Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk28/12/2014

Klaar
Ik leerde Maarten kennen op jonge leeftijd. Wij waren allebei bij de scouts, deelden een vriendenkring, waren een tijdje elkaars lief, maar verloren elkaar uit het oog toen ik ging studeren. De vonk sloeg over op een scoutsreünie, jaren erna. Ik werkte toen net als psychologe voor een CAW, Maarten was gestart bij de politie na een mislukte studiecarrière. Ik dacht toen wel vaker dat wij toch heel erg veel verschillen: hij de slimme bonvivant die vooral niet deed wat verwacht werd en koos voor een machowereld, ik, de brave studente die altijd goed haar best had gedaan. Maar hij was gek op me, trok me mee in dingen die ik zelf niet deed, waardoor ik mijn vooroordelen liet varen en ja zei toen hij mij ten huwelijk vroeg. Van onze trouwdag heb ik genoten, van het avondfeest niet. Voor Maarten is je amuseren lol trappen met vrienden en pinten drinken. Ik kreeg die avond amper aandacht en tijdens onze huwelijksnacht werd ik bijna het bed uitgesnurkt. Uiteraard heb ik hem dit vergeven, maar als ik er nu op terugkijk, zie ik dat wat me toen stoorde, ook vandaag de basis van onze problemen is. We wilden allebei graag kinderen en nadat we ons een huis hadden gekocht, gingen we er voor. Na de geboorte van Marthe slaagden we er vrij goed in om alles te combineren, waardoor we met veel enthousiasme voor een tweede gingen. De zwangerschap verliep echter moeilijk, ik moest al vrij snel plat liggen, en Maarten was op dat moment juist bezig met interne examens. Ik voelde me toen erg vaak eenzaam. Ook na de geboorte had ik vaak het gevoel er alleen voor te staan. Maarten kreeg meer verantwoordelijkheid op het werk en was daardoor veel van huis. Het laatste jaar loopt het de spuigaten uit. Maarten zit nu op een andere dienst en krijgt zware dossiers toegewezen waar ik niets vanaf mag weten. Dat zorgt voor een sfeer van geheimzinnigheid die mij erg onzeker maakt. Ik vind het fijn om 's avonds over onze dag ervaringen uit te wisselen en al deed hij dat voorheen ook niet echt van harte, nu vertelt hij niets meer, altijd onder het mom dat het niet kan. Hij is vaak laat thuis, slaapt dan in de logeerkamer of komt ook al eens niet naar huis. Onlangs ging ik mee naar het personeelsfeest en stelde ik vast dat zo goed als al zijn collega's op dit moment jongere mensen zijn zonder gezin. Ze gaan vaak samen stappen en blijkbaar ging Maarten al een aantal keren mee, terwijl ik dacht dat hij aan het werk was. Die avond is de bom gebarsten, in de toiletten van de feestzaal, waar inderdaad een aantal mensen getuige waren. Maarten neemt me dat bijzonder kwalijk, maar zag nadien wel in dat het in onze relatie niet goed loopt en het dringend tijd is dat we er wat aan doen.

Maarten
Voor Klaar had ik al een boontje toen ik pas 13 was. Ze was een wat verlegen meisje bij de scouts dat het altijd opnam voor de zwakkeren in de groep en op de een of andere manier dwong dat bij mij veel respect af. Ik hoopte toen al stiekem op meer, maar buiten eens samen dansen op een van onze fuiven en wat gezoen, gebeurde er niets. We verloren elkaar uit het oog na de humaniora. Zij ging studeren in Gent, ik in Leuven. Veel bracht ik er niet van terecht: ik ging enorm veel uit, want was thuis op dat vlak erg kort gehouden. Ik had ook veel vriendinnetjes in die tijd, maar niets ernstigs. Op 21 gaf ik er de brui aan en begon ik te werken bij de politie, aanvankelijk vanuit de gedachte dat het vast werk was met veel afwisseling, maar mettertijd groeide de passie voor mijn job en werd ik ook almaar ambitieuzer. In die periode kwam ik Klaar opnieuw tegen, op fuif van de oudscouts en we raakten aan de praat. Dat voelde voor mij heel juist aan. Ik keek op naar haar, het feit dat ze zonder problemen haar diploma had behaald, op een boeiende manier over haar vak kon praten. Ik vond en vind haar ook lief. We spraken nadien verder af en sneller dan zij kreeg ik sterke gevoelens, het gevoel ook dat zij voor mij de juiste was. Zoals vaker in onze relatie volgde ze uiteindelijk. De eerste jaren verliep alles vlekkeloos. We werkten allebei hard, ik nam regelmatig deel aan examens en we kochten ook een woning, waarin ik veel zelf verbouwde. Ik ging ook nog vaak uit, wat Klaar minder zon, maar ze ging mee en meestal amuseerden we ons wel. Met de komst van ons tweede kind werd dit helemaal anders. Ik zag Klaar veranderen in een vrouw die over alles haar beklag deed en voor wie ik nog weinig goed kon doen. Ze stelde zich vaak ook belerend op, analyseert me alsof ik een van haar cliënten ben. Ik heb constant het gevoel op mijn vel gezeten te worden, wat ik beklemmend vind en waardoor ik nog meer ging investeren in mijn werk. Dat zij ondertussen nog bitter weinig doet op dat vlak, vind ik ook een afknapper. Ze behaalde een master, kreeg al promotiekansen, maar past voor de verantwoordelijkheid. We leven intussen naast elkaar, en ja, ik loog ook al eens over mijn tijdsbesteding, om van het gezaag af te zijn. Ik doe echter niets verkeerd, ben haar ook nog nooit ontrouw geweest, terwijl ik rondom mij wel andere dingen zie gebeuren. Klaar vindt dat het tijd is dat ik volwassen word, maar als volwassen betekent alleen binnen de lijntjes kleuren, nooit uitgaan, dan lijkt me dat vooral een saai bestaan. Ik heb nood aan eigen uitdagingen, aan een sociaal leven en kan pas dan ook goed functioneren als man en vader. Ik wil ook graag op mijn manier invulling geven aan die dingen, niet zoals zij het ziet of eist.

Hoe het verder ging
Als Klaar en Maarten bij mij langskomen, duurt het geen half uur alvorens het koppel in een hoogoplopende ruzie belandt. Klaar is kwaad omdat Maarten haar al een aantal keren beloog, en begint intens te wenen. 'Hoe kan ik hem ooit nog vertrouwen! ' Maarten ondergaat die woede aanvankelijk, maar valt nadien op zijn beurt aan. Dat hij het beu is, zo op zijn vel gezeten te worden. 'Ik doe toch niets verkeerd, gewoon wat lol tappen na een lange werkdag. Jij doet me trouwens liegen. Mocht je er allemaal minder een punt van maken, ik zou het spontaner vertellen.' Beiden zitten heel erg vast in het 'jij-doet-alles-fout-en-moet-veranderen'-verhaal. Klaar wil dat Maarten meer betrokken is binnen hun gezin, Maarten wil dat spontaan kunnen doen, als hij daar zin in heeft. In onze gesprekken apart geeft Klaar aan zich erg eenzaam en uitgeput te voelen, moe van al het vechten. Maarten uit zijn frustraties, zegt Klaar graag te zien, maar het moeilijk te hebben met de voor hem nutteloze discussies. We zoeken samen uit hoe de interactie tussen hen zo gegroeid is en wat de onderliggende gevoelens zijn die spelen. Klaar geeft aan zich vaak klein en zwak te voelen in de nabijheid van Maarten. 'Hij lijkt alles aan te kunnen: hard werken, uitgaan, in het weekend met de kinderen spelen. Mijn batterij trekt dat niet. Hij maakt daar ook vaak opmerkingen over. Dat ik altijd moe ben of te emotioneel, waardoor ik me nog kleiner voel.' Maarten ontkent, maar laat op andere momenten inderdaad subtiel merken dat hij in wezen noden uiten als een zwakte beschouwt en hij daar boven staat, blij is anders te zijn.' Beiden wijzen dan ook de kernklacht van de andere af: 'mocht hij maar wat zorgzamer zijn' en 'mocht zij maar wat meer ontspannen zijn.' Ik bespreek met hen dat de verschillen die ze bij elkaar ervaren uiteraard aanwezig waren toen ze elkaar ontmoetten, maar vooral versterkt zijn vanuit hun interactie: Klaar die aanvalt, Maarten die zich terugtrekt en als het hem teveel wordt, op zijn beurt scherp uithaalt, met veel frustratie als resultaat. Authentieker communiceren over hun onderliggende behoeften ligt erg moeilijk, voelt aan als een nederlaag. Na weken tal van ruzies uit hun verleden zo te analyseren en hen aan te moedigen hun onderliggende behoeftes uit te spreken en om een steunende reactie bij de ander te vragen, gaat hun strijd langzaam liggen. Ze voelen beter elkaars standpunt in: de nabijheid die zo belangrijk is voor Klaar, de ruimte die Maarten nodig heeft en slagen er beter in om elkaar daarin tegemoet te komen. En ook al is de nieuwe dynamiek nog erg broos en steken oude ruzies nog regelmatig de kop op, toch hebben ze het gevoel bij machte te zijn om het niet te laten escaleren. Vanuit dat vertrouwen willen ze hun huwelijk een nieuwe kans geven.




→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu