Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk17/12/2014

Evi
Ik leerde Steve kennen op een verjaardagsfeestje van een vriendin. Zelf zou ik nooit een eerste stap hebben gezet, dat ligt niet in mijn aard en ook hij is eerder terughoudend, maar via via lukte het dus wel. We spraken ook nadien verder af en begonnen voorzichtig een relatie. We waren elkaars eerste lief, wat voor nogal wat onhandigheid zorgde. Ik weet Steve zijn terughoudendheid ook daaraan, aan een niet weten 'hoe', nu denk ik er anders over. Steve heeft het moeilijk om met emoties om te gaan, zowel de zijne als die van een ander. Hij is niet in staat om in de diepte over dingen te praten. Als ik daarom vraag, zegt hij dat ik zaag en dat alle mannen zo zijn. Thuis heb ik het anders gezien. Mijn ouders delen alles. Waar mijn pa gaat, volgt mijn ma en al vond hij dat vroeger niet altijd fijn, hij zou het nu niet anders willen. Ze zorgen voor elkaar, hebben dat altijd gedaan. Als kind wist ik bijvoorbeeld heel goed dat de eerste prioriteit van zowel mijn moeder als vader de andere was, niet ons, de kinderen. Dat maakte dat ik me als kind niet altijd begrepen en gesteund voelde, maar wel zelf verlangde naar zo een relatie en dat is wat ik nog altijd graag zou willen. Ik voel me de laatste twee jaar, sinds de geboorte van de jongste, vaak uitgeput. Ik werk in een grootwarenhuis en de combinatie met de gezinszorg is er vaak te veel aan, waardoor ik over vermoeid geraakte en een tijdje thuis ben gebleven. Ik ben toen ook gaan nadenken, over mijn leven, onze relatie, en er werd me vooral duidelijk hoe eenzaam en niet begrepen ik me al jaren voel, hoe verwaarloosd ook. Ik mis engagement, echte betrokkenheid van zijn kant, maar voelde bij hem een muur van weerstand als ik het hier over had. De druppel die de emmer deed overlopen was zijn voorstel om te verhuizen naar de woning van zijn grootouders, die hij recent erfde. Steve werkt in de bouw en wil de verbouwing zelf aanpakken, maar hij wil ook dat de woning helemaal op zijn naam staat. Ik wil dat het ons huis wordt, maar hij ziet dat niet zitten. Zijn ouders vinden dat het eigendom is van de familie die in de familie moet blijven. We zijn al met scheiding van goederen gehuwd, wat hij afdwong en ik helemaal niet wou, maar nu hij ook niet voor een gezinswoning wil kiezen, zie ik dat helemaal als een afwijzing. Ik voelde me bij deze discussie heel slecht, alsof ik een tijdelijke meeloper ben in zijn leven die morgen er zomaar vandoor zal gaan. Waarom vertrouwt hij me niet, we hebben toch samen kinderen? En als je elkaar graag ziet, dan deel je toch alles? Ik wil op deze manier niet verder doen, want vindt het vernederend. Via deze weg hoop ik dat we er toch nog uit geraken.
 
Steve
Ik leerde Evi kennen toen ik 30 was, rijkelijk laat dus, maar dat ligt wat in lijn met de rest van de familie. Ook mijn ouders zijn laat gehuwd en mijn broer is nog altijd single. We komen uit een familie van stielmannen, allemaal harde werkers die altijd heel goed hun brood hebben verdiend. Ook ik werk al van op jonge leeftijd en heb sinds mijn jeugd al veel kunnen opzij zetten. Relaties, liefjes, uitgaan, zijn dingen waarmee ik niet zoveel bezig was. In het weekend werkte ik bij, want zo kwam mijn droom van ooit een eigen woning dichterbij. Achteraf bekeken was ik dus erg naïef en onervaren toen ik Evi ontmoette en ook besliste om met haar van start te gaan. Ik heb geen spijt van die keuze, ben blij met onze kinderen, maar waarschijnlijk zijn er toch koppels die veel beter bij elkaar passen dan wij twee. Evi legt heel andere accenten in het leven. Ze wil veel vrije tijd, vindt overuren ondenkbaar en is ook overdreven bezorgd en zorgzaam voor huishouden en kinderen. Ze verwacht bovendien van mij dat ik daarin meega, maar ik kan onmogelijk werken van 9 tot 5. Met zo een houding zouden we trouwens niet ver komen. Ze vindt het belangrijk dat voor de kinderen alles voorhanden is, ze goed gekleed gaan, er niet moet gekeken worden bij de aankoop van speelgoed, biovoeding..., dan komen we er echt niet met twee inkomens zoals het hare. Ik verdien veel meer dan zij en draag logischerwijze ook veel meer bij in het gezinsbudget, maar dankbaarheid daaromtrent is er geenszins, integendeel. Ik besef dat ik vaak afwezig ben, zij dan alleen zit met de kinderen, maar daar staat toch veel tegenover waar zoveel andere vrouwen heel erg blij mee zouden zijn. Bovendien geniet ze een enorme vrijheid, leg ik haar niets op, laat ik haar ook de dingen doen zoals zij het wil. Als zij elke dag enkel vers en biologisch wil koken, mij goed, maar dan moet ze toch niet klagen dat daar veel tijd naartoe gaat en ik er niet ben om te helpen. Weet je, met een pizza zijn ik en de kinderen ook best eens gelukkig, maar dat kan dan weer niet voor haar. De druppel die de emmer deed overlopen is de discussie over het huis van grootouders. Ik kreeg dit van mijn ouders, op voorwaarde dat het op mijn naam bleef staan. We trouwden op hun advies met scheiding van goederen, wat ik normaal vond. Ik had een serieuze spaarboek, zij niets. Pas op, ik ben absoluut niet gierig. Alles wat ik verdien daar geniet zij volop van mee. Als ik nu de woning van mijn oma verbouw en we daar in trekken, dan hoeft ze daar niets voor te betalen en mocht ik er op een bepaald moment niet meer zijn, zal zij altijd het vruchtgebruik hebben. Maar dat vond ze dus vernederend. Het is ook zo typisch voor haar, het zakelijke en emotionele door elkaar laten lopen, terwijl dit toch twee gescheiden dingen zijn.
 
Hoe het verder ging
Als Steve en Evi zich bij mij aanmelden dan willen ze in eerste instantie een oplossing vinden voor hun discussie over de woning. Hij denkt dat als dat probleem opgelost is, het goede gevoel wel zal volgen. Op die manier beheerst Steve ook direct het gesprek: hij wil het praktisch houden, inhoudelijk tot oplossingen komen, terwijl Evi het heeft over haar verlangen om als koppel te leven, haar nood aan respect en zorg van zijn kant. Die laatste uitspraak roept bij hem veel wrevel op. 'Wat doe ik allemaal niet voor ons gezin? Ik zorg er toch voor dat we comfortabel kunnen leven.' Hij zegt het op een harde manier, wat Evi aan het huilen brengt, waarop hij zich afkeert en haar manier van doen omschrijft als manipulatie. 'Ze denkt dat ik haar vader ben die zich volledig geschikt heeft naar de grillen van zijn vrouw. Wel, ik wil daar niet belanden en als ze het zo speelt, ben ik al helemaal niet geneigd om te luisteren.' Zijn rust, zijn koude en afwijzende lichaamstaal doet haar nog intenser wenen. Ik probeer de gemoederen te bedaren, geef aan dat het duidelijk is dat een aantal dingen heel hoog zitten. Maar ook dat inhoudelijk tot een akkoord komen niet lukt omdat er geen vertrouwen is tussen hen. De daaropvolgende sessies probeer ik hun respectievelijke gevoelswereld te exploreren, vanuit de hoop dat ze op die manier beter elkaars innerlijke wereld leren kennen. Ze zegt dat ze luxe fijn vindt, maar het haar toch vooral om nabijheid en betrokkenheid te doen is. Bij hem spelen respect en financiële zekerheid. Hij wil ook niet de hele tijd instructies krijgen hoe hij met de kinderen moet omgaan of dat hij na het douchen altijd de cabine moet schoon maken. Opnieuw belanden we snel in een inhoudelijke discussie. Daarvoor zorgt Steve, die op een bepaald moment aangeeft het niet over gevoelens te willen hebben. 'Dat leidt nergens toe, wij moeten vooral tot een compromis komen voor het huis. ' Ik probeer met hen nogmaals te bespreken hoe ze elkaars gedrag tot stand brengen en in stand houden, hoe ze in een patroon van aanvallen en terugtrekken zijn beland, hoe daardoor wantrouwen centraal staat in hun contact. Ook hiervoor staat Steven niet open. 'Als zij zich wat anders opstelt, hebben we geen problemen'. De week erop geven beiden in het gesprek aan er niet mee te willen doorgaan. Evi wil verhuizen en opnieuw bij haar ouders intrekken. Ze kan het niet meer aan. Steve lijkt vooral opgelucht te zijn en sluit af met een 'dit is toch het beste bewijs dat ik uiteindelijk gelijk had. Waren we in gemeenschap gehuwd, dan had ik nu het huis van mijn grootouders moeten verkopen en alles moeten verdelen wat uiteindelijk van mij is.' Ik neem met een ongemakkelijk gevoel afscheid van beiden.
 
 
 
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu