Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk19/03/2015

Saskia
Ik kom uit een groot gezin van zelfstandigen. Mijn ouders hadden verschillende beenhouwerijen en werken stond bij ons thuis centraal. Al heel vroeg draaiden wij allemaal mee in de zaak. Het was vaak hard, maar ik ben mijn ouders daar nu dankbaar voor. Ik heb geleerd wat het is, iets opbouwen en ik weet ook dat niets er zomaar komt, dat er voor alles gewerkt moet worden. Ik leerde Michel kennen als kind, zijn vader was immers een leverancier bij ons. We groeiden samen op, kenden elkaars achtergrond door en door, wisten wat we aan elkaar hadden. Dat we zelf zelfstandig zouden worden, lag in de lijn der dingen. Michel was geen studiehoofd, maar heeft wel veel commerciële flair en is bijzonder handig. We startten een zaak in gereedschappen: Michel verzorgde de klantencontacten, ik de administratie. Dat liep aanvankelijk heel goed, wij vulden elkaar ook mooi aan. De zaak groeide snel en wij werken vandaag met 8 man personeel. Ik ben altijd op de achtergrond gebleven, doe nog altijd de administratie, maar dat voelt vandaag niet goed meer aan. Ik wil graag iets van mezelf, zou graag met iets starten, een schoenwinkel, maar hij ziet dat niet zitten. We hebben het niet nodig zegt hij, het zal nog meer werken worden, terwijl hij juist wat meer wil gaan genieten. Ik snap niet dat hij niet begrijpt waarom ik het wil. Hij heeft altijd heel veel credit gekregen voor onze zaak. Hij zit in een aantal lokale organisaties, iedereen kent ons bedrijf als zijnde van Michel. Ik heb een bestaande schoenenzaak op het oog en als ik wil, dan zet ik dit door, maar ik wil dat hij er mee in investeert, er achter staat. Ik vind trouwens dat we nog veel te jong zijn om nu al af te bouwen. We hebben een dochter die ook zelfstandige wil worden. Samen de schoenenzaak doen, lijkt me ideaal. Ik ben vooral teleurgesteld dat ik al die jaren zoveel voor hem heb gedaan. Toen we jonger waren was ik het die er voor zorgde dat alles in het bedrijf op wieltjes liep, ook na de vele avonden en nachten dat hij toen ging stappen. Ik hield hem bij de les, zonder mij zou hij echt niet zover staan als nu, en dit is nu zijn dankbaarheid. Hij verwijt mij een gebrek aan emotionaliteit, een te zakelijke houding en zoekt zijn leven een andere invulling te geven op dit vlak. Maar wat is het ideaal? Kan hij niet zien wat ik al die jaren gedaan heb, hoe goed we eigenlijk bij elkaar passen op heel veel vlakken. Ik zou het verschrikkelijk vinden nu uit elkaar te gaan, nu we zoveel opgebouwd hebben. Wat zal er dan gebeuren met het bedrijf, de villa, de thuis van onze dochter, zo een dingen kan je toch echt niet op het spel zetten omdat je eventjes door een midlifecrisis gaat?

Michel
Dat ik met Saskia zou trouwen en een zaak beginnen, het stond in de sterren geschreven. Ons huwelijk was niet gearrangeerd, maar als ik eerlijk ben, werden we toch wel erg in die richting gepusht. Dat ik zo iemand niet kon laten gaan, dat ik met haar al mijn dromen zou kunnen realiseren, dat ze een goede, werkzame vrouw was die weet wat het is zelfstandig te zijn. En ach, wat weet je als je zelf nog jong bent. Op de een of andere manier vond ik het allemaal goed, zolang ik ook verder met mijn vrienden kon optrekken, er regelmatig eens met de moto op uit kon, ze mijn donderdagavonden als uitgangsavond niet afpakte. Was er meer? Zeer zeker. Ik zag Saskia graag, maar misschien te veel als een zus, te weinig als een partner. Ze bemoederde me ook wel in het begin, zorgde ervoor dat ik op het rechte pad bleef, mijn zaken niet verwaarloosde. Toen al was ze erg negatief, gaf ze veel kritiek, al liet ze me zeker ook begaan. Op de een of andere manier heeft dat jaren goed gewerkt. Haar negativiteit en kritiek waren voor mij een stimulans om positief te zijn, de dingen zo goed als mogelijk te doen en dat is ons bedrijf altijd ten goede gekomen. Het gevoel dat het nooit echt goed genoeg was, dat het altijd beter en meer kon, dat installeerde ze de hele tijd bij mij, wat voor mij een drijfveer is geweest, maar nu is dat op. We hebben alles wat we nodig hebben. Ik wil het bedrijf met personeel niet meer. Ik zou het graag rustiger aan doen, wat kleinere projecten kiezen die ik beter kan beheersen in tijd. Zij wil blijkbaar zichzelf nog eens helemaal bewijzen, er nog eens helemaal voor gaan omdat ze het gevoel heeft dat onze zaak nooit echt haar zaak is geweest, meer de mijne, zij nooit op de voorgrond stond. Ik ben ook veel guller in het leven. Zij heeft het ook daar moeilijk mee. Zo leende ik geld aan mijn broer toen die scheidde, wat hij me niet direct kan terug betalen, een groot discussiepunt in onze relatie. Onze dochter wil ik ook wat meer ruimte geven om zichzelf te ontdekken, wat ze wil in het leven. Zij is maar aan het pushen zoals onze ouders indertijd deden om zelfstandig te worden. Alsof zo hard werken het enige is in het leven. Ik wil genieten, probeer haar daarin mee te trekken, maar dat is niet evident. Eigenlijk gaat ze niet graag met mij alleen op stap, hebben we ook totaal andere interesses. We slapen ook al een aantal jaren apart, dus ik weet echt niet meer of ik dit nog wil. Toen we onlangs samen op een terras zaten, omdat we moesten wachten voor een zakelijke afspraak en er alleen maar een ongemakkelijke stilte was en verloren rondkijken, heb ik voor mezelf besloten dat het zo niet verder kon. Ik wil op deze manier niet oud worden.

Hoe het verder ging
Al van bij het eerste gesprek is het duidelijk dat Michel en Saskia verbale mensen zijn die op een functionele manier met elkaar omgaan. Vooral Saskia leeft helemaal vanuit haar hoofd en vindt vragen die gaan over 'gevoel', 'beleving' bedreigend. Gaat een vraag die richting uit, dan rationaliseert en 'plaatst' ze. Op mijn vraag wat het met haar doet als Michel zegt haar als een zus te zien, antwoordt ze 'dat weet ik al langer en ach, zo gaat het toch in de meeste huwelijken.' Uit haar lichaamstaal spreekt echter een gespannen gereserveerdheid die kwetsbaarheid verraadt. De gesprekken gaan aanvankelijk de hele tijd over hem, wat zij als veilig ervaart. De huwelijkscrisis wordt geduid als een identiteitscrisis en hij vindt het zalvend dat er gefocust wordt op zijn niet ingevulde verlangens en frustraties. Telkenmale ik probeer de ideeën of beleving van Saskia in het gesprek te brengen, loopt zij ervan weg. Na vier sessies die geen enkele verandering met zich meebrengen, vertel ik hen het verhaal van een ander paar dat vroeger bij mij in therapie was, met een gelijkaardige aanmeldingsklacht. Ik vraag hen met wie ze het makkelijkst meeleven, wie hun sympathie heeft, hoe ze kijken naar de verwachten van beide partners. Ik krijg Saskia mee en nu ze het niet over zichzelf moet hebben. Ze komt ook makkelijker bij haar gevoel. We werken door op het verhaal van het andere stel en twee sessies later kunnen we de link maken naar hun verhaal, op het gevoelsniveau. Zij geeft aan dat de schoenenwinkel over erkenning krijgen. 'Nooit heeft iemand mij gezegd dat ik het goed deed, niet thuis, niet in ons huidig bedrijf. Wat ik deed leek normaal. Michel ging altijd met de pluimen lopen en nu ik eens in the picture kan staan, ontzegt hij me dat. Hij wil wel affectie van mij. Als je je de hele dag een meubelstuk voelt, kan je 's avonds moeilijk warm en ontvankelijk zijn. Hij krijgt trouwens al tonnen aandacht, wat doe ik er dan toe?' Als Michel dit hoort is hij stil. De daaropvolgende sessie voel ik dat er iets veranderd is, een soort mildheid ingetreden is. 'De afgelopen week hebben we voor het eerst in lang weer eens gevreeën.' 'Ik hoorde hem die dag zeggen tegen een klant die een factuur vroeg, dat hij daarvoor bij mij moest zijn, het brein achter het bedrijf en dat raakte me echt. 's Avonds zocht hij nog eens toenadering, waarom weet ik niet, maar ik heb geen neen gezegd.' De daaropvolgende gesprekken bouwen we met heel kleine stappen verder aan een sterker gevoel van verbondenheid. Na 22 sessies is Michel bereid om mee te gaan naar een gesprek met de huidige eigenaar van de schoenenzaak en bekijken beiden hoe ze hun zaak kunnen overlaten. Ze hebben ook voor het eerst in jaren samen een vakantie aan zee geboekt. Ze blijven maandelijks komen omdat ze dit zien als tijd maken voor elkaar en voelen dat ondersteuning bij het versterken van hun relatie hen deugd doet.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu