langer samen waren miste ik haar tijdens de week. Ik uitte dit voorzichtig en suggereerde ook dat mocht zij er voor open staan, zij welkom was in mijn huis. Tot mijn verbazing ging ze daar toen direct op in. Achteraf bekeken hadden we het misschien beter eens goed doorgepraat, onze verwachtingen eens naast elkaar gelegd, maar dat lukt bij haar erg moeilijk. Ik stel dat al lang vast. Trui is een lieve vrouw, maar zij neemt beslissingen zonder overleg. Als ik daar iets over zeg, geeft ze aan, dat ik altijd neen kan zeggen, dat ze dat geen probleem vindt, maar dat ze wel vindt dat zij voor zichzelf mag beslissen. Wat kan ik daar tegenin brengen? Het is vooral het slechte gevoel dat ermee samenhangt, dat een probleem is. Alsof je er niet toe doet. Toen ze onlangs op vakantie vertrok met haar vriendin, ging het ook zo. Ze kondigde dit aan, dat ze er met kerst niet zou zijn en ik kon het alleen maar aanvaarden. Het voelde niet goed en dat was duidelijk toen ze terug was. Ze was veel koeler, ongenaakbaar bijna toen ik hen ging afhalen op de luchthaven en al in de auto zei ze dat ze besloten had opnieuw alleen te gaan wonen. Toen ik zei daarover te willen spreken, gaf ze aan dat dit geen zin had, dat het beslist was. Het betekent volgens haar niet het einde van onze relatie. Zij heeft dit gewoon nodig om voor zichzelf uit te zoeken wat ze wil en kan. Ik denk niet dat ik opnieuw een latrelatie zie zitten. Het voelt ook aan als voor een voldongen feit te worden gezet. Ook het waarom wil ik graag uitgeklaard zien.
 
Hoe het verder ging
Als Trui en Filip zich aanmelden, zoeken ze concrete antwoorden. Zo heeft zij gelezen dat even apart wonen, een goede zet in een relatie kan zijn. Hij beaamt, maar alleen als je het samen beslist. Ik besluit de inhoud van deze discussie uit de weg te gaan en antwoord eerlijk dat elke situatie anders is, koppels dat uiteindelijk zelf beslissen, en we hier samen zitten om dat te bekijken. Uit dit eerste gesprek komt direct naar voor dat Trui en Filip een stel met een heel voorzichtige communicatiestijl zijn. Conflicten zijn taboe. Beiden geven duidelijk aan een bloedhekel te hebben aan ruzie. 'Als iemand roept of de controle over zichzelf verliest, dan loop ik gewoon weg en wil ik met die persoon niets meer te maken hebben. Ik ben allergisch geworden voor ruzie door wat ik thuis gezien heb.' En hij: 'Mijn ex zocht altijd ruzie, erg pijnlijk en vermoeiend. Waarom de dingen niet gewoon uitpraten?' Onder die schijnbaar rationele houding, zit er alvast bij Trui een weigering om tot overleg te komen. Zij beslist en deelt mee, de ander kan maar moet niet instemmen. Het lijkt een keuze, maar is het niet, waardoor Filip zich genegeerd voelt. Omdat ik voel dat hun houding tegenover conflicten de sleutel kan zijn tot onderliggende gevoelens in hun relatie, een angst met name voor intimiteit en verbinding, exploreer ik dit verder. Ik leg hen uit dat conflicten vermijden kan samenhangen met conflictspiralen die men thuis moest uitzitten en ondergaan, maar ook met een angst om binnen een conflict afgewezen, gekwetst of gedomineerd te worden, met gevoelens van onmacht. Trui herkent zichzelf vooral in het dominantieverhaal. 'Mijn moeder trok altijd aan het kortste eind en dan mocht ik de brokken lijmen. Ik heb me toen heilig voorgenomen me nooit te laten domineren, altijd zelf te beslissen.' Filip herkent zich in de kwetsbaarheid rond afwijzing. 'Als ik uiting geef aan een verlangen en de ander wijst me af, dan voel ik me daar heel klein bij.' Door deze gesprekken begrijpen Trui en Filip elkaars houding beter, maar emotioneel verandert er niets. In die periode overlijdt een dierbare tante van Filip. Hij komt alleen op gesprek en geeft aan diep geraakt te zijn door het verlies, maar ook door de totale afwezigheid van Trui. 'Toen ik haar belde, zei ze dat ze het erg vond, maar dat ze die avond met een vriendin naar de opera ging, dure kaarten, dat kon ze onmogelijk afbellen. Ze zou me de dag erna wel zien. En plots wist ik dat het zo al een paar keer was geweest: als ik haar echt nodig had, was ze er niet.' Ik bespreek met hem dat zoals ik het inschat het geen verhaal van onwil is. Dat elke situatie die mogelijks grote emoties oproept door haar als niet veilig worden ervaren. Die week belt Trui af. 'Ik heb nogmaals tegen Filip gezegd dat ik alleen wil gaan wonen, maar wel nog een latrelatie wil, maar hij ziet dat niet zitten. Tja, dan stopt het natuurlijk,' besluit ze. Ik wens hen het beste.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu