Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk02/07/2015

Evelien (37) en Pieter (33) zijn drie jaar samen. Evelien heeft een dochter van 4 via donorinseminatie. Pieter wil het kind graag adopteren, maar Evelien ziet dat niet zitten. Ze hebben hierover veel vastlopende conflicten.

Evelien
Ik leerde Pieter kennen via Facebook. Hij reageerde op een bericht van een vriendin van me over een optreden van Ozark Henry, en zo kwamen we in contact met elkaar. Onze eerste afspraak was trouwens een optreden van hem. Het klikte goed tussen ons. Pieter is een zachte man die op een diepgaande manier in het leven staat, net als ik. Al na een paar maanden besloten we om samen te gaan wonen, want ook met mijn dochter Pia klikte het heel goed. Een jaar geleden, op de verjaardag van Pia, uitte Pieter voor het eerst zijn verlangen om niet alleen in naam, maar ook officieel papa te worden van Evelien. Ik was te verbouwereerd om er op te reageren, maar voelde wel een enorme angst om Pia te verliezen. Ik gaf toen aan dat ik het te vroeg vond om zoiets te beslissen, hij me daar meer tijd voor moest gunnen. Ouderschap is alleszins in mijn leven een heel bewuste keuze geweest en zomaar ja zeggen op zijn vraag, leek me te gek voor woorden. Pieter verstond dat niet en verweet me bezitterigheid en dominantie. Zo had ik hem nog nooit meegemaakt, agressief en aanvallend en dat heeft mijn vertrouwen enorm schade toegebracht. Ik hou namelijk niet van ruzie maken, heb dat thuis te vaak meegemaakt en vond dat altijd verschrikkelijk. Ik hou van een serene, rustige sfeer waarin dingen kunnen uitgepraat worden zonder dat daar boosheid of stemverheffing bij moet komen. Het was en is voor mij ook een teken aan de wand. We hebben het over een belangrijke beslissing in het leven van Pia, waar we een compromis moeten zien te vinden en het escaleert al volledig. Hoe moet het dan in de toekomst, waarin nog vaak dingen ter discussie zullen staan of wij van mening zullen verschillen. De hele situatie heeft me danig uit mijn evenwicht gebracht. Ik heb een vriendin die haar kind maar deeltijds ziet en kan opvoeden, omdat haar man met een andere vrouw begon. Ze koos er niet voor en moet er zich toch bij neerleggen. Ik heb echt niet voor Pia gekozen om haar dan op termijn te moeten delen. Ik heb de beslissing om haar te krijgen helemaal autonoom genomen en vind het dan ook niet meer dan normaal dat ik het eerste beslissingrecht behoud. Zo is het toch ook in andere relaties waarin er al kinderen zijn uit een vorige relatie. De nieuwe partner wordt dan toch ook niet zomaar de vader? Ik zie niet in waarom we dit zo zouden moeten regelen. Pieter is voor mij een pluspapa en dat is toch een andere positie als ik. Misschien verandert mijn houding in deze nog wel op termijn, maar als het een voorwaarde wordt in onze relatie, haak ik toch wel af. Ik zou het bijzonder spijtig vinden, wat het klikt tussen ons, maar als het erop aankomt zal mijn eerste keuze toch bij mijn kind liggen.

Pieter
Toen ik Evelien leerde kennen was ik al een tijdje alleen. Ik had een relatie gehad die uitmondde in een pijnlijke breuk, waardoor ik me de daaropvolgende jaren niet kon openstellen voor iemand en me toelegde op mijn werk als ingenieur. Bij Evelien voelde ik me direct op mijn gemak. Niets moest, alles kon. Evelien is rustig, heel anders dan de meeste, vrouwen die ik via mijn werk ontmoet. Die zitten allemaal in een doe-modus: werken, reizen, sporten, hard leven, druk, druk, druk. Bij Evelien kom ik thuis, kan ik genieten van een echt gezinsgevoel. Van bij aanvang klikte het ook heel goed met Pia. Eigenlijk ben ik er sinds zij 1 is altijd voor haar geweest. Zij noemt me papa en zo ziet iedereen me intussen. Ik heb altijd wel gevoeld dat Evelien erkend wil worden als beslissende ouder, wat ik begrijp. Uiteindelijk heeft zij Pia gekregen en ben ik pas achteraf een rol gaan spelen in dit verhaal. Toch ben ik er van overtuigd dat zij intussen heeft kunnen ervaren hoe liefdevol ik deze rol opneem. Ze zegt wel dat ik wel niet haar echte vader ben en we Pia hiervan mettertijd op de hoogte moeten brengen -- waarmee ik akkoord ga-- maar wat is vaderschap? Een zaadje of iemand die dag in dag uit zijn rol als vader opneemt? Omdat ik dat laatste doe en wil aantonen hoe goed ik het met haar en Pia meen, vond ik het een goed idee om dit vaste vorm te geven. Ik beschouw Pia als mijn dochter, wil dat wat van mij is, later ook naar haar gaat. Ik wil me engageren om haar groot te brengen, maar op de een of andere manier vindt Evelien dat bedreigend. Ze reageerde erg afwijzend, wou er niet over spreken, wat mij diep kwetste en boos maakte. Want hoe ziet zij mij? Als een passant, die als het in de relatie fout zou gaan, gewoon uit het leven van Pia verdwijnt? Dat kan ze toch niet menen. Ze zegt nu dat ze tijd nodig heeft, maar sindsdien is ze almaar meer op haar echten gaan staan. Tot vorige week ging ik Pia dagelijks ophalen aan school, nu wil ze dat oma dat opnieuw wat vaker doet. Zo wil ze me laten voelen wie de touwtjes in handen heeft. Ze zei me onlangs dat ze geschrokken is van mijn reactie, waarop ik aangaf dat het normaal is dat dit me zo raakt, dat ik hen graag zie en wil bouwen aan een leven samen. Voor mij betekent dat ook een en ander praktisch vorm geven, regelen en veilig stellen. Zoveel vrouwen worstelen er mee om alleen zwanger te worden en nadien alleen de zorg voor een kind te moeten dragen. Ik heb een goede band met Pia, wil graag beloven een leven lang voor haar te zorgen, wat er ook tussen mij en Eveline gebeurt en toch stuit dit op een njet. Alsof ze schrik heeft dat ik Pia van haar zal afnemen.


Hoe het verder ging
Evelien en Pieter lijken tijdens het eerste gesprek een koppel dat op een rustige en harmonieuze manier met elkaar omgaat. Vooral Evelien straalt dit uit door een lichaamstaal die bevestigend en instemmend is, alsof ze in alles meegaat. Dat blijkt al snel niet zo te zijn. Zo wordt het duidelijk dat Evelien zich zo opstelt om conflict uit de weg te gaan, maar tegelijkertijd op een 'vriendelijke' manier wel heel vasthoudend kan zijn en discussies gewoon omzeilt. Het hebben over Pia en de rol die Pieter speelt in haar leven, hoe zij dit ziet, is een taboe. Ze herhaalt altijd dat zij de mama is en de beslissingen neemt, Pia op haar naam staat en niemand kan verwachten dat ze haar dochter ter adoptie 'afstaat'. Ik voel snel aan dat het beter is te kijken naar wat een gevoelige discussie onmogelijk maakt. We hebben het over hun manier van met verschillen omgaan en de mate waarin ze hun echte verlangens bespreken. Daaruit blijkt dat ze veel kunnen delen en dat op een diepe en bevestigende manier doen, maar dat verschillen benoemen heel moeilijk ligt. Bij Evelien heeft dit te maken met vroegere ervaringen, zowel in haar jeugd als bij een vorige partner. Zo heeft ze zich thuis als enig kind de inzet gevoeld bij de veelvuldige conflicten tussen haar ouders. Een standpunt innemen betekende een prijs betalen bij de andere ouder. Ze leerde er weg te blijven uit elke discussie. Zo ook bij een vorige partner, die vaak het conflict opzocht volgens Evelien, maar naar mijn aanvoelen een 'echte' emotionele reactie wou uitlokken. Het bepaalde ook in sterke mate haar beslissing om alleen aan een kind te beginnen, vrij van de discussies die dit zou kunnen teweeg brengen met een partner. Om een en ander duidelijker te maken gaan we naar een recent meningsverschil over het ophalen van Pia aan school. Ook toen uitte Pieter zijn frustraties op een boze manier, wat zij als destabiliserend ervoer, terwijl hij aangeeft zich door haar gedrag machteloos te voelen. We rafelen de emoties uit die op zo een moment spelen. Bij Evelien is dat angst om overspoeld te worden door de gevoelens van een ander, bij Pieter angst om niet gezien en gewaardeerd te worden. 'Hoe zou het voor hen, als er een tegengesteld standpunt is, veilig kunnen aanvoelen om de discussie aan te gaan?", vraag ik. Bij haar is dit tijd krijgen om haar gevoelens en gedachten te ordenen en nadien, als ze zich sterk genoeg voelt en hij rustig is, alsnog in gesprek gaan. Bij hem is het zekerheid hebben dat het onderwerp niet uit de weg wordt gegaan, er en oplossing wordt gezocht. Ze ervaren op twee momenten dat dit voor hen werkt, waardoor ze toch in staat bleken een verschilpunt bespreekbaar te maken. Dit geeft hen meer vertrouwen in de ander. Ze ronden de therapie af vanuit de hoop dat ze op termijn ook voor Pia tot een goede afspraak zullen komen.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu