Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk10/07/2013

Ingrid (38)
"Eerlijk gezegd bekruipt me een gevoel van verstikking in deze relatie. En ja, ik geef toe dat ik het onderwerp ‘zwanger worden' tegenwoordig vermijd"
"Ik heb een tijdje een opdracht gehad in het bedrijf waar Tine werkte. Zo hebben we elkaar leren kennen. We lunchten meestal samen, zaten op dezelfde golflengte en van het een kwam het ander. Het voelde zo ontspannen aan in vergelijking met mijn vorige relaties. Ik kom uit een gezin waarin ik me soms verstikt voelde. Mijn moeder was dominant en verwachtte veel van mij en mijn zus. Mijn vader was een afwezige, beetje onderdanige man. Ik ging op mijn achttiende op kot en ben daarna niet meer naar huis teurggekeerd. Studeren, reizen, de wereld rondtrekken, ik heb mijn dromen waargemaakt. Af en toe had ik een relatie, maar het was nooit een prioriteit in mijn leven. Tot ik Tine tegenkwam. We zijn vrij snel gaan samenwonen. De eerste drie jaar deden we veel samen, vooral reizen en sporten in het weekend, maar we hadden ook elk ons eigen leven. Vorig jaar had Tine het voor het eerst over een kind. Ik was daar nooit zo mee bezig geweest maar besefte wel dat het een goed moment was, als ik ervoor wilde gaan. Zelf zwanger worden zie ik niet zo zitten, dus we zijn overeengekomen dat ik in eerste instantie eicellen aan haar afsta, zodat we toch als koppel zwanger kunnen worden. Dat loopt niet van een leien dakje. Ik vind de hormonale behandelingen niet van de poes. Het zet mijn professionele leven ook erg onder druk, net nu er een crisis is en ik elke opdracht moet koesteren.
Ik kan die stress best hanteren, op mijn manier, zonder er veel over te praten. Tine ziet dat anders. Ze voelt mijn gespannenheid en wil erover praten, wat me mateloos irriteert. Ik voel ook wel dat ik haar kwets als ik haar afwijs, maar ik heb nood aan die afstand. Na vier ivf-pogingen weet ik niet of ik verder kan en wil. Tine blijft maar op me inpraten. Ze zegt dat ik er spijt zal van krijgen als ik stop. Ik geef dan aan dat ze me niet begrijpt en loop weg, waarna zij me achterna loopt om het uit te praten. Zo escaleert de ruzie natuurlijk volledig. We praten dingen nooit echt uit. Ja, ik geef toe dat ik het onderwerp tegenwoordig vermijd, wat niet bevorderlijk is. Als ik eerlijk mag zijn: ergens bekruipt me opnieuw een gevoel van verstikking in deze relatie. Moet ik hiermee verder? Ook ons seksleven is niet wat ik zou willen. Misschien zijn we te veel vrienden en te weinig minnaars? Ik denk vaak dat Tine beter verdient dan dit, dat ik voor haar niet de juiste partner ben of kan zijn."
 
Tine (32)
"We praten alleen nog over oppervlakkige dingen, ik kan met niets bij Ingrid terecht. Ze is emotioneel ook erg afwezig. Misschien is ze wel depressief?"
"Toen ik Ingrid leerde kennen, kwam ik net uit een relatie met een veel oudere vrouw die ik op een groepsreis had leren kennen. Ik keek enorm naar haar op, maar ze was bezitterig en pakte iets te graag met mij uit als haar jonge trofee, dus ik heb snel beslist om er een punt achter te zetten. Ingrid was en is anders. Ik had direct een gevoel van gelijkwaardigheid en wederzijds respect. Ik werd niet passioneel verliefd, maar raakte wel enorm aan haar gehecht. In haar zag en zie ik nog altijd de vrouw van mijn leven, al lopen de dingen nu moeilijk.
Toen ik begon over kinderen, was Ingrid niet echt enthousiast. Ze wou in geen geval haar carrière opgeven, maar voor mij hoefde dat ook niet. Ik ben drie jaar geleden overgestapt naar het onderwijs en zou voor ons kindje kunnen zorgen. Toch twijfel ik de laatste tijd steeds meer. Ik dacht dat we een goede relatie hadden, maar merk dat vooral alles oké is zolang het aansluit op Ingrids leven. Nu er moeilijke dingen op ons pad komen, zijn we niet zo goed in staat om die het hoofd te bieden. De zwangerschap laat op zich wachten, Ingrid vindt de behandelingen erg belastend en ook ik lijd eronder, maar we zijn niet in staat om erover te praten. Ik zou die ervaringen zo graag met haar delen, maar zij loopt telkens weg als het onderwerp ter sprake komt. Ik heb de laatste tijd steeds vaker het gevoel dat we op een dood spoor zitten. We praten alleen nog over oppervlakkige dingen, ik kan met niets bij haar terecht. Zij is emotioneel ook erg afwezig. Misschien is ze depressief? Misschien wil ze niet echt kinderen? Het zijn vragen waar ik mee zit, maar die zij niet wil beantwoorden.
En dan ons seksleven. Dat was nooit heel passioneel, maar sinds we met die zwangerschap bezig zijn, komt het er nog weinig van of voelt het mechanisch aan, verstoken van elk gevoel. Ingrid is dan heel erg op zichzelf gericht. Het lijkt een verplicht nummer, waarin er geen sprake is van tederheid. Ook familiaal zijn er moeilijke punten. Ik kom uit een warm en hecht gezin, wij horen elkaar dagelijks. Ingrid vindt dat ongezond. Zelf heeft ze maar sporadisch contact met haar familie en dan meestal nog op vraag van hun kant. Al die dingen maken dat we de laatste tijd naast elkaar door leven en ik vooral met anderen praat over wat me bezighoudt. Is het wel zinvol om op deze basis een kind op de wereld te zetten? Moet ik het nog een kans geven? Ik weet het allemaal niet meer. Toch zou ik graag met Ingrid verder gaan. Ik vertrouw haar, voel dat wij een goed stel zouden kunnen zijn als ze zich wat opener zou opstellen, me zou toelaten, de lat wat minder hoog zou leggen."
 

Hoe het verder ging
Tine huilt als ze contact met me opneemt. De laatste ivf-poging is niet geslaagd, de reactie van Ingrid was verschrikkelijk, ze is doodongelukkig. Tijdens onze kennismaking zie ik een koele Ingrid en een emotionele Tine die me aankijkt alsof ik haar laatste hoop ben. Het is al snel duidelijk dat dit koppel moeilijk met elkaar kan praten. Ook fysiek neemt Ingrid afstand van Tine, door de verst mogelijke stoel te kiezen en naar buiten te kijken. Ik voel een vriendschappelijke band, maar weinig affectie. Beiden zijn bovendien conflictvermijdend en gaan hun eigen weg. Ingrid vlucht in haar werk, Tine vult haar nood aan verbondenheid elders in.
Ook al lijkt hun kinderwens cruciaal, ze beseffen ook dat we best eerst een aantal andere dingen in hun relatie aanpakken. De mogelijke zwangerschap wordt vier maanden opgeschort om op adem te komen. Ik focus met hen op hun verbondenheid. Al snel blijkt dat Tine denkt dat het beter tussen hen zal gaan als ze samen een kind hebben, terwijl Ingrid niet eens weet of ze nog wel een relatie wil. Terwijl we een werkschema opmaken, krijgen ze ruzie. Afspraken vastleggen in de overvolle agenda van Ingrid is geen sinecure. Ik geef aan dat een wekelijkse sessie essentieel is. Ingrid zucht en Tine wordt boos. ‘Dat bedoel ik nu met een gebrek aan betrokkenheid. Bij de gynaecoloog deed je ook altijd zo moeilijk. Waarom geef je dit geen prioriteit?' Ingrid kijkt woedend naar Tine, maar zwijgt. Ik voel dat ze de kamer wil uitlopen, maar ze blijft zitten en we leggen een datum vast.
Tijdens diezelfde sessie bespreken we hun discussie, die nadien nog geëscaleerd is. Ik leer hen om constructiever ruzie te maken met behulp van de time-out-methode: de partner voor wie een ruzie te veel wordt, geeft dit aan en kan de ruimte verlaten. Binnen de 24 uur wordt het conflict opnieuw opgenomen in een rustigere sfeer. Ik bekijk ook hoe ze op een dieper niveau kunnen praten. Een van hen is de spreker gedurende twintig minuten, de ander mag alleen luisteren. De relatie zelf en de zwangerschap mogen niet aan bod komen. Ook thuis doen ze dit tweemaal per week. Mettertijd blijkt de sfeer op te klaren, maar van intimiteit is nog altijd geen sprake. In een van de oefeningen, waarbij elk zijn dromen in het leven moet aangeven, blijkt dat Ingrid een diepgewortelde angst heeft voor afhankelijkheid. De onduidelijke kinderwens en ook het zich emotioneel terugtrekken uit de relatie hangen daarmee samen. Ze voelt liever verwijdering dan dat ze het risico loopt om gekwetst te worden. Ik adviseer Ingrid om in individuele therapie te gaan en de zwangerschap even uit te stellen. Een half jaar later laat Tine me weten dat Ingrid de therapie heeft stopgezet en dat ze als vrienden uit elkaar zijn gegaan."


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu