Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk04/09/2014

Vic (43) en Saar (41) zijn drie jaar samen. Saar heeft twee zonen uit haar vorig huwelijk die in co-ouderschap worden opgevoed. Vic heeft nog een kinderwens, maar Saar twijfelt. Ze hebben het gevoel in een impasse te zitten en komen op gesprek.
 
Saar
Ik leerde Vic kennen op een netwerkevent, een paar jaar geleden. Ik was toen een jaar alleen en dat viel me enorm zwaar. In tegenstelling tot mijn ex, op wie ik totaal niet kon betrouwen, bleek Vic een rustige, mature man te zijn met veel aandacht voor mij en ook voor de kinderen. Zijn rust en relativeringsvermogen brachten voor mijn gezin stabiliteit, een sfeer van echte harmonie. We zagen en zien elkaar veel, maar wonen nog niet samen. Onze jobs liggen nogal ver uit elkaar liggen en samenwonen zou voor een van ons lang woon-werkverkeer betekenen. Toch spelen er zeker ook andere dingen. Toen Vic en ik een relatie begonnen, gaf hij aan nog wel een kinderwens te hebben, iets waarin ik toen gevoelsmatig zeker meeging. Dat is nog altijd zo, maar almaar meer stel ik me bij die keuze ook behoorlijk wat vragen. Mijn vorige partner is een erg afwezige vader, wat betekent dat veel van de gezinszorg op mijn schouders terecht komt. Het feit dat ik na onze relatiebreuk heb ontdekt dat hij me al jaren bedroog, heeft mijn zelfvertrouwen en vertrouwen in mannen een stevige knauw gegeven. Ik wantrouw Vic niet, laat dat duidelijk zijn, maar alvorens ik me opnieuw openstel voor een zwangerschap, wil ik duidelijke tekenen van een engagement. Zo droom ik ervan om nog te trouwen, met mijn kindjes als bruidsjongens, maar Vic maakt daarover veel praktische bezwaren. Hij is daar ook niet echt voor te vinden, vindt het allemaal er wat over, maar voor mij zou het een teken van echte betrokkenheid zijn, van zijn verlangen om echt samen met mij en de kinderen een leven uit te bouwen. De laatste tijd maakt hij ook almaar vaker opmerkingen over mijn gezinslast. Ik heb een drukke job en doe inderdaad regelmatig ook op hem een beroep om de kinderen naar school te brengen of af te halen. Ik ben hem daar zeer erkentelijk voor, maar vind het anderzijds ook een beetje normaal. Uiteindelijk wist hij dat dit het verhaal was, toen hij met mij begon. Ik besef ook dat mijn zonen niet altijd evident zijn. Mijn jongste zoon heeft leerproblemen en dat brengt een extra belasting met zich mee. Ze zien Vic doodgraag en hij is ook een erg betrokken meevader, maar ik voel dat het hem ook regelmatig eens te veel is, hij zich dan terugtrekt, ik het gevoel krijg dat hij emotioneel niet beschikbaar is. Dan doemt voor mij opnieuw het beeld op van mijn ex, die sinds de geboorte van mijn eerste zoon bijna nooit meer thuis was en ook nooit geholpen heeft bij hun opvoeding. Ik stond werkelijk voor alles alleen en wil dat eenzame gevoel niet meer ervaren. Een derde kind zou voor mij dus nog kunnen, maar zoals het er nu uitziet, waag ik het niet. Drie kinderen, dat is een groot gezin en ik heb niet het gevoel dat Vic dit echt aankan.

Vic
Ik heb in mijn volwassen leven vaker alleen geleefd dan samen, al stond ik er altijd wel voor open en heb ik ook altijd veel geïnvesteerd in mijn sociaal leven, mijn grote vriendenkring. Toen ik Saar leerde kennen was ik al een tijdje alleen. Mijn vorige relatie was afgesprongen op een sterke kinderwens aan haar kant, waarvoor ik me toen niet klaar voelde. Een relatie met iemand met kinderen leek me dan ook een goede keuze, gezien mijn niet zo dwingende kinderwens. Het leek me fijn als er bij een vrouw rond dat thema rust is ingetreden, wat zeker het geval was bij Saar. Het was aanvankelijk zeker aanpassen, maar het voelde goed aan en tot op vandaag heb ik een uitstekend contact met Ben en David. Ze zijn naar mij toe echt aanhankelijk en we beleefden al fijne momenten. Door mee te draaien in het gezin van Saar is het voor mij nu wel duidelijk geworden dat ik zelf ook een kinderwens heb en dat heb ik al vrij snel met Saar besproken. Zij volgde dat aanvankelijk, maar twijfelt daar nu almaar meer aan. Ze wil voor zichzelf eerst een aantal zekerheden, zoals een huwelijk, alvorens ze zo een stap zet. Ik begrijp dat haar vertrouwen vanuit haar verleden aangetast is, maar vind het wel moeilijk om hiervoor mee de rekening te betalen. Ik heb daar uiteindelijk niets mee te maken. Haar verlangen nu is om te huwen, omdat dit haar een gevoel van zekerheid zou geven en ook om te huwen in gemeenschap. Bij dat laatste voel ik me minder goed. Wil ik dat alles wat van mij is, later naar haar en haar kinderen gaat? Ik ben peter van een neefje en nichtje, heb dus ook familie waaraan ik gehecht ben en die ik niet zomaar buiten spel wil zetten. Maar ik geef toe dat er ook meer is: Saar is 41. We gingen al naar de gynaecoloog en die gaf aan dat het nog altijd mogelijk is om zwanger te worden, maar dat de tijd nu echt wel dringt en de kans dat het niet meer lukt ook reëel is. Ik zou dus een stap richting huwelijk moeten zetten, zonder dat ik zeker ben dat we samen nog een kind kunnen hebben. Nu klinkt dit als een koehandel, maar dat is het geenszins. Ik kan er niet aan doen, maar het is een gevoel van onrechtvaardigheid dat hoe langer hoe meer de kop opsteekt. Ik neem er heel wat bij, ben bereid me in te zetten voor haar en haar kinderen, wat niet altijd eenvoudig is. Zo heb ik toch vaak het gevoel dat er voor ons als koppel weinig ruimte is, ik heel snel in de routine van een draaiend gezin ben gaan meedraaien en mezelf daarin toch verlies. Bovendien overvalt me een grote angst om vast te zitten. Ik zie het doembeeld voor me: getrouwd zijn, ik van mijn kant ten volle een engagement aangaan en dan blijkt een zwangerschap, mijn droom om vader te worden, niet meer te kunnen. Ik verwijt haar niets, maar op de een of andere manier geraken we hier toch niet uit.

Hoe het verder ging
Saar en Vic melden zich niet aan vanuit een conflictsituatie, maar omdat hun relatie vastloopt op fundamentele twijfels over de te zetten stap. Beiden zijn goed in staat om naar elkaar hun gevoelswereld te communiceren en die te delen. Er is ook veel wederzijds respect. Toch missen ze een soort van basisvertrouwen om de noodzakelijke sprong te wagen. Dat vertaalt zich in hun verlangens: Saar die wil huwen vanuit de gedachte dat dit een echt engagement is en Vic die de zekerheid van een kind wil. Het is alsof ze bij elkaar zekerheden zoeken die ze elkaar niet willen of kunnen geven. Ik exploreer met beiden de diepte van hun verlangens. Waarom wil Saar zo graag huwen, wil Vic echt een kind met Saar, gezien de toch al complexe situatie met de twee zonen. Blijkt dat beiden uitgekomen zijn bij een wens waarvan ze bijna aanvoelen dat de ander die niet kan invullen, omdat ze merken dat hun relatie inzake opbouw vastloopt en ze geen uitweg zien. Zo lijkt geen van beiden in staat om de stap richting echt samenleven te zetten, een naar mijn gevoel logische stap richting een mogelijk huwelijk of een kind. Saar vindt dat de zonen in hun leefomgeving moeten kunnen blijven, Vic vindt dat hij al erg veel investeert in een situatie die hij niet gecreëerd heeft, dat hij sowieso al de meeste toegevingen doet, flexibiliteit vertoont, en het kiezen van een samenleefwoonplaats nu wel eens in zijn voordeel mag uitvallen. We komen vanuit die gesprekken tot de conclusie dat beiden een relatie willen, maar op een erg voorwaardelijke basis, dat na drie jaar dat voorwaardelijk concept als leeg aanvoelt, er is geen groei meer mogelijk is en om te groeien zijn volgende stappen nodig, richting meer kwetsbaarheid en dat lukt niet, voor geen van beiden. We komen uiteindelijk uit bij het waarom van hun angsten. Ik heb met elk daarover twee sessies apart. Saar heeft duidelijk haar ervaringen met haar ex niet verwerkt, maar ook dat waren ervaringen die al toegevoegd werden aan vorige ervaringen: haar vader die het gezin in de steek liet toen Saar 12 was en die ze nadien maar heel af en toe nog zag. Vic die erg veel nood heeft aan autonomie, controle over zijn leven en ook altijd gewoon is geweest van alleen te leven, van toen hij 10 was en opgroeide op internaat. Na die gesprekken ziet Saar in dat huwen een ‘valse' zekerheid betekent, dat echt engagement met veel andere dingen heeft te maken en Vic is er uit dat niet zozeer de kinderwens hem parten speelt, maar wel de angst om zichzelf te verliezen in een engagement. ‘Eigenlijk vind ik niet dat ik op mijn leeftijd nog aan kinderen moet beginnen, maar in de relatie met Saar leeft dat verlangen sterk; omdat ik het niet los kan zien van de bestaande situatie. Ik wil niet alleen maar geven, alle toegevingen doen en het gevoel krijgen er zelf niet zoveel voor terug te krijgen. Als dat basis rechtvaardigheidsgevoel niet ingevuld geraakt, lukt het me niet.' Samen hebben we het nog over een mogelijks andere kijk op hun relatie. Ze zien in dat het de hele tijd uitzetten van rekeningen niet erg bevorderlijk is voor de kwaliteit van hun relatie en we proberen de daaropvolgende sessies meer te kijken naar wat elkeen bijdraagt aan hun relatie, hun gemeenschappelijk leven, veel meer dan het te zien als iets wat ze doen, opofferen voor de ander. Dat samenwonen dan een eerste logische stap is, beseffen beiden, maar het voorstel van Vic om een nieuwe woonst te zoeken waarbij beiden zich goed kunnen voelen, ziet Saar niet zitten. We hebben nog een afsluitende sessie waarin ze hun beslissing meedelen dat het water te diep is en ze beslist hebben, hoe spijtig ook, om elk hun weg te gaan.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu