Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk30/01/2014

Laura (31) en Jelle (43) zijn drie jaar gehuwd en hebben een dochtertje van 1 en een tweede dat op komst is. Het paar heeft de laatste tijd veel ruzie, vooral over de verhouding met de mama van Laura. Jelle vindt haar veel te bemoeizuchtig en verwijt Laura te sterk met haar mama verbonden te zijn. Laura vindt zijn houding overdreven, maar wil de ruzies niet laten escaleren. Ze komen op gesprek. 

Laura
Ik leerde Jelle kennen toen ik nog studeerde. Hij had toen al bloeiende zaak in Spaanse wijnen en voedingsproducten. We geraakten op een beurs toevallig aan de praat, werden verliefd en waren algauw een paar. Jelle was een echte charmeur. Hij bezorgde me een bijzonder gevoel en gaf me veel aandacht, dingen die ik nodig heb. Mijn ouders zijn erg vroeg gescheiden en ik groeide op bij mijn moeder die altijd alleenstaande is gebleven. Mannelijke aandacht, ik ben er bijzonder gevoelig aan, vermoedelijk omdat ik die van mijn vader maar weinig kreeg. Ik merkte snel dat Jelle ook een donkere kant heeft, jaloers uit de hoek kan komen en dat gedrag zie ik nu in zijn houding naar mijn moeder toe. Ook als ik mannelijke aandacht krijg, gaan al zijn stekels recht staan. Ik vond dat aanvankelijk wel schattig, nu vooral hinderlijk. Na al die tijd mag hij me toch wel vertrouwen. Het is ook de reden waarom ik niet toegeef aan zijn verlangen om bij hem te komen werken. Hij wil me gewoon controleren en ergens geeft hij dat nog toe ook. Toen ik een relatie begon met Jelle hield ik dat aanvankelijk geheim voor mijn moeder. Liet ik haar immers niet in de steek? Kwetste ik haar niet diep? Toen ik het uiteindelijk vertelde, was ze oprecht blij voor mij, maar ik voelde ook haar angst en verdriet, het afscheid dat genomen moest worden van ons leven met twee. We kregen in die periode een aantal hoogoplopende conflicten over vaak banale dingen. Ik leed daar onder, zij nog meer, denk ik. We legden het bij, maar helemaal zoals vroeger is het niet meer. Ik hoor en zie mijn mama nog vaak, maar veel minder dan mocht zij het voor het zeggen hebben. Jelle houdt daarin de boot enorm af. Hij vindt mijn moeder opdringerig en wil niet dat Pauline bij haar verblijft, omdat hij ervan overtuigd is dat ze op die manier opnieuw meer controle over mij wil, zich zal bemoeien met ons leven. Ik vind dat hij daarin overdrijft, voel dat hij jaloers is, maar dat wil hij niet geweten hebben. Hij zet ook druk om de contacten te verminderen. Als er gebeld wordt, geeft hij commentaar zodat mijn zin al over is om lang te praten. Ik zit nu vaak met een schuldgevoel in twee richtingen: ik voel me geen betrokken dochter, maar heb ook het gevoel dat ik geen goede echtgenote en moeder ben, mijn prioriteiten niet juist op een rij heb. Jelle versterkt dat door me geregeld voor dilemma's te plaatsen: net als ik naar mijn moeder ga, begint hij over een of ander probleem en als ik dan aangeef toch te willen vertrekken, stel ik volgens hem mijn moeder boven hem. Ik voel me dan slecht, als ik ga, maar ook als ik het afbel. We hebben daar almaar vaker discussies over die me uitputten. Ik voel ook dat het mijn gevoelens in negatieve zin beïnvloedt en wil dat niet nu er een tweede kind op komst is.
 
Jelle
Toen ik Laura leerde kennen, had ik een zware vechtscheiding achter de rug waarbij vooral mijn twee kinderen de inzet waren. Mijn ex verhuisde naar Spanje en ik zie daardoor mijn kinderen nog slechts sporadisch, iets wat tot op vandaag zwaar om dragen is. Ik ben een kind uit twee culturen. Mijn moeder is Spaanse en ze leerde in Madrid mijn vader kennen op een congres. Hij de gerenommeerde veel oudere arts, zij jong gehuwd met een dochtertje. Ze liet alles achter voor hem, ook haar dochter, mijn halfzus, die ik pas de laatste jaren echt leerde kennen. Mijn ouders waren passioneel verliefd, maar hadden ook een complexe relatie. Mijn vader was jaloers, mijn moeder dominant en geen van beiden wou zich geven. Ik heb vroeg mijn plan leren trekken, woonde op 16 al alleen. Mijn schoolresultaten waren goed, maar ik begon snel een eigen zaak, wou vooral voor mezelf kunnen zorgen. Sara leerde ik kennen op reis in Spanje, ik vond haar zo anders dan al de meisjes in België. We trouwden hals over kop, kwamen naar België, maar zij kon niet aarden en keerde terug. Ik voerde strijd voor mijn kinderen, maar verloor. Toen ik Laura leerde kennen geloofde ik niet meer in de liefde, maar zij veranderde dat. Ze was lief, integer en ze wou net als ik de droom van een warm, hecht nest waarmaken. Ik stelde haar voor om bij mij in te trekken, ik kon immers perfect voor haar zorgen. Laura was toen nog bijzonder afhankelijk van haar moeder, een dominante vrouw die Laura voor zichzelf wil. Nu we een eigen gezin hebben, vind ik het belangrijk dat Laura daarvoor kiest. Dat gevoel heb ik niet altijd. Nog altijd laat ze zich manipuleren door haar moeder, kan ze moeilijk neen zeggen of opkomen voor wat zij wil. Ik voel dat ze zich dan schuldig voelt, zowel naar ons, als gezin, maar ook naar haar moeder omdat het daar nooit genoeg is. Weet je, ik heb geen probleem met mijn schoonmoeder, maar ik vind niet dat als je een partner, een eigen gezin hebt, je ouders daar constant moeten tussen zitten. Hoe erg ze zich opdringt, bleek bij de geboorte van onze dochter. Ze wou toen 4 weken bij ons intrekken, om Laura bij te staan en ook een eerste band te ontwikkelen met haar kleinkind. Ik zag dat in het geheel niet zitten. Wij, als jong gezin hadden juist tijd nodig voor onszelf. Ik vind het ook niet kunnen dat ze Laura zo bemoedert. Ze is intussen een volwassen vrouw die zelf haar boontjes kan doppen. Ik weet dat mijn schoonmoeder zich eenzaam voelt, maar wij zijn er niet om invulling te geven aan haar leven. Ja, ik hou haar bewust op afstand, op een soms krachtige manier, omdat het de enige taal is die ze begrijpt. Ons gezin staat voor mij centraal. Ik wil dat dit standhoudt en de gevoelens en verlangens van anderen zijn daaraan ondergeschikt.
 
Hoe het verder ging
Laura en Jelle zijn door hun gynaecoloog doorverwezen omdat Laura tekenen van overmatige stress vertoont, te wijten aan de moeilijke verhouding tussen haar moeder en Jelle. Laura legt uit dat ze weet waar de stress vandaan komt: het eeuwige geschipper tussen alle partijen, het gevoel voor niemand goed te kunnen doen. Ik heb het met hen over onze verticale (ouders en eigen kinderen) en horizontale (partner)verbondenheden in het leven en hoe moeilijk het vaak is om hierin een evenwicht te bewaren. Hoe bij haar de verbondenheid met haar moeder altijd bijzonder sterk is geweest, omdat ze lang met zijn tweeën hebben geleefd en ze naast dochter ook een stuk de rol van vriendin en partner invulde. Laura beseft dat, maar voelt zich toch slecht bij de afstand die ze neemt, een gevoel waarmee ze niet bij Jelle terecht kan. Bij beiden is er duidelijk een angst voor verlies. Laura wil voldoen aan het ideaalbeeld van de trouwe dochter, heeft schrik voor afwijzing. Jelle is verlatingsangstig, o.a. door zijn vorige huwelijkservaring. Hij wil gezien worden, heeft veel nood aan exclusieve aandacht. Controle is erg belangrijk voor hem en dat wordt duidelijk als we het hebben over het zoeken naar een nieuw evenwicht in de contacten met de ma en schoonma. Jelle ziet haar als een echte bedreiging en voor hem is er maar één goede weg, het contact grotendeels verbreken. Hij geeft aan dit te zien als een ultiem teken van liefde van Laura's kant: 100% kiezen voor hem en de rest daaraan ondergeschikt maken. Laura gaat daarop sterk in het verweer. 'Mijn moeder is de enige echte familie die ik heb en ze is en blijft mijn moeder die ook altijd goed voor mij is geweest.' Daarop repliceert hij: 'Mocht ik niet tussen jou en je moeder gaan instaan, hoe zou ons leven er dan uitzien?'. Laura geeft toe dat haar moeder dan recht tegenover hen zou komen wonen en ze alles zouden delen zoals voorheen. 'En waar zou ik dan staan?' geeft Jelle aan, 'een echte pantoffelheld zou ik worden.' Laura vertelt daarop dat ze het hierover al een paar keer had met een vriendin, die psychologe is. 'Ik beklaagde me bij haar dat Jelle toch bijzonder dominant kan zijn en zij gaf aan dat ik misschien net door deze partnerkeuze in staat ben geweest om me los te maken van mijn moeder, een gezondere afstand tegenover haar te bewaren. Het is alsof ik Jelle nodig heb om me als volwassen vrouw tegenover mijn moeder te verhouden, niet als de afhankelijke, inschikkelijk dochter.' Deze uitspraken zorgen in de sessie bij Jelle voor een groter gevoel van zekerheid en een ontvankelijkere houding tegenover Laura. Hij is er nu meer van overtuigd dat Laura haar relatie en gezin als haar prioriteit ziet. Daardoor wordt het ook mogelijk afspraken te maken over het contact met de ma en schoonma. Ze beslissen gezamenlijk dat Laura haar moeder wekelijks een halve dag bezoekt en dat Jelle daarop geen commentaar zal geven. Dit maakt Laura op haar beurt rustiger.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu