Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk03/01/2014

Marieke (44) en Piet (55) zijn tien jaar samen. Piet heeft drie zonen uit een vorig huwelijk, die Marieke mee opgevoed heeft en waarmee ze een goede band heeft. Er is nu ook een eerste kleinkind op komst, iets waarop Marieke zich verheugt. Ze wil graag deeltijds werken en 2 dagen in de week de baby opvangen, maar Piet ziet dat niet zitten. De discussie verzandt al maanden in ruzies die ook over oude kwesties gaan. Het koppel komt op gesprek.

Marieke
Ik leerde Piet kennen via vrienden. Hij was hun raadsman, een rijpere man, het type waarvoor ik altijd al gevallen ben. Piet was nog getrouwd, maar zijn huwelijk stelde al jaren niets meer voor. Ik viel als een blok voor hem, maar wachtte tot hij zelf toenadering zocht. Van bij aanvang liep alles goed, ook met de kinderen die toen 15, 10 en 8 waren. Ik weet dat ik toen een lijstje opmaakte met de pro's en contra's van mijn keuze. Aan de contra-kant had ik de jongens gezet, maar een paar jaar erna zag ik ze als het mooiste geschenk dat ik in mijn leven heb gekregen. Zo hadden we aanvankelijk ook nog gesproken over mijn kinderwens. Piet wou daarin meegaan, maar toen het zover was, hoefde het voor mij niet meer. Ik had een goed draaiend gezin waarin ik waardering en liefde kreeg en kwijt kon. Waarom nog een kind? Ik denk trouwens dat die keuze mijn band met de kinderen ten goede is gekomen. Ze hebben nooit het gevoel gehad, zoals bij hun moeder die wel nog een dochtertje kreeg, dat ze moesten concurreren met een halfbroer of -zus. Jaen, de oudste, zegt dat vaak, hoe dankbaar hij is dat ik voor hen gekozen heb, niet alleen voor hun pa. Hij wordt binnenkort papa, iets waarnaar ik geweldig uitkijk. Juist omdat ik de babyfase nooit gekend heb, zou ik het zo fijn vinden om volop plusoma te kunnen zijn. Ik zou twee dagen in de week voor de kleine willen zorgen, maar Piet wil dat niet. Hij heeft het gehad met kinderen en opvoeden, hij wil nu tijd voor ons, ziet de drukte van een klein kind niet meer zitten. Ik vind hem egoïstisch. Ik ben de jongere vrouw, heb de energie om dit op te nemen. Hoe kan hij hier nu tegen zijn? We zijn nu al een aantal maanden hierover ruzie aan het maken en gek genoeg worden er allerlei dingen bijgesleept die er niets mee te maken hebben. Hoe hij het gevoel heeft er voor spek en bonen bij te lopen, dat ik zijn leven overgenomen heb, maar er hem niet meer in toelaat, dat ik er onvoldoende ben voor hem. Het klopt dat ik geen zin heb in de feestjes en recepties waarvoor hij vaak wordt gevraagd. Ik ga af en toe eens mee, maar ken het gegeven intussen wel en eerlijk, de oppervlakkige gesprekken daar, ze zeggen me niets. Er is nu ook discussie over de hond die wij houden, zijn hond, die nu volgens hem, mijn hond is geworden. Het klopt dat Pup het meest aan mij gehecht is, logisch ook als ik er dagelijks voor zorg. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat Piet een midlifecrisis doormaakt, laat, maar onmiskenbaar zo, me dunkt. Ik heb me altijd aangepast, maar vind nu dat er ook van zijn kant eens een soepele houding mag zijn, dat ik ook eens centraal mag staan in de keuzes die we maken. Ik heb jaren voor zijn kinderen gezorgd en wat ik nu terug verlang lijkt me echt niet overdreven. Dat hij mij het grootmoederschap ontzegt, wijst op een gebrek aan respect voor alles wat ik voor hem gedaan heb.
 
Piet
Toen ik Marieke leerde kennen zat ik vast in een ongelukkig huwelijk. Haar frisheid en charme spraken me geweldig aan. Ik en mijn vrouw leefden toen al jaren naast elkaar, ik had me volledig op mijn werk gestort, Marieke zorgde ervoor dat ik opnieuw geloofde in de mogelijkheid van een ander leven en die mogelijkheid heb ik ook gegrepen. We waren de eerste jaren intens gelukkig, genoten van al de dingen die we samen graag doen: theater, tentoonstellingen, reizen. De kinderen waren telkens een week op twee bij ons, iets waarvoor ik aanvankelijk mijn hart vasthield, maar wat snel vlot liep. Marieke was eerst erg geïnteresseerd in mijn professionele activiteiten. ze vergezelde me vaak op congressen, ging ook mee naar recepties. Op zo'n momenten, als de kinderen dan toch bij ons waren, vroegen we een babysit of deden we een beroep op haar ouders die met plezier plusgrootouder zijn. Haar interesse taande echter mettertijd. Almaar vaker gaf ze aan dat ze de kinderen niet opzij wou zetten, ze een belangrijk examen hadden, een voetbalwedstrijd waar ze toch echt wel bij moest zijn. Uiteraard vond en vind ik het fijn dat Marieke zo een betrokken plusmama is. Ook in onze omgeving oogst ze daarmee veel bijval: dat ik nogal eens geluk heb met een vrouw die mijn kinderen zo in haar hart heeft gesloten, dat het niet overal zo is. Ik besef dat, maar voel er mij niet altijd even gelukkig mee. Ik durfde aanvankelijk dat gevoel niet te ventileren, uit angst over te komen als de ondankbare hond, maar de laatste tijd steekt het almaar sterker de kop op. Ik voel me meer en meer een vreemde in mijn eigen huis. Ik kan er niet echt een vinger opleggen, maar als ik thuiskom, heb ik altijd het gevoel dat ik er niet echt bij hoor, dat ik getolereerd wordt, maar niet welkom ben, alsof ik inbreek in datgene waarmee Marieke en mijn zonen of de hond bezig waren. Soms stommen de gesprekken gewoon, lijk ik de sfeerbreker, terwijl ik niets speciaals zeg, geen opmerkingen maak. Als ik Marieke daarop aanspreek, zegt ze dat ik overdrijf. Ze geeft dan wel aan dat als ik thuiskom, dat door iedereen als een druk wordt ervaren. Mijn wat onderhuidse kritische houding maakt dat ze een onzeker gevoel krijgt waardoor ze onzeker wordt en gaat dichtklappen. Volgens haar ervaren mijn zonen dat ook zo. In bed botert het evenmin. We leven seksueel al een hele tijd naast elkaar, al sinds we besloten niet meer voor een kind te gaan. Ze wou bij de start dat het nog tot de mogelijkheden behoorde, maar mettertijd hoefde het niet meer, terwijl ik het nog fijn had gevonden. Ik heb er mij bij neergelegd. Sindsdien ziet Marieke seks als een verplicht nummer. Ik zie opnieuw het spook van het uit elkaar groeien opduiken, wat ik ken uit mijn eerste huwelijk. Nu aan de alarmbel trekken leek me dan ook noodzakelijk.
 
Hoe het verder ging
Loyaliteiten, de nieuwe en bestaande banden tussen ouders, plusouders en kinderen, het is een complex gegeven. Niet zelden hoor ik verhalen van jaloezie, meestal van de plusouder die het moeilijk heeft met de ouder-kindband bij de partner. Er leeft dan een gevoel de laatste in de rangorde te zijn. Die gevoelens spelen ook hier, maar in een wat onverwachte constellatie. Niet Marieke, maar Piet voelt zich niet goed bij de band die zij heeft met zijn kinderen en toekomstig kleinkind. Beiden hebben veel kritiek op elkaars gedrag. Marieke vindt Piet een strenge en vooral afwezige vader, Piet dat Marieke zich een rol toebedeelt die niet de hare is. 'Mijn zonen hebben een moeder en dat is niet zij. Het lijkt soms een competitie met mijn ex, alsof Marieke het beter wil doen. Als ze toch zo graag wil moederen, waarom koos ze dan niet voor een eigen kind?' Marieke vindt dan weer dat Piet erg jaloers is, het moeilijk heeft om zijn partner te delen met zijn kinderen. 'Hij vindt dat ik er volledig moet zijn voor hem, een toch wel verstikkende houding.' Door de uitspraken van Marieke komen we dichter bij het echte probleem in hun relatie: hun negatieve manier van uiting te geven aan hun behoefte inzake intimiteit. Zo ervaart Marieke Piet als te claimend, waardoor ze zich almaar meer is gaan terugplooien op de kinderen. Hij ervoer dat als een afwijzing, ging almaar werken, waardoor een gevoel van vervreemding ontstaan is, ook in bed. 'Ik begrijp zijn verlangen, maar de negatieve manier waarop hij er altijd uitdrukking aan geeft, dat jaagt me weg. Waarom kan het geen 'en-en'-verhaal zijn? Kinderen zitten toch niet in de weg van een goede relatie?' We exploreren dit verder en Marieke geeft toe dat haar gevoel naar de kinderen toe op dit moment veel positiever en krachtiger is dan haar gevoel voor Piet, waardoor zijn jaloezie niet geheel ongegrond is. Piet begrijpt dat zijn manier van aandacht vragen, door zijn zonen weg te duwen en de band tussen Marieke en hen te devalueren en problematiseren, net het omgekeerde effect genereert. We bespreken ook hun vroegere kinderwens. Daaruit blijkt dat het voor Marieke veiliger aanvoelde te moederen over de kinderen van Piet, dan te gaan voor een eigen kind met hem. 'Die extra afstand zorgde er voor dat ik hen makkelijker kon aanvaarden, ik meer de vriendin in plaats van de moeder kon zijn. Als ik zag hoe Piet bovendien met zijn zonen omging had ik geen zin in een kinderverhaal. Ik zou er volledig alleen voorgestaan hebben.' Marieke beseft dat Piet op een positieve manier betrekken in het gezinsverhaal belangrijk is. Piet ziet in dat als hij Marieke de ruimte geeft om te grootmoederen, dat ook hun relatie ten goede zal komen. Hij besluit 1 dag per week die zorg mee op te nemen en vanuit die keuze geven ze elkaar opnieuw een kans.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu