Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk24/04/2014

Dirk (55) en Patricia (44) hebben sinds drie jaar een latrelatie. Dirk is gescheiden, Patricia is weduwe en heeft twee opgroeiende zonen. Dirk vindt dat Patricia niet voldoende tijd maakt voor de relatie, zij ervaart hem als dominant. Ze komen op gesprek.

Patricia
Dirk is altijd mijn bankier geweest en toen mijn man onverwachts overleed, ondersteunde hij me bij het afhandelen van al de praktische zaken. Op die manier groeiden we naar elkaar toe en trokken we ook privé met elkaar op. Ik heb Dirk altijd ervaren als een fijnbesnaarde man met ruime culturele interesses en een goede smaak. We gaan vaak gastronomisch eten, zijn al een aantal keren op reis geweest, hebben een abonnement op de opera en elk moment samen is fijn. Dirk betaalt ook altijd alles, vindt het normaal dat een man alles voor zijn rekening neemt. Het klinkt bijna als een sprookje en dat is het op een bepaalde manier, maar er zit ook een veel moeilijkere kant aan. Zo laat hij op een niet mis te verstane wijze voelen dat hij ons leven nu niet goed genoeg vindt. Vooral met mijn beschikbaarheid heeft hij problemen. Dirk kan professioneel al heel veel delegeren, kan daardoor op reis gaan als hij daar zijn in heeft. Hij had een dochter die bij hem opgroeide, maar die 10 jaar geleden overleed ten gevolge van kanker. Daardoor is hij volledig vrij, wat niet opgaat voor mij. Mijn kinderen zijn tieners en ook al heb ik met mijn ouders en schoonouders een goede verstandhouding en kunnen ze altijd, als ik bijvoorbeeld op zakenreis ben, bij hen terecht, toch wil ik daar geen misbruik van maken. Bovendien ben ik graag samen met mijn kinderen en wil ik niet de hele tijd op reis gaan of uitstapjes maken zonder hen. Dirk kan de kinderen zeker wel hebben, maar ik voel toch sterk dat het hem vooral om mij te doen is, hij bijna niet kan wachten tot de kinderen op kot gaan, het huis uit zijn. De laatste tijd zegt hij ook vaak dat ik te veel werk en hij dit in de toekomst anders wil. Financieel kan ik evenwel nog niet aan stoppen denken. Mijn bedrijf draait goed en ik heb betrouwbare medewerkers, maar moet er toch nog zijn om hen aan te sturen, de zakelijke kant te behartigen. Ik doe mijn werk ook graag en denk helemaal nog niet aan stoppen. Mogelijks speelt daar natuurlijk het leeftijdsverschil tussen ons, maar dat moet hij toch kunnen begrijpen. Een paar weken geleden deed hij me een voorstel, waardoor mijn ogen echt open gingen. We hadden er ook een kletterende ruzie over, voor het eerst eigenlijk. Hij had mijn bedrijf eens volledig doorgelicht en deed me een voorstel om het over te kopen en het iemand anders te laten leiden. Ik was gechoqueerd. Het voelde heel opdringerig aan, ongezond dominant en dat heb ik ook laten weten, waardoor hij dan op zijn beurt erg gekwetst leek. Waarom hij daar allemaal zo krampachtig mee bezig is, weet ik niet. Uiteindelijk vind ik dat ik me heel beschikbaar en flexibel opstel en mocht hij het willen zien, we nu een fantastisch leven hebben. Hopelijk kunnen de gesprekken hier meer duidelijkheid brengen.

Dirk
Ik ken Patricia al lang. Ik begeleidde haar man bij de opstart van hun zaak en vanuit die zakelijke contacten ontstond ook een vriendschap. Ik vond Patricia toen al een bijzonder aantrekkelijke vrouw, maar zou nooit een stap gezet hebben, omdat ze getrouwd was. Na het ongeval van haar man heb ik haar zowel zakelijk als emotioneel heel erg ondersteund en ook van haar kant zijn er mettertijd gevoelens gekomen, wat me bijzonder gelukkig maakte. Ik heb altijd veel geduld gehad met Patricia en haar kinderen, omdat ik weet dat een verwerkingsproces veel tijd nodig heeft. Nu alles opnieuw in een rustiger vaarwater is gekomen en we ook al een tijdje met elkaar omgaan, denk ik dat ik ook rekening mag houden met mijn verlangens in een relatie en dat Patricia niet kan verwachten dat ik me volledig aan haar situatie aanpas. Uiteraard begrijp ik dat het voor mij makkelijker is, zonder kinderen, om vrij te gaan en staan waar ik wil, maar nu heb ik vaak het gevoel altijd diegene te zijn die zich aanpast, bepaalde dromen opgeef, omdat er aan de andere kant kinderen, een zaak...in de weg zitten. Voor alle duidelijkheid: ik vind Patricia een fantastische vrouw, het loopt goed tussen ons en elke keer weer als wij op reis zijn geweest, een avond of dag met elkaar hebben doorgebracht, voel ik de pijn van het afscheid dat zal komen, de onmogelijkheid ook om op een stabiele, permanente wijze vorm te geven aan onze relatie. Ik merk ook dat ik het hoe langer hoe minder kan opbrengen: investeren en dan telkens weet loslaten. Zij zegt als ik dit aanhaal, dat ik overdrijf, dat ik het veel te eng zie, maar ik kan daarin toch moeilijk mijn gevoelens negeren? Op elk voorstel dat ik doe, komt er bovendien een negatief antwoord. Zo gaf ik aan op vaste basis onze weekends te willen inplannen, dagen dat de kinderen bij de grootouders zijn en wij tijd voor ons hebben, maar dat is niet bespreekbaar. De kinderen vinden het niet fijn, zegt ze, maar wat dan met mij? Nog vaker is het de zaak die als reden voor haar afwezigheid wordt opgegeven. Ze zegt dan dat ik het makkelijk heb, omdat ik niet meer om den brode hoef te werken. Dat ik al kan uitkijken naar rentenieren, maar dit voor haar onmogelijk is. Ik geloof dat ook en werkte om die reden een mooi plan uit, wat ik zag als dé oplossing voor al onze tijdsproblemen. Ik heb voldoende middelen, zou haar kunnen uitkopen in haar bedrijf en een andere zaakvoerder vinden. Zij is dan financieel onafhankelijk én er zou meer ruimte en tijd voor ons zijn. Dit werd heel slecht onthaald. Ze verweet me ziekelijke dominantie, terwijl ik het gewoon zie als een manier om onze levens zo goed mogelijk op elkaar afgestemd te krijgen. Ik weet niet of ik dit alles nog erg lang volhoud en hoop via deze weg alsnog tot een aantal afspraken te kunnen komen.

Hoe het verder ging
Al van bij het eerste gesprek ervaar ik dat Dirk graag de touwtjes in handen heeft en moeilijk zijn kwetsbare kant laat zien. Thema's als vorige relaties, familiale achtergrond doen volgens hem niet ter zake, de moeilijkheden rond tijdsbesteding in hun relatie, die moeten aangepakt worden. Zijn visie op liefde is bovendien strikt: als je iemand graag ziet, dan wijkt al de rest. Dat Patricia worstelt met haar loyaliteit tegenover kinderen, werk en relatie, snapt hij niet. Patricia heeft het zichtbaar moeilijk: ze wil de relatie behouden, maar lijdt onder de spanningen. 'Ik kan moeilijk mijn kinderen opzij zetten, dat moet hij toch snappen.' Dit brengt ons op het verhaal van zijn dochter. Hierover praat Dirk makkelijk, wat meer duidelijkheid brengt over zijn emotioneel functioneren. Hij vertelt dat zijn moeder overleed toen hij drie was en hij nadien eenzaam opgroeide op internaten. Dat hij niet huwde uit liefde maar omdat hij er de leeftijd voor had en zijn vrouw geen partij was voor hem wegens te dom. Dat ze na de geboorte van hun dochter scheidden, ze het kind bij hem liet 'omdat ze zwak was'. Ik vermoed dat het vanuit de zekerheid was dat ze de strijd om het hoederecht toch nooit zou winnen. Als hij vertelt over de ziekte en het overlijden van zijn kind, toont hij zich kwetsbaar. Hoe hij toen leerde de pijn op afstand te plaatsen en zichzelf beloofde zich nooit nog zo te hechten. Uit zijn relaas spreekt diepe verlatingsangst die hij controleert door in een relatie de sterkste te zijn, volledige beschikbaarheid te willen. Hij ziet in dat ze net hierop vastlopen. In de daaropvolgende sessie zoeken we via een incident uit hoe er anders kan omgegaan worden met die angst. Het gaat over een culinair weekend dat Dirk zonder overleg had gepland en waarbij Patricia forfait gaf, omdat haar zoon in het schooltoneel de hoofdrol vertolkte. We exploreren wat het gevoelsmatig met hen deed. Patricia geeft aan dat ze zich genegeerd voelde, het nog maar eens leek dat ze niet voldeed als partner, waardoor ze evenmin genoot van de theatervoorstelling. Dirk voelde zich eenzaam, onbelangrijk. Ik vraag hen deze gevoelens en de bijhorende verwachtingen rechtstreeks aan de ander te uiten. Patricia wordt emotioneel, getuigt van haar verlangen om zonder schuldgevoel partner én moeder te mogen zijn, om in overleg afspraken te maken. Dirk blokkeert en richt zich tot mij met de boodschap dat als mensen elkaar graag zien, ze die dingen toch zo aanvoelen. We sluiten de sessie af en al zeg ik dat het geen mislukking is, toch voel ik bij hem een enorme weerstand. De week erop meldt hij telefonisch dat hij de relatie met Patricia heeft verbroken. Hij geeft aan niet te geloven in een relatie waarin mensen zich aan elkaar moeten aanpassen, dat een goede partnerkeuze betekent dat die andere op alle vlakken bij je past. Ik wens hem alle geluk toe.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu