Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk18/09/2014

Martha
Ik was 18 toen ik Wilfried leerde kennen en net een aantal maanden aan het werk. Ik kom uit een groot gezin en wist al vroeg dat verder studeren niet mogelijk zou zijn. Wilfried kwam uit een strenge landbouwersfamilie waar hard werken centraal stond. Geld werd er belegd in eigendommen die binnen de familie moesten blijven. We trouwden toen ik 20 was en gingen wonen op het vervallen boerderijtje van zijn oma dat we uiteindelijk ook kochten. We werkten er hard in om het leefbaar te maken. Er lag ook een grote weide aan en daarmee hadden we op een bepaald moment geluk. Een stuk kon als bouwgrond verkocht worden, wat ons een aardige spaarcent opleverde. Dat was niet naar de zin van de familie die vond dat we de winst moesten delen, wat we niet deden. Ik vond dat Wilfried zijn bijdrage al geleverd had. Tot het moment dat we trouwden gaf hij thuis alles af wat hij verdiende. Ook het feit dat we geen huwelijkscontract hebben, namen ze hem kwalijk. Ze begonnen er een aantal jaren geleden nog over. Dat wij geen kinderen hebben en als ik het langst leef, de 'familie-eigendom' naar mijn kant gaat. Dat ik al die jaren mee gewerkt heb om van een krot een modern huis te maken, dat vergeten ze dan. Wilfried heeft altijd geleden onder deze situatie. Hij wist ook vaak niet hoe ermee om te gaan, waardoor ik me geroepen voelde om de contacten, tegen beter weten in, te onderhouden. Zo droomde hij ervan om peter of meter te kunnen worden van een van de neefjes of nichtjes, maar hij werd uiteindelijk nooit gevraagd. Dat steekt tot op vandaag. Ook de band met zijn moeder is altijd erg complex geweest. Ik heb jaren mijn best gedaan om dat contact gaande te houden, al voelde ik me nooit aanvaard in de schoot van de familie. De afgelopen jaren verbleef ze in een rusthuis voor dementerenden. We bezochten haar regelmatig, in tegenstelling tot de rest van de familie. Nu ze dood is, breekt er een echte strijd los. Zo zijn al heel wat dingen verdwenen, waardoor de ene de andere voor dief uitmaakt. Men begint ook opnieuw over de winst op ons stuk bouwgrond, dat mee in rekening gebracht moet worden. Ze willen ook dat Wilfried maatregelen treft, voor als hij overlijdt en ik er nog ben, zodat zijn deel in de familie blijft. Al die conflicten worden Wilfried teveel en hoe langer hoe meer is hij ook naar mij toe agressief, alsof ik de oorzaak ben van alles wat er fout gaat. Ik zou niet liever hebben dan dat het goed gaat met de familie, maar kan geen ijzer met handen breken. Ook wil Wilfried nu een procedure starten tegen zijn familie, wat ik niet zie zitten, maar waardoor hij me vaandelvlucht verwijt. Ik wil geen jarenlange, juridische strijd om geld dat we niet nodig hebben, maar dat wil hij zo niet zien.

Wilfried
Toen ik Martha leerde kennen was ik al een aantal jaren aan het werk. Ik vond mijn leven toen hard: mijn job bij de spoorwegen tijdens de dag, daarna nog volop meedraaien op het erf van mijn ouders. Ik kon niets sparen, kreeg af en toe wat zakgeld, maar zeker niet genoeg om een meisje uit te nodigen voor een avondje uit. Ik zag Martha het eerst op een parochiaal kerstfeest, waar zij de tombola organiseerde. Door haar levenskracht en positieve uitstraling was ik direct verkocht. Ze ging in op mijn uitnodiging om eens te gaan wandelen op zondag, begreep ook mijn situatie. We deelden een grote liefde voor muziek en de natuur en dat gevoel van gelijkgestemdheid, maakte me intens gelukkig. Dat zo een fijne, ondernemende en verstandige vrouw het met mij zag zitten! We trouwden, wilden graag kinderen, maar dat lukte niet. Een medische lijdensweg werd het, waaruit bleek dat er bij Martha iets mis was met haar eierstokken. Het is een groot verdriet geweest in ons leven, dat we deels hebben ingevuld door zorgzaam te zijn voor andere kinderen in de buurt en recenter nog door een oma en opa te zijn voor de kinderen van buren. Door dat gemis was het extra pijnlijk dat de contacten met mijn familie altijd zo moeilijk zijn geweest. Ik had met plezier zorg gedragen voor de kinderen van mijn broers en zussen, maar de kwestie rond de bouwgrond stond dat in de weg. Ik heb dat nooit begrepen, vooral omdat ze het allemaal goed hebben en ik in mijn jonge jaren heel veel heb bijgedragen in het gezinsbudget. Dat het tussen ons allen moeilijk loopt, heeft veel te maken met de manier waarop mijn ma ons altijd tegen elkaar heeft uitgespeeld. Ze had haar lievelingen die consequent werden voorgetrokken, waardoor er in ons gezin altijd een soort van competitie heeft gewoed. Ondanks haar hardvochtig karakter, ben ik haar tot op het einde vaak gaan bezoeken, net als Martha. Nu ma er niet meer is, had ik gehoopt dat alles in een rustiger vaarwater zou komen en we de erfenis op een correcte manier zouden kunnen regelen. Maar niets is minder waar. Blijkbaar heeft ma van alles geregeld waardoor er ook nu opnieuw over veel dingen discussies kunnen gevoerd worden. Er zijn ook al een paar mooie spullen uit het huis verdwenen, maar niemand weet van iets. Ik heb het eigenlijk volledig met hen gehad. Ik heb me geïnformeerd bij een advocaat en die raadt me aan om een procedure op te starten. Toen ik daarmee thuiskwam, ging Martha steigeren. Ze wil niet, waardoor ik op mijn beurt heel erg boos werd. Ik heb altijd als het over financiële zaken ging voor haar partij gekozen, tegen de wil van mijn familie in en nu wil zij niet mijn kant kiezen, als het er echt op aankomt. Ik voel me eigenlijk door iedereen in de steek gelaten nu.

Hoe het verder ging
Als Martha en Wilfried bij mij komen zijn ze moe van al de discussies van de afgelopen maanden. Hun verhaal is een pijnlijk voorbeeld van hoe problemen in een gezin van oorsprong, bij de volgende generatie doorwerken. We bekijken hoe ze zich elk apart én samen verhouden tot de familie van Wilfried. Daaruit komt naar voor dat Wilfried zijn houding dubbel is: er bij willen horen, maar tegelijkertijd ook vol frustraties omwille van de onrechtvaardigheden. Martha voelt zich al jaren verantwoordelijk en nam de moeilijke rol van bemiddelaar op, vaak tegen beter weten in. Ze bestendigde zo de oorspronkelijke gezinsdynamiek: aanhalen, maar ook telkens weer verwerpen. Als go-between gaf ze Wilfried al eens het gevoel dat ze niet zijn kant koos, 'maar', zegt zij, 'dat kon ook niet, want dan zou er een radicale breuk geweest zijn en dat wou hij ook niet'. Het feit dat ze onvruchtbaar bleek, versterkte dit. Alsof ze het gevoel had een schuld te moeten vereffenen. Als het hierover gaat worden beiden emotioneel. Blijkt dat ze elkaar altijd 'gespaard' hebben. Wilfried erkent dat hij lang boos is geweest, ook op haar, maar dat niet wou laten merken. Martha zegt dat ze zich mislukt voelde als vrouw en dat ze dacht dat zijn gevoelens voor haar sinds die tijd gewijzigd waren. Dat ze daarom zo haar best deed om op zijn minst de contacten met de familie te normaliseren, maar ze op is nu, het niet meer aankan. In de daaropvolgende sessies komt er veel verdriet en boosheid naar boven. Hij heeft het over een gevoel altijd miskend te zijn geweest, geen liefde gekregen te hebben van zijn moeder, een laffe, afzijdige vader gehad te hebben, ook nu weer, bij het verdelen van de erfenis. Zij heeft het vooral over haar verloren moederschap. Wanneer ze Wilfried, in tranen, vraagt om af te zien van een procedure, blijkt dat een sleutelmoment. In plaats van boos wordt ook hij verdrietig. We hebben het in de daaropvolgende sessies over hoe elke mens erop gericht is om tot 'herstel' van de relatie met zijn ouders te komen, als die getroebleerd is. Wilfried erkent dit verlangen naar een harmonieus familiegevoel. Hij begrijpt evenwel ook dat het emotioneel onveilige klimaat dat altijd onmogelijk heeft gemaakt en dat 'herstel' ook aanvaarden kan zijn 'wat niet te veranderen is'. Dat ze een vorm van gekozen grootouderschap mogen beleven gaat in de loop van de therapie almaar meer centraal staan. In de afsluitende sessie melden ze de erfeniskwestie verder te laten opvolgen door een notaris, maar geen procedure te starten. Ze zijn ook blij dat ze vanaf september op woensdagnamiddag vast zullen gaan zorgen voor de kinderen van de buren.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu