Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk12/06/2013

Martine
Ik leerde Chris kennen via vrienden op Facebook. Ik ben beeldhouwster en blog daar regelmatig over. Chris volgde me al een tijdje, kwam naar een tentoonstelling en het was liefde op het eerste gezicht. We startten een erg intense relatie en na een week woonde hij al bij mij. Het voelde toen goed aan. De seks was en is fantastisch, wij vrijen soms tot drie maal per dag. Maar ook daarnaast delen we veel, cultureel, in smaak en visie op dingen. Maar zo aantrekkelijk ik die intensiteit aanvankelijk vond, zo vermoeiend vind ik die nu. Ik ben al twee maal gescheiden, telkens na een turbulent huwelijk met enorm veel conflicten en had mezelf voorgenomen nooit meer samen te wonen. Chris was echter zo overtuigend dat ik het toch deed. Mike, mijn inwonende zoon van 19 was en is er niet gelukkig mee, wat ook zorgt voor spanning. Het afgelopen jaar zijn we al een paar keer uit elkaar geweest. Dat gebeurt dan na een periode waarin ik mij bijzonder beperkt voel. Ik snak dan naar wat eigen ruimte, vraag aan Chris om een week naar zijn appartement te gaan wonen. Hij ziet dat telkens als de ultieme afwijzing en vertrekt met slaande deuren. De eerste dagen voel ik me opgelucht, tot ik hem begin te missen. Ik stuur dan een smsje, hij reageert dan eerst niet, maar na een paar boodschappen weer wel. We spreken dan af, belanden in bed en starten opnieuw. Het gaat dan een tijdje erg goed, maar Chris is dan opnieuw zo versmachtend dat het mij weer te veel wordt. Ik heb ook vaak het gevoel dat wij niet bij elkaar passen, dat we het allebei te graag willen. Het is alsof we het zien als onze laatste kans. Ik vind dat als een relatie zoveel ups en downs kent, het niet goed zit. Ik heb al zoveel gesleurd aan relaties in het verleden, ik geloof daar niet meer in. Ook Mike herinnert mij daar regelmatig aan: ma, je bent weer jezelf aan het verliezen, zegt hij dan. Ik vind het zwak dat ik telkens opnieuw in dit patroon beland, snap het niet goed van mezelf. Chris heeft het bovendien moeilijk met Mike, hij vindt dat mijn zoon hem buiten kijkt. Mike is nog een puber, maar als volwassene sta je daar toch boven? Mike ziet bovendien zijn pa niet meer, waardoor hij enorm aan mij gehecht is. Ja, hij eist al eens mijn aandacht op, maar is dat niet normaal? Chris vindt dat intimiderend en zegt dat het tijd is dat Mike wat meer op eigen benen staat. Wie kijkt er dan wie buiten? Hij is juist 19. De ruzies die daardoor ontstaan vind ik kinderachtig, want geen van beiden is voor rede vatbaar. Ik ga daardoor meer werken, want ben al die energierovende conflicten meer dan beu. Chris wil onze relatie niet opgeven, maar waarom? Ja, er zijn mooie dingen, maar de moeilijke overwegen nu zo erg dat ik het allemaal niet meer weet.

Chris
Ik heb een moeilijk relatieparcours achter de rug, dat startte met een liefdeloos huwelijk. Ik had samen met mijn vrouw twee kinderen, maar we deelden voor de rest omzeggens niets. Ja, we maakten allebei carrière, omdat het de manier was om het 20 jaar met elkaar uit te houden. Werken was dan ook het enige onderwerp waarover we het hadden. Ik voelde me thuis vaak de vreemde eend in de bijt. Mijn vrouw zorgde voor de kinderen, klaagde vaak over mijn te beperkte bijdrage, maar ik kon het niet opbrengen. Op het werk zocht en vond ik kortstondige relaties. Toen we scheidden, kreeg ik ook een burn out. Jaren vluchten in het professionele had zijn tol geëist. Ik was opgebrand en had het gevoel nergens te staan. Wat betekende die carrière immers, de centen? Mijn kinderen kwamen in die periode niet zo vaak, maar dat contact is gelukkig gebeterd, al kan ik uiteraard niet meer veranderen wat indertijd fout is gegaan. Twee jaar na mijn scheiding begon ik een relatie met de gerante van mijn vaste broodjeszaak. Ze was niet geschoold, we deelden inhoudelijk omzeggens niets, maar ze was lief, zorgde voor mij op een manier die ik nooit had gekend. Toen ik zes was verloor ik immers mijn moeder, aan kanker. Ik heb aan haar geen herinneringen meer, behalve een beeld, ik met haar, wandelend aan zee. Het is de reden waarom ik de kust opzoek. Ik kom er echt tot rust. Ik had een liefdeloze jeugd, een stiefmoeder die zo uit de sprookjes kwam. Ze haatte me, zag me als een bedreiging voor haar relatie met mijn vader. Ze vernederde me, kleedde me met opzet lelijk. Ik zat slecht in mijn vel, was onzeker en compenseerde dat door heel hard te studeren en te werken. Ik wou iets bereiken, op die manier erkenning krijgen. Mijn romance met Nicole is niet blijven duren, daar zorgden haar kinderen voor. Ze vonden dat ze teveel aandacht voor mij had. Ik ben toen door een moeilijke periode gegaan en via coaching ontdekte ik een oude liefde, de kunstgeschiedenis. Ik ging opnieuw studeren, legde me toe op tentoonstellingen, vernissages. Zo leerde ik Martine kennen. Bij haar dacht ik eindelijk thuis gekomen te zijn. Een relatie die inhoudelijk op niveau zat en waarbinnen ook de passie centraal stond, ik had het nog niet gekend. Maar opnieuw botsen we op dat kinderverhaal, dat me altijd achtervolgt. Nu is het Mike die ons samen zijn zo goed als onmogelijk maakt, Martine opzet tegen mij en er alles zal aan doen om zijn moeder opnieuw alleen voor zich te hebben. Ik krijg daardoor nog maar eens het gevoel op de tweede plaats te komen, niet echt van tel te zijn, wat ik als enorm pijnlijk ervaar. Toch wil ik het nog niet opgeven, er alles aan doen om wat ik als een bijzonder waardevolle relatie zie, alsnog te doen slagen.


Hoe het verder ging
Al van bij het eerste gesprek is het duidelijk dat Martine en Chris twee mensen zijn die sterk vanuit hun gevoel leven. Hun verhaal komt er erg emotioneel en chaotisch uit.
Martine heeft het over haar gevoel van beklemming bij de aandacht die ze van Chris krijgt. ‘ Ja, het klikt wel, maar onze motivatie is niet de juiste. We willen het te graag en zo hoort het niet. Liefde moet verovering in zich dragen. Je moet inspanningen blijven leveren om de ander te behagen en uit te dagen, want wat makkelijk verkrijgbaar is, heeft toch geen waarde?' Chris heeft het over alles wat ze delen. ‘Een relatie die zo passioneel is, dat is toch uniek, dat moet je toch koesteren en in stand proberen te houden? Elk echt engagement kost toch een vorm van inspanning, in de zin van geven en nemen?' Ik bespreek met hen de relatiemythes die ze naar voor schuiven, geef aan dat liefde niet moet bevochten worden en passie niet altijd leidt tot een bevredigende relatie. We praten daarna over hun behoeftes op het vlak van intimiteit, waaruit blijkt hoe sterk beiden reageren vanuit het verleden. Martine vanuit haar mislukte relaties, maar ook vanuit de relatie met haar zoon, die de enige constante in haar leven lijkt. ‘Mannen komen en gaan, Mike is er altijd.' Ik opper dat Mike dat misschien wel weet, zich misschien afzet tegen de mannen in haar leven, wat het haar makkelijker maakt om er telkens een punt achter te zetten. Ze vindt dat te confronterend, heeft het opnieuw over het allebei te graag willen en hoe wanhopig dit aanvoelt. Bij een volgende sessie gaat ze wel door op Mike. Ze ziet in dat de relatie met haar zoon een mooie vluchtroute is, weg van de intimiteit in een liefdesrelatie. Chris kijkt naar waar zijn verlatingsangst vandaan komt. We hebben het uitgebreid over hoe hij zich nu en in het verleden positioneerde tegenover kinderen in zijn relaties. Hij ziet in dat hij zich telkens tegenover de kinderen plaatst, als een concurrent en niet als iemand die een trap hoger in de hiërarchie staat. De oorspronkelijke concurrentieslag met zijn stiefma en stiefzussen voor de aandacht van zijn onbereikbare pa, herhaalt hij zo opnieuw. Als hij uitlegt hoeveel onrust hij ervaart, hoe hij zich buiten gesloten voelt, als hij het liefdevolle contact tussen Martine en Mike ziet, wordt zij daar erg emotioneel door. Ze zien nu beiden in dat de vele ruzies tussen hen drieën daar altijd rond draaien: Mike en Chris die vechten om de exclusieve aandacht van Martine. Zij beseft dat door niet te kiezen, zich terug te trekken uit de conflicten, ze die ruzies juist aanwakkert. Vanuit die inzichten willen beiden de relatie nog een kans geven, maar op een andere leest. Chris wil graag samen wonen, maar beseft dat zolang Mike niet op eigen benen staat, dat geen kans op slagen heeft. Ze kiezen voor een latrelatie waarbij ze de weekends samen doorbrengen.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu