Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk30/04/2013

Mieke
Ik heb Patrick leren kennen toen ik 20 was. Hij was de buurjongen naar wie ik erg opkeek, omdat hij toen al heel goed wist wat hij wou. Voor mij was hij de man waarmee ik mijn leven wou opbouwen. Ik geloofde sterk in ons als duo, hij als trekker en ik als volger, we wilden ook dezelfde dingen en zijn vrij jong gehuwd. We kregen een tweeling, twee dochters, die ik zo goed als alleen heb opgevoed, maar ik heb daar nooit over geklaagd. We namen het zakenkantoor over van Patrick zijn, Patrick werkte 7 op 7, en we evolueerden naar 10 medewerkers. Ik stond in voor de administratie en het personeel, Patrick is en was het zakelijk instinct. Ik voelde me goed, als moeder en steun in de zaak. We bouwden een huis, kochten een flat aan zee als buitenverblijf, allemaal dingen die hij volledig aan mij overliet. We vertrouwden elkaar 100%. Een nieuwe, jonge secretaresse heeft een paar jaar geleden heel ons leven overhoop gegooid. Ze leek aanvankelijk een droom: stipt, harde werker, keek niet op overuren. Ik ben er met mijn open ogen ingelopen, want dat deed ze achteraf gezien allemaal met redenen. Ze werkte vaak alleen met Patrick en van het een is het ander gekomen. Onze welstand, was volgens mij haar belangrijkste drijfveer. Patrick ontkent dat, zegt dat het echte liefde was, maar ach, hoe naïef zijn ouder wordende mannen daar niet in. Ik voelde me diep vernederd, ook al wou Patrick niet scheiden. Zijn voorstel voor een open huwelijk waarin elk zijn gang kon gaan, vond ik nog het meest kwetsend. Ik ben toen door een zware periode gegaan, had ook zelfmoordneigingen. Mijn dochters, jongvolwassen, keerden zich tegen hun pa, net als een paar personeelsleden. Toen heeft hij Fien ontslagen. Maar hem opnieuw vertrouwen lukte niet meer. Uiteindelijk leerde ik op een feestje van de serviceclub Koen kennen, een alleenstaande man. Hij was lief, luisterde naar mij en we spraken regelmatig af. Het bleef lang bij vriendschap, maar nu is er ook meer, al zal wat ik voelde voor Patrick er nooit zijn voor iemand anders. Patrick vond het allemaal goed, als ik maar gelukkig ben, zegt hij. Hij heeft het wel nog moeilijk met het regelmatige contact tussen ons. Dat is noodzakelijk, voor onze zaak, maar ook omdat we samen onze dochter begeleiden bij de opstart van haar bedrijfje. Ik vind het belangrijk dat ons contact goed blijft: we delen veel, materieel, en hebben ook onze kinderen. Scheiden willen we niet, omdat dit financieel een erg slechte zet zou zijn. Waarom zouden we? We doen toch elk waarin we zin hebben? Maar Patrick blijft zich door mij gecontroleerd voelen. Ja, ik ben nog bezorgd over zijn gezondheid, hij is astmapatiënt, maar ook dat lijkt me normaal. Ik ben naar hier gekomen omdat we de laatste tijd hier vaak conflicten over hebben en ik niet wil dat het escaleert.
 
Patrick
Ik weet dat Mieke het vreselijk vindt, maar eigenlijk ben ik nooit op haar verliefd geweest. Dat weet ik zeker sinds Fien. Ik heb mijn vrouw altijd graag gezien, maar meer zoals een broer een zus en zo leefden we ook. Ik was en ben eigenlijk getrouwd met het werk, ben altijd lid geweest van tal van serviceclubs en was dus heel veel van huis. Mijn vrouw zorgde voor al de rest en ik volgde haar daar volledig in. Ze koos en kiest zelfs mijn kleding. Mieke is dominant daarin. Ik volgde wat zij besliste, want dat was het makkelijkst. Ik heb geen spijt van ons leven, al kijk ik er nu met gemengde gevoelens op terug. Jaren heb ik mezelf te pletter gewerkt en voor ik het wist was ik 50 en waren mijn dochters het huis uit. Fien heeft op dat vlak veel teweeg gebracht. We werden verliefd op elkaar en ook al heb ik lang tegen mijn gevoelens gevochten, het was gewoon te sterk. Fien keek naar mij op, gaf me complimenten, het gevoel man te zijn. Ze liet me lachen, genieten en de seks was fantastisch. Met Mieke was seks een verplicht nummer op zondagochtend, snel, omdat de meisjes het niet zouden horen. Ik weet dat ze het goed bedoelde, maar nooit raakte ze me spontaan aan of gaf ze me een compliment. Misschien kwam het door het vele werken samen waardoor we elkaar mettertijd nog enkel functioneel zagen. Maar toch, de gevoelens voor Fien, die heb ik bij haar nooit gekend. Ik weet dat ik mijn gezin veel pijn heb gedaan, maar eigenlijk voelde het aan alsof ik voor het eerst in mijn leven echt iets deed voor mezelf. Ik heb uiteindelijk gekozen voor mijn huwelijk, omdat ik schrik had dat Mieke het niet zou halen. Na haar ontslag, heb ik Fien nog terug gezien, we misten elkaar te veel. Ook in haar leven werd dit echter onhoudbaar en toen hebben we definitief afscheid genomen. Ondertussen was Mieke al alleen gaan wonen, omdat ze haar relatie met Koen een kans wou geven. Koen is een goede man en ik ben blij dat hij er is. Ik woon nu alleen, maar heb constant het gevoel dat Mieke me controleert en verder mijn leven beheerst. Ze belt me regelmatig en komt ook wekelijks nog langs, om zaken te bespreken die we eigenlijk ook telefonisch kunnen doen. Koen weet dat niet, maar daar maalt zij niet om. Een paar maanden geleden leerde ik iemand nieuw kennen en toen was het hek opnieuw volledig van de dam. Ze belde me constant, pluisde alles over die vrouw uit. Als ik haar daarop aansprak, was het telkens dat ze de erfenis van de kinderen wou veilig stellen, dat ze niet wou dat iemand van mij profiteerde. Ze heeft de vrouw in kwestie ook opgebeld, waardoor die is gaan afhaken. Ik ben toen erg boos geweest, maar ze trekt er zich weinig van aan. Ik wil dat dit stopt, want heb ook recht op een eigen leven.
 
Hoe het verder ging
Patrick en Mieke illustreren als ex-koppel hoe sterk de banden in een huwelijk, ook na een scheiding van tafel en bed, kunnen zijn. Mieke is schijnbaar al het verst geëvolueerd door haar relatie met Koen, maar in haar hoofd en hart is Patrick nog altijd haar man. Toch beschouwt ze haar gedrag als terecht: ze heeft Patrick altijd behoed voor stommiteiten, dus ook nu nog. Haar mantra daarbij is: we hebben jaren hard gewerkt om iets op te bouwen, ik wil niet dat dit verloren gaat. Patrick durft de confrontatie met zijn vrouw niet aan: krijgt zij haar zin niet, dan gedraagt ze zich hysterisch, waardoor hij toegeeft. Ze bespeelt ook meesterlijk zijn schuldgevoel: dat hij zijn gezin kapot heeft gemaakt, dat door zijn egoïsme hun kleinkinderen nooit een echte opa en oma zullen hebben...Het is de reden waarom hij maar laat betijen, als ze nog maar eens belt of langskomt, zich bemoeit met de aankoop van een nieuwe koelkast. In wezen kan geen van beiden de andere loslaten: zij claimt hem constant en speelt duidelijk de rol van de aanwezige afwezige, hij komt niet op voor zichzelf en als het hem makkelijk uitkomt, maakt hij gebruik van haar praktische kant, bijvoorbeeld om zijn garderobe samen te stellen. Ik treedt in deze gesprekken vooral spiegelend op, wijs hen op de tegenstrijdigheden in hun zeggen en zijn. Als ik aangeef dat loslaten voor beiden moeilijk lijkt, is dat vooral voor Mieke een openbaring. Ze dacht immers dat Patrick haar nooit echt had gewild, hun huwelijk een farce was geweest. Patrick geeft daarbij toe dat, ook al was er geen verliefdheid, hij Mieke bijna als de enige vaste factor in zijn leven beschouwt. De daaropvolgende sessies hebben we het verder over loslaten. Blijkt dat beiden een erg strenge en sterke ‘innerlijke criticus' hebben, terug te voeren op hun harde opvoeding waarin presteren en aanpassen centraal stonden. Mieke wou met haar gezin het perfecte voorbeeld zijn, Patrick wou in tegenstelling tot wat zijn vader, een succesvol arts, altijd had gezegd, bewijzen dat hij financieel goed door het leven zou gaan. We praten veel over vroeger, voor beiden is het de eerste maal dat ze dit doen. Over de verwachtingen thuis, de eenzame kostschooljaren van Mieke, de dominante, agressieve pa van Patrick. Ze zien allebei in dat ze, in tegenstelling tot wat ze dachten, volledig geleefd hebben zoals ze het thuis hadden meegekregen en daarmee vooral zichzelf tekort hebben gedaan. Ze beseffen ook dat elkaar loslaten, een beetje dat denkkader loslaten is, henzelf vergeven dat ze het niet helemaal gedaan hebben zoals het thuis verwacht werd. Het betekent ook, ondanks de angst voor verlies, vooruit kijken en proberen een leven uit te bouwen, zonder de andere als vluchtroute. Als afsluiting leggen we nieuwe afspraken vast over hun omgang met elkaar, en dat lukt wonderlijk wel. Ik krijg een jaar later een bedankkaartje waarop ze melden grootvader en -moeder te zijn geworden.
 
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu