Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk15/07/2015

Wim (37) en Valerie (34) wonen 4 jaar samen. Valerie ontdekte recent dat Wim via Facebook opnieuw contact heeft met een vroegere vriendin. Het vertrouwen is sindsdien grondig zoek.

Valerie (34)
Ik leerde Wim kennen via Facebook. Hij was een reisvriend van een vriendin. Zij leerden elkaar kennen op een groepsreis naar Canada en deelden daarover hun foto's en belevenissen. Ik woonde zelf een jaar in Canada, pikte op de discussie in en zo kwamen we in contact. Na een tijdje berichten uitwisselen, spraken we ook eens af en het klikte direct. We gingen snel samenwonen in mijn huis, het voelde allemaal heel erg aan 'als vanzelf'. Ik had voorheen al twee langere relaties, woonde ook telkens samen. Ik meen dat elke keer helemaal. Ik werd in beide relaties echter bedrogen en dat heeft tot op vandaag een knauw aan mijn zelfvertrouwen gegeven. Ik had alles voor de relatie, voor hen gedaan, steunde hen in wat ze ondernamen, voedde het dochtertje van mijn vorige vriend mee op, maar eindigde uiteindelijk met minder dan niets. Het duurde dan ook lang alvorens ik Wim volledig vertrouwde. Ik was verliefd, voelde me aangetrokken, maar dat gevoel van zekerheid is er toch maar mettertijd gekomen. Als dat gevoel er is, geef ik me in een relatie meer dan 100% en dat heb ik ook nu opnieuw gedaan. Ik doe dat ontzettend graag, het hem naar zijn zin maken, hem verwennen, lekker koken, ons huis gezellig maken, vrienden uitnodigen...Ik ben zo met iedereen die ik graag zie. We hebben intussen een aantal heel fijne jaren achter de rug, waardoor bij mij langzaam maar zeker de overtuiging groeide dat ik eindelijk mijn ware had gevonden. We praatten ook al over kinderen. Ik heb een heel klassieke koningswens, een dochter en zoon en ik ben er ook van overtuigd dat met Wim die droom kan uitkomen. Toen ik onlangs voor de baby van een vriendin een cadeautje zocht, zag ik twee schattige setjes hangen voor een jongen en meisje. Ik weet dat het een beetje gek klinkt, maar ik heb ze gekocht en telkens ik in mijn kast kijk en ze zie liggen, word ik helemaal blij. Ze zijn voor mij een reminder dat mijn droom werkelijkheid kan worden. Drie maanden geleden spatte die droom helemaal uiteen. Ik ontdekte via Facebook dat Wim opnieuw contact had gezocht met een ex-vriendin. Er was en is volgens hem niets gebeurd, maar het feit dat hij deze deur opengezet heeft, was voor mij genoeg om helemaal door het dak te gaan. Ook mijn vorige vriend pleegde via die weg overspel en dat riep al die pijnlijke herinneringen opnieuw op. We hebben een aantal heel intense ruzies achter de rug die ik als bijzonder destructief ervaar. Ik slaap of eet bijna niet meer, zo diep raakt dit mij. Wim vindt dat ik over reageer en stelde vorige week ook onze relatie in vraag, wat uiteraard niet bevorderlijk is voor mijn vertrouwen en zelfvertrouwen. Ik besef dat ik niet zo hard had mogen reageren, maar denk dat het niet moet verklaard worden als een gebrek aan liefde van mijn kant, maar als een logisch gevolg van datgene wat me in het verleden werd aangedaan.

Wim (37)
Toen ik Valerie de eerste keer ontmoette, wist ik direct, dit is een schat. Ik denk dat ze de liefste en meest zorgzame vrouw is die ik ooit tegenkwam. Zo maken ze tegenwoordig niet veel meer, zei mijn oma onlangs, en ik kon haar alleen maar gelijk geven. Ik vind het dan ook zo onbegrijpelijk dat we toch geland zijn waar we nu zitten. Ik begrijp ook mezelf niet. We hebben het inderdaad heel goed, we kunnen alles delen en Valerie zorgt voor mij op een fantastische manier, niets is haar te veel. Ze is ook vrolijk, een steun als de dingen op het werk tegenzitten, iemand die geduld heeft en kan luisteren en ze maakt van ons huis een echte thuis. Voor de eerste keer in mijn leven had ik het gevoel dat ik een vrouw ontmoet had die ik ook kon zien als de mogelijke moeder van mijn kinderen. Nu ben ik daar minder zeker van. Ik versta waarom ik naar haar gevoel haar vertrouwen heb geschonden, maar tegelijkertijd vind ik haar reactie er fel over. Uiteindelijk heb ik alleen online contact gehad met mijn ex, een tikkeltje uitnodigend, maar niets dubbelzinnig denk ik. Ik had alleszins nooit de intentie om opnieuw met haar iets te beginnen of dat te proberen. Het is dus niet haar angst die ik niet kan begrijpen, maar wel haar overspannen reactie. Dat doet me ook de rest van ons leven door een andere bril bekijken. Is niet alles een beetje 'te'? Ja, Valerie is gevend, maar soms ook verstikkend. Nog voor er een behoefte is, heeft zij ze al ingevuld. Dat lijkt super, nogal wat vrienden benijden me echt, maar na verloop van tijd wordt dat ook wel vermoeiend en vooral je gaat het 'gewoon' vinden. Bovendien voelde ik me, toen onze levensplannen concreter werden, ook soms wat opgejaagd. Babykleren kopen en namen bedenken voor kinderen die er nog niet zijn, allemaal schattig maar toch een beetje te veel van het goede voor mij. Zo kreeg ik de laatste tijd almaar meer het gevoel dat ons leven al uitgestippeld was. Ik miste haar meer avontuurlijke spirit van bij de aanvang, de reizende en sociale Valerie, de gangmaker op feestjes, maar durfde er niets over te zeggen. Ze leek me zo gelukkig en helemaal op te gaan in ons wij-verhaal dat ik me schuldig voelde om er tegenin te gaan. De ruzies die we nu hadden de afgelopen weken voelden aan als een opluchting. Eindelijk kon ik eens open uitspreken wat ik toch al een hele tijd voelde. Maar voor haar werkt het duidelijk niet zo. Ze trekt zich volledig terug, is niet boos, maar afwezig en ik voel en zie dat ze erg lijdt onder de situatie. Toch lijkt het me belangrijk dat ook zij uiting geeft aan hoe ze de dingen ziet in de toekomst. Of misschien hebben we toch niet echt een toekomst. Er schort iets aan onze communicatie, dat is duidelijk, en is een goede communicatie niet essentieel in een relatie?

Hoe het verder ging

Valerie en Wim komen in eerste instantie omdat ze inzicht willen verwerven in het waarom van hun huidige problemen. Al van bij aanvang valt Valerie op door haar enthousiasme en haar warme en gevende persoonlijkheid. Ze heeft een boeketje bloemen mee uit haar tuin, waardoor ik direct invoel hoe snel ze tot verbinding komt in haar contact met anderen. We praten over vorige relaties, waarin ze veel investeerde, maar telkens ook bedrogen uitkwam. 'Ik heb alles gegeven en niets terug gekregen. . Hoe kunnen mensen zo onrespectvol omgaan met anderen?' Ik kijk met haar naar haar diepere drijfveer bij het geven. 'Dat geeft me een goed gevoel. Ik vind dat je pas echt van betekenis bent in wat je betekent voor anderen.' Wim oppert dat het dan toch niet belangeloos is, wat haar doet aarzelen en zwijgen. Ik herkader Wim zijn opmerking en leg uit dat iedereen die goed doet, daar ook op de een of andere manier een 'winst' uit haalt, zonder dat dit afbreuk doet aan de waarde van het geven. Dat volgt ze wel. Het goed gevoel dat voortvloeit uit geven ziet ze inderdaad als een winst. Hoe ze zichzelf zou voelen mocht ze in de schoenen van Wim staan, vindt ze een moeilijke vraag. De gedachte alleen bezorgt haar al een erg ongemakkelijk gevoel. Ze geeft aan dat ze de hele tijd zou denken dat ze zoveel aandacht niet verdient en vooral dat ze iets terug moet doen. Wim vindt het een opluchting zo te kunnen spreken. 'Ik begrijp nu beter mijn ongemak, mijn schuldgevoel. Alsof ik nooit tegen haar opkan, ik de hele tijd een rekening heb uitstaan.' Valerie beseft dat haar geven een dwingend karakter heeft. Vanuit dat geven voelt ze zich zekerder van de andere, van het feit dat de andere zal blijven. 'Geven is verbinden voor mij, maar misschien ook binden.' Ik bespreek met haar dat dit vaak in relaties na verloop van tijd een averechts effect heeft. Wie zich versmacht voelt, probeert daaraan te ontsnappen. Maar ook: als je enkel geeft en niets terug vraagt, niet opkomt voor je eigen verlangens, de ander zijn respect verliest én zijn interesse. Het is ook een beetje wat Wim aanvoelt. Om die rollen bewust om te keren, vinden beiden het een goed idee om 1 dag per week Wim-dag te organiseren. Hij neemt dan de zorg voor het eten en huis op zich, zij laat het ook echt volledig aan hem over. Ze ervaart dit als een eye-opener. Niet alleen vindt ze het bijzonder moeilijk om de controle van het reilen en zeilen in huis los te laten, ze ervaart ook dat als Wim haar vraagt wat ze wil, los van hem, ze daar geen antwoord op kan geven. En wanneer Wim iets doet voor hen, ze dit moeilijk zomaar kan ontvangen. Doordat ze stapsgewijs ervaringen in die richting opbouwen, ontstaat er bij beiden opnieuw meer vertrouwen in de relatie en hebben ze ook het gevoel vanuit hun inzichten beter bestand te zijn tegen toekomstige relationele problemen.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu