Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk20/12/2013

Tim (39) en Saar (34) zijn 4 jaar gescheiden en voeden in co-ouderschap Axelle, hun dochter van 8, op. Die gaat de afgelopen maanden langs bij een kinderpsycholoog omwille van buikpijnklachten en angstaanvallen. Over het waarom hebben Tim en Saar veel ruzies en op advies van de psycholoog komen ze op gesprek.
 
Saar
Ik leerde Tim 10 jaar geleden kennen in de klimclub in een Brusselse klimclub waar we allebei geregeld onze middagpauze doorbrachten. Ik werkte er toen als secretaresse in een klein bedrijfje, hij was samen met een vennoot net bezig met de start-up van een bedrijfje. Zijn gedrevenheid en durf spraken met geweldig aan. Tim was al gescheiden en had op dat moment een zoon van 4. We gingen vrij snel samenwonen, ik zette me met hart en ziel in voor ons en voor zijn zoon. Tim vond het toen al de evidentie zelve dat ik dat allemaal voor mijn rekening nam en toen Axelle geboren werd, werd het alleen maar slechter. Het ging toen net ook erg hard in zijn bedrijfje en ik stond er in wezen altijd alleen voor. Erg dankbaar was het niet, want zijn zoon Max is allesbehalve een makkelijke jongen die het moeilijk had met mijn gezag en ook met de aanwezigheid van zijn halfzusje Axelle. Tim is daar ook allemaal nogal erg wisselvallig in: het ene moment krijgt het kind alle mogelijke aandacht, meestal onder de vorm van geschenkjes en uitstapjes, het andere moment is hij kort en verbaal agressief, afwijzend en kleinerend ook. Ik hield het allemaal vol omdat ik niet wilde dat het mislukte, ik uit een familie kom waar het woord scheiden niet in de agenda bestaat. Mijn ouders waren al niet erg pro een gescheiden man met een kind, dus ik wou bewijzen dat ik het wel goed ging doen, dit mocht niet mislukken. Toen ik ontdekte dat Tim verre van trouw was gedurende ons huwelijk, deed dat voor mij helemaal de deur dicht. Ik trok eruit, ging opnieuw in Limburg wonen, dicht bij mijn ouders. Tim ging bijna direct opnieuw samenwonen, wat ik erg kwetsend vond. Ik leek wel een gewone passant in zijn leven te zijn geweest. Van Axelle zegt hij wel dat het zijn oogappel is, maar de oorspronkelijke co-ouderschaps regeling is nu al verworden tot een weekend om de 14 dagen. We wonen ver uit elkaar en Tim ziet het niet zitten om de hele rit te doen, nu Axelle schoolplichtig is. Bovendien heeft Axelle almaar meer haar activiteiten hier. Ze volgt ballet en zit in de jeugdbeweging en door elk weekend naar haar papa te moeten, mist ze telkens de helft van die activiteiten. Voor ballet heeft ze talent, ze krijgt extra lessen, en ik vind het erg zonde dat Tim er maar niet slaagt om haar tijdens het weekend dat zij bij hem is, naar de les te brengen. Axelle vindt dat allemaal bijzonder belastend. Ze huilt telkens als ze naar Tim moet. Het begint doorgaans al op donderdag, voor het weekend dat ze gaat, ze heeft dan enorm veel last van buikpijn, slaapt slecht. Voor die klachten is ze nu in behandeling bij een psycholoog die haar helpt beter met de situatie om te gaan. Als ik Tim hierop aanspreek heeft hij vooral de neiging alles te relativeren, aan te geven dat ik overdrijf en de situatie er alleen maar erger op maak. Ik vind hem lichtzinnig, onverantwoord en vind het ook onbegrijpelijk dat iemand op zo een manier zijn taak en verantwoordelijkheid als vader opneemt. Wat een egoïst, zijn belang komt altijd voor dat van zijn kind, laat staan dat hij mij dankbaar is om wat ik allemaal doe voor onze dochter.
 
Tim
Toen ik Saar leerde kennen vond ik haar een aantrekkelijke, sportieve en enthousiaste spring-in-het-veld. Ze was pas terug van een buitenlandse werkervaring, ik had het gevoel dat ze ontvankelijk en werelds in het leven stond. Samenwonen volgde als vanzelf, maar algauw merkte ik, dat de vrolijke levensgenieter veranderde in een klagende en zagende vrouw die het alleen nog had over mijn uur van thuiskomst, de zorg voor mijn zoon, de klussen die in huis moesten gebeuren, het uur van slapen gaan...Toen Axelle er kwam werd dat alleen maar slechter. We maakten bijna dagelijks ruzie, over de meest banale en onmogelijke dingen. Ik haat ruzie maken, vind dat zo vermoeiend. Waardoor ik uiteindelijk nog meer ging werken en inderdaad meer tijd doorbracht met de toenmalige stagiaire. Mare had wel die joie de vivre, die ik zo miste bij Saar. Ja, het leven is een opgave en de zorg voor kinderen geen evidentie en al eens een sleur, maar mag er ook nog genoten worden en kunnen we een aantal dingen ook nog relativeren. Zou het nu echt zoveel uitmaken voor mijn kinderen of ik er op elke training sta of af en toe eens? Mag er al eens een avond niet gezond gegeten worden? Een bezoek aan de ouders overgeslagen worden? Ik keur mijn eigen gedrag niet goed hoor, de volgorde waarin de dingen gebeurd zijn was beter anders geweest, maar intussen is dat wel allemaal al 5 jaar geleden. Het verleden moet je op een bepaald moment gewoon kunnen laten rusten en verder gaan met wat er is. Mare is trouwens een blijvertje gebleken, dus daar zat mijn keuze toch goed. We hebben intussen een meisjestweeling. Saar neemt het mij kwalijk dat ik een nieuw gezin heb, dat ben ik zeker. Ik gun haar dit ook, maar ze verwijt me dat niet aan te kunnen omdat ze helemaal alleen staat voor de zorg van Axelle. Ze overdrijft dat, kan duidelijk Axelle niet loslaten, waardoor die zo angstig reageert en nu al helemaal haar moeder is in gedrag. Ik vind het ook erg dat ze zo angstig is, veel last heeft van buikpijn, maar het weekend dat ze bij mij is, is zij wel ontspannen. Blijkbaar gaan er altijd een aantal moeilijke dagen aan de wissel vooraf, maar zodra ze bij mij is, merk ik daar niets meer van, is ze vrolijk. Saar gelooft dat dan niet, als ik dat zeg. De discussies die er nu zijn over de hobby's van Axelle vind ik niet kunnen. Het ontplooien van een hobby dat komt toch niet voor het contact met je vader. Hoe kan Saar daarin nu Axelle volgen? Uiteindelijk is het ook Saar die het contact zo moeilijk heeft gemaakt door aan de andere kant van het land te gaan wonen. Ik vind het ook fijn dat Axelle zo goed danst, maar wil toch ook verder mijn dochter kunnen zien. Hoe langer hoe meer heb ik bij dit alles het gevolg dat Saar mij probeert af te schermen van Axelle, de band tussen mij en haar probeert ongedaan te maken of te verzwakken. Ze houdt me ook bewust uit Axelle haar leven. Zo was ik vorige maand op vrijdagavond wat vroeger klaar en in plaats van naar de woning van Saar te gaan om Axelle op te pikken was ik naar de school gegaan. Axelle vond het fijn dat ik er eens was, ze me alles eens kon tonen, haar vriendin kon voorstellen, ik een praatje had met de juf. Saar was nadien razend omdat ik dit niet eerst had gevraagd aan haar, het haar wereld was, haar vrienden in de school, zij voor alles zorgde en ik niet in haar leven moest komen inbreken. Door die ruzie heeft de psycholoog ons aangeraden toch nog eens samen bij iemand te gaan praten om te kijken waar de schoen knelt. Ik hoop dat we hier tot betere afspraken kunnen komen.
 
Hoe het verder ging
Dat er tussen Saar en Tim nog veel frustraties en vijandigheid leeft, is van bij aanvang duidelijk. Na het vertrek van Saar indertijd zijn er dan ook geen echte gesprekken meer geweest. Meestal worden de zaken via mail geregeld of wordt wat strikt noodzakelijk is meegedeeld bij de wissel. Ook Axelle speelt zeer geregeld boodschapper, zo blijkt uit de verhalen van Saar. Dat brengt haar duidelijk in loyaliteitsconflict. Een 'klein' verhaal over het recente schoolfeest illustreert daarbij treffend het spagaat waarin het kind zich soms bevindt. Axelle speelde een centrale rol in de presentatie van het schoolfeest, Saar en Tim zouden allebei aanwezig zijn. Tim met zijn gezin, Saar alleen. Daar maakte Axelle zich zorgen over. Bij wie moet ik na de presentatie gaan staan? Mama of papa? Saar had aangegeven dat ze het ok vond dat ze gedag ging zeggen bij Tim, maar toch niet graag had dat ze daar al te lang bleef staan, want dan voelde ze zich toch echt alleen. Die dag had Axelle enorm veel buikpijn gehad. Saar weet het aan het optreden, ik denk op dat moment dat de verantwoordelijkheid die het kind draagt voor het welzijn van ma en pa, daar wel eens een grotere rol zou kunnen in spelen, maar voel dat het te vroeg is om dit aan te kaarten. Omdat beiden graag een aantal punten willen doorpraten en daarover nieuwe afspraken willen maken, stellen we een actieplan op. Ik laat hen thuis voorbereiden hoe ze de opvoeding van hun dochter zien, wat voor hen belangrijke accenten zijn en hoe ze ook de verhouding met de andere ouder ervaren en willen zien ontwikkelen.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu