Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk08/04/2015

Siska
Ik leerde Jeroen kennen op een kookcursus. We zaten in dezelfde groep en al meteen die eerste avond wist ik dat het meer zou worden tussen ons. Dat gebeurde inderdaad, en heel snel, diezelfde week nog, want ineens stond hij voor mijn deur. Hoe hij aan mijn adres was gekomen, weet ik niet, maar ik vond het getuigen van pit en lef. Hij was ook helemaal niet opdringerig, gewoon leuk en mannelijk. We belandden die avond samen in bed en hebben sindsdien een relatie. Tot nu toe wonen we elk in ons eigen appartement, in dezelfde stad. We genoten ervan om veel tijd samen door te brengen, maar ook om thuis te komen in onze eigen stek. Toen mijn huisbaas me echter onlangs liet weten dat ik uit mijn appartement moet, vond ik het logisch om het onderwerp samenwonen ter sprake te brengen. De reactie van Jeroen sprak boekdelen, hij deed alsof ik het over iets heel ergs had. Dat zette me aan het denken. Ik heb met Jeroen een heel fijne relatie. Ik ben een ondernemende, avontuurlijke vrouw. Ik reis graag met de rugzak, hou van intense en uitdagende sporten, we trekken er heel regelmatig met ons tweetjes op uit. Ik heb erg genoten van dit leven tot nog toe, maar wil het toch ooit over een andere boeg gooien en aan kinderen beginnen. Jeroen praatte daar ook altijd zo over. Hij wil graag papa worden, maar nu nog niet, later. Zijn reactie op mijn suggestie om te gaan samenwonen, doet me vrezen dat 'later' en 'ooit' voor hem misschien wel 'nooit' betekenen. Hoewel, in het bijzijn van zijn neefjes verandert hij altijd in lieve speeloom en hij gaf al vaker aan dat kinderen echt leuk zijn. Die tegengestelde signalen maken mij op dit moment onzeker. Ik snap hem ook niet. Hij zegt vaak dat hij me graag ziet, ons seksleven is top, wij genieten van de tijd die we samen doorbrengen, maar wanneer die onderwerpen ter sprake komen, wordt hij telkens onrustig en gaat hij soms zelfs lopen. Ik hoor en zie hem dan een paar dagen niet. Een vriendin waarschuwde me ervoor dat ik niet van mij moet laten profiteren, maar zo voelt het niet. Ik snap niet wat er tussen ons gaande is. Ik kan een ander appartement in mijn eentje gaan huren en ik zou dat niet eens zo erg vinden, als ik zou weten wat Jeroen zijn intenties zijn. Wat duidelijkheid lijkt mij na 4 jaar toch niet te veel gevraagd.

Jeroen
Ik heb relationeel al een behoorlijk bochtig parcours achter de rug. Voor Siska had ik een paar langere relaties, maar na verloop van tijd bleek dat het toch nooit echt was wat ik wilde. Met Siska voelde dat anders aan. Zij vult op alle vlakken in wat ik graag heb in een partner en relatie: zij is heel aantrekkelijk en uitgesproken vrouwelijk, maar ook avontuurlijk, staat op eigen benen en zegt wat ze denkt. Ze daagt me uit, inspireert me, trekt me mee. Fantastische dingen waar we nu al 4 jaar van genieten. Dat we niet samen wonen is nooit een bewuste keuze geweest, maar iets dat gegroeid is en waar ik me nooit echt vragen bij heb gesteld. Het voelde altijd goed aan. Samen als we er in zin in hadden, onze eigen ruimte als dat nodig was. Toen Siska onverwacht over samenwonen begon, trof mij dat als een mokerslag. Ik heb de neiging om in het hier en nu te leven en dacht dat Siska ook zo was. Plots begon ze toekomstplannen voor te leggen, druk te zetten, wat ik nooit gewend was geweest bij haar. Andere vrouwen doen dat direct en dat is zo verstikkend! Siska bekeek dat zoals ik, van dag tot dag, tot dat gesprek dus. Mijn reactie was niet de meest passende, maar wel een eerlijke. In paniek ben ik die avond naar huis gegaan. De dagen erop liet ik niets weten en beantwoordde ik haar oproepen niet, waar ik nu spijt van heb. Ik had die tijd echter nodig om klaar te zien in mijn gevoelens. Ik ben toen misschien voor het eerst echt gaan nadenken over mijn relatie met Siska. Ik kan niets negatiefs bedenken, voel me altijd blij bij haar, ik kan mezelf zijn, maar er zijn ook twijfels, zeker voor de toekomst. Siska is gedreven en dat stimuleert me, maar maakt me niet rustig, terwijl ik om in staat te zijn om te settelen misschien toch net dat nodig heb, een vrouw die me rust brengt. Het zijn allemaal dingen die door mijn hoofd spoken en me nog onrustiger maken dan ik al ben. Ik denk niet dat het in deze omstandigheden verstandig is te gaan samenwonen, maar begrijp wel dat zij nu ook is gaan twijfelen en graag een aantal antwoorden wil. Die kan ik haar evenwel nu niet geven. Naar hier komen is voor mij een manier om die antwoorden te vinden. Ik praatte hierover al met een aantal mensen, vraag dan telkens hoe zij wisten dat iemand voor hen de ware was en zij gaven dan telkens als antwoord dat je dit gewoon weet. Bij mij was het nog nooit zo eenvoudig, waardoor ik dan opnieuw vermoed dat mijn keuze niet de juiste is, ik misschien mijn conclusies moet trekken. Verlang ik het onmogelijke, een vrouw die me uitdaagt en rust brengt tegelijkertijd? Ik kan daarin toch alleen maar aangeven wat mijn intuïtie, mijn gevoel me zegt?

Hoe het verder ging
Als Siska en Jeroen bij me langs komen, voel ik dat er tussen hen een grote spanning hangt. Blijkt dat ze de dag ervoor intens ruzie hebben gemaakt, de eerste keer sinds ze samen zijn. De aanleiding was een huwelijksfeest van een vriendin van Siska, waarop beiden uitgenodigd zijn, maar Jeroen ziet het niet zitten, wat Siska een boze reactie ontlokte. De ruzie is een goeie start voor onze gesprekken. Automatisch gaat het daardoor richting samenwonen, trouwen, settelen en hoe ze daar elk tegenaan kijken. Jeroen geeft aan dat hij heel graag papa wil worden, maar zijn gevoel ja moet zeggen. Siska zegt dit nog niet te weten. 'Ik denk dat het belangrijk is eerst samen te wonen, te kijken hoe dat loopt, alvorens over kinderen te beginnen. Hoe kan je trouwens echt rust vinden als koppel, als je niet samen leeft?' In de gesprekken wordt duidelijk dat beiden eigenlijk langs elkaar heen praten. Ze willen schijnbaar hetzelfde, zich settelen en ooit ouders worden, maar zeker bij Jeroen is het geen doorleefd verlangen. Hij wil heel graag papa worden, meent dat ook, maar moet rust vinden, een al bij al onduidelijk en vluchtig iets waarmee hij elke verdere discussie blokkeert. We exploreren wat dat gevoel juist teweeg brengt, het niet vooruit of achteruit kunnen. Beiden zien hun relatie als belangrijk, maar toch ook als niet gedefinieerd en zeker voor Jeroen heeft dat altijd gewerkt. 'We kozen voor elkaar maar niet in een vast kader en dat gaf me ademruimte, nu dat onder druk komt te staan word ik erg onrustig.' Bij het exploreren van die onrust komen we uit op vroeger, de vechtscheiding van zijn ouders, hoe hij zich nooit echt veilig voelde, hoe hij door alleen te gaan wonen op 18 eindelijk zichzelf kon zijn, weg geraakte van de constante spanning en druk. Net die druk vindt hij moeilijk te hanteren in een relatie. Het woord bindingsangst valt. Hij wil graag, heel graag, maar zodra er aan de andere kant iemand hetzelfde wil en uitspreekt, panikeert hij. Samen exploreren we de overweldigende onrust. Door stap voor stap bewust in de angst te gaan staan, die toe te laten, er niet van weg te lopen in werk, zoals hij altijd doet, ervaart hij dat het gevoel toelaten, het uiteindelijk ook doet liggen. En dat de aanwezigheid van Siska dit makkelijker kan maken. Met die ervaring wil hij het verder proberen, maar twee maand later laat Siska weten dat hij het uitgemaakt heeft. Hij gelooft er niet in dat hun relatie voor het leven is. Siska is er het hart van in en maakt plannen om een jaar op wereldreis te gaan om hiervan te bekomen. Zes maand later komt Jeroen nog eens op gesprek. Hij spreekt nog positiever over zijn relatie en Siska als voorheen, heeft spijt, maar geeft aan dat er geen weg terug is, het vertrouwen nu stuk is. Hij stelt zich opnieuw open voor een partner, wil niet alleen blijven, want wil heel graag vader worden.


























































Siska
Ik leerde Jeroen kennen op een kookcursus. We zaten in dezelfde groep en al meteen die eerste avond wist ik dat het meer zou worden tussen ons. Dat gebeurde inderdaad, en heel snel, diezelfde week nog, want ineens stond hij voor mijn deur. Hoe hij aan mijn adres was gekomen, weet ik niet, maar ik vond het getuigen van pit en lef. Hij was ook helemaal niet opdringerig, gewoon leuk en mannelijk. We belandden die avond samen in bed en hebben sindsdien een relatie. Tot nu toe wonen we elk in ons eigen appartement, in dezelfde stad. We genoten ervan om veel tijd samen door te brengen, maar ook om thuis te komen in onze eigen stek. Toen mijn huisbaas me echter onlangs liet weten dat ik uit mijn appartement moet, vond ik het logisch om het onderwerp samenwonen ter sprake te brengen. De reactie van Jeroen sprak boekdelen, hij deed alsof ik het over iets heel ergs had. Dat zette me aan het denken. Ik heb met Jeroen een heel fijne relatie. Ik ben een ondernemende, avontuurlijke vrouw. Ik reis graag met de rugzak, hou van intense en uitdagende sporten, we trekken er heel regelmatig met ons tweetjes op uit. Ik heb erg genoten van dit leven tot nog toe, maar wil het toch ooit over een andere boeg gooien en aan kinderen beginnen. Jeroen praatte daar ook altijd zo over. Hij wil graag papa worden, maar nu nog niet, later. Zijn reactie op mijn suggestie om te gaan samenwonen, doet me vrezen dat 'later' en 'ooit' voor hem misschien wel 'nooit' betekenen. Hoewel, in het bijzijn van zijn neefjes verandert hij altijd in lieve speeloom en hij gaf al vaker aan dat kinderen echt leuk zijn. Die tegengestelde signalen maken mij op dit moment onzeker. Ik snap hem ook niet. Hij zegt vaak dat hij me graag ziet, ons seksleven is top, wij genieten van de tijd die we samen doorbrengen, maar wanneer die onderwerpen ter sprake komen, wordt hij telkens onrustig en gaat hij soms zelfs lopen. Ik hoor en zie hem dan een paar dagen niet. Een vriendin waarschuwde me ervoor dat ik niet van mij moet laten profiteren, maar zo voelt het niet. Ik snap niet wat er tussen ons gaande is. Ik kan een ander appartement in mijn eentje gaan huren en ik zou dat niet eens zo erg vinden, als ik zou weten wat Jeroen zijn intenties zijn. Wat duidelijkheid lijkt mij na 4 jaar toch niet te veel gevraagd.
Jeroen
Ik heb relationeel al een behoorlijk bochtig parcours achter de rug. Voor Siska had ik een paar langere relaties, maar na verloop van tijd bleek dat het toch nooit echt was wat ik wilde. Met Siska voelde dat anders aan. Zij vult op alle vlakken in wat ik graag heb in een partner en relatie: zij is heel aantrekkelijk en uitgesproken vrouwelijk, maar ook avontuurlijk, staat op eigen benen en zegt wat ze denkt. Ze daagt me uit, inspireert me, trekt me mee. Fantastische dingen waar we nu al 4 jaar van genieten. Dat we niet samen wonen is nooit een bewuste keuze geweest, maar iets dat gegroeid is en waar ik me nooit echt vragen bij heb gesteld. Het voelde altijd goed aan. Samen als we er in zin in hadden, onze eigen ruimte als dat nodig was. Toen Siska onverwacht over samenwonen begon, trof mij dat als een mokerslag. Ik heb de neiging om in het hier en nu te leven en dacht dat Siska ook zo was. Plots begon ze toekomstplannen voor te leggen, druk te zetten, wat ik nooit gewend was geweest bij haar. Andere vrouwen doen dat direct en dat is zo verstikkend! Siska bekeek dat zoals ik, van dag tot dag, tot dat gesprek dus. Mijn reactie was niet de meest passende, maar wel een eerlijke. In paniek ben ik die avond naar huis gegaan. De dagen erop liet ik niets weten en beantwoordde ik haar oproepen niet, waar ik nu spijt van heb. Ik had die tijd echter nodig om klaar te zien in mijn gevoelens. Ik ben toen misschien voor het eerst echt gaan nadenken over mijn relatie met Siska. Ik kan niets negatiefs bedenken, voel me altijd blij bij haar, ik kan mezelf zijn, maar er zijn ook twijfels, zeker voor de toekomst. Siska is gedreven en dat stimuleert me, maar maakt me niet rustig, terwijl ik om in staat te zijn om te settelen misschien toch net dat nodig heb, een vrouw die me rust brengt. Het zijn allemaal dingen die door mijn hoofd spoken en me nog onrustiger maken dan ik al ben. Ik denk niet dat het in deze omstandigheden verstandig is te gaan samenwonen, maar begrijp wel dat zij nu ook is gaan twijfelen en graag een aantal antwoorden wil. Die kan ik haar evenwel nu niet geven. Naar hier komen is voor mij een manier om die antwoorden te vinden. Ik praatte hierover al met een aantal mensen, vraag dan telkens hoe zij wisten dat iemand voor hen de ware was en zij gaven dan telkens als antwoord dat je dit gewoon weet. Bij mij was het nog nooit zo eenvoudig, waardoor ik dan opnieuw vermoed dat mijn keuze niet de juiste is, ik misschien mijn conclusies moet trekken. Verlang ik het onmogelijke, een vrouw die me uitdaagt en rust brengt tegelijkertijd? Ik kan daarin toch alleen maar aangeven wat mijn intuïtie, mijn gevoel me zegt?
Hoe het verder ging
Als Siska en Jeroen bij me langs komen, voel ik dat er tussen hen een grote spanning hangt. Blijkt dat ze de dag ervoor intens ruzie hebben gemaakt, de eerste keer sinds ze samen zijn. De aanleiding was een huwelijksfeest van een vriendin van Siska, waarop beiden uitgenodigd zijn, maar Jeroen ziet het niet zitten, wat Siska een boze reactie ontlokte. De ruzie is een goeie start voor onze gesprekken. Automatisch gaat het daardoor richting samenwonen, trouwen, settelen en hoe ze daar elk tegenaan kijken. Jeroen geeft aan dat hij heel graag papa wil worden, maar zijn gevoel ja moet zeggen. Siska zegt dit nog niet te weten. 'Ik denk dat het belangrijk is eerst samen te wonen, te kijken hoe dat loopt, alvorens over kinderen te beginnen. Hoe kan je trouwens echt rust vinden als koppel, als je niet samen leeft?' In de gesprekken wordt duidelijk dat beiden eigenlijk langs elkaar heen praten. Ze willen schijnbaar hetzelfde, zich settelen en ooit ouders worden, maar zeker bij Jeroen is het geen doorleefd verlangen. Hij wil heel graag papa worden, meent dat ook, maar moet rust vinden, een al bij al onduidelijk en vluchtig iets waarmee hij elke verdere discussie blokkeert. We exploreren wat dat gevoel juist teweeg brengt, het niet vooruit of achteruit kunnen. Beiden zien hun relatie als belangrijk, maar toch ook als niet gedefinieerd en zeker voor Jeroen heeft dat altijd gewerkt. 'We kozen voor elkaar maar niet in een vast kader en dat gaf me ademruimte, nu dat onder druk komt te staan word ik erg onrustig.' Bij het exploreren van die onrust komen we uit op vroeger, de vechtscheiding van zijn ouders, hoe hij zich nooit echt veilig voelde, hoe hij door alleen te gaan wonen op 18 eindelijk zichzelf kon zijn, weg geraakte van de constante spanning en druk. Net die druk vindt hij moeilijk te hanteren in een relatie. Het woord bindingsangst valt. Hij wil graag, heel graag, maar zodra er aan de andere kant iemand hetzelfde wil en uitspreekt, panikeert hij. Samen exploreren we de overweldigende onrust. Door stap voor stap bewust in de angst te gaan staan, die toe te laten, er niet van weg te lopen in werk, zoals hij altijd doet, ervaart hij dat het gevoel toelaten, het uiteindelijk ook doet liggen. En dat de aanwezigheid van Siska dit makkelijker kan maken. Met die ervaring wil hij het verder proberen, maar twee maand later laat Siska weten dat hij het uitgemaakt heeft. Hij gelooft er niet in dat hun relatie voor het leven is. Siska is er het hart van in en maakt plannen om een jaar op wereldreis te gaan om hiervan te bekomen. Zes maand later komt Jeroen nog eens op gesprek. Hij spreekt nog positiever over zijn relatie en Siska als voorheen, heeft spijt, maar geeft aan dat er geen weg terug is, het vertrouwen nu stuk is. Hij stelt zich opnieuw open voor een partner, wil niet alleen blijven, want wil heel graag vader worden.





























































→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu