Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk24/07/2013

Eva
Ik leerde Pieter kennen via een datingsite, nu drie jaar geleden. Ik was toen een jaar gescheiden, voelde me eenzaam en vond het loodzwaar, werken en de zorg voor mijn babydochter. Iemand leren kennen leek me een fijn perspectief. Ik was aanvankelijk niet op Pieter verliefd, hij weet dat, maar door elkaar regelmatig te zien groeide het vertrouwen. Hij was en is mijn steun en toeverlaat. Pieter wou vrij snel samen wonen, maar die boot hield ik af. Ik kwam uiteindelijk net uit een huwelijk en het waarom van mijn scheiding was en is nog altijd een vraagteken. Ik kende Bram al van in onze kindertijd, bij de jeugdbeweging. We groeiden samen op. Hij was een levensgenieter, wou de wereld zien, kreeg thuis ook bijzonder veel vrijheden. Ik kwam uit een streng, maar warm gezin. Na onze studies trouwden we en we hadden het ook direct over kinderen. Bram wist dat een gezin mijn levensproject was en ik dacht dat hij het ook zo zag, maar zodra ik zwanger was, veranderde alles. Ik had minder behoefte om uit te gaan, was in het weekend graag bezig met de inrichting van ons nieuwe huis, de kinderkamer. Hij wou vooral zijn leven van voorheen aanhouden, uitgaan, met de vrienden gaan skiën. Ik had ook het gevoel dat hij zich volledig voor mij afsloot en heb mijn zwangerschap als erg eenzaam ervaren. Gelukkig waren er mijn ouders en zussen, die me wel steunden. Een maand na de bevalling zei Bram dat hij zijn vrijheid terug wou. Hij is alleen gaan wonen en ziet Ans nu 1 weekend op de 2. Ik ben toen door een erg diep dal gegaan, ben een paar maanden bij mijn zus ingetrokken. De komst van Pieter zette mijn leven opnieuw op de rails. Voor het eerst weet ik wat het is om als koppel dingen te doen. Bij Bram was het altijd met vrienden, samen gebeurde er nooit wat. Wij delen de taken ook, overleggen, dus op dat vlak zit het helemaal goed. Sinds we begonnen zijn over kinderen, twijfelt Pieter aan onze relatie. We maken veel ruzie, naar mijn gevoel om niets. Ik wil graag een kind, maar het moet niet direct. Voor Pieter kan het niet snel genoeg gaan. Ons seksleven was altijd goed, maar nu wil hij het de hele tijd doen. Hij informeert ook constant of het mijn vruchtbare dagen zijn, wat ik ronduit irritant vind. Omdat ik niet altijd zin heb, interpreteert hij dat nu als een gebrek aan engagement. Ik voel op zo een momenten dat hij nog niet zoveel relatie-ervaring heeft en ik natuurlijk al een hele geschiedenis meezeul. Ik wil het rustig aan doen, wil graag dat hij het ook zo ziet, maar een gesprek daarover mondt altijd uit in ruzie. Het gaat dan telkens ook over mijn ex, zijn beperkt engagement naar Ans. Pieter is dan erg extreem in zijn uitlatingen, waardoor ik bijna Bram begin te verdedigen. Ik wil Pieter niet afvallen, maar Bram is en blijft natuurlijk de vader van Ans. Hoe moeilijk allemaal toch.
 
Pieter
Toen ik contact zocht met Eva via een datingsite was dat omdat haar profiel me enorm aantrok, ondanks het feit dat ze gescheiden was en een dochtertje had. Ik was al een tijdje actief op die site, maar kwam naar mijn gevoel zelden vrouwen tegen met een gelijkaardig toekomstbeeld. Ik kom zelf uit een traditioneel gezin met zorgzame, betrokken ouders. Ik woonde lang thuis, juist omdat het zo een fijn nest was. Het maakte misschien ook dat ik niet zo snel gekozen heb voor een vaste relatie. Het was goed waar ik was en bovendien lag mijn lat door dat mooie voorbeeld toch erg hoog. Met Eva denk ik echt de juiste partner gevonden te hebben. Na onze eerste afspraak ging het cliché ‘het is alsof ik haar al jaren ken', helemaal op. We delen veel, willen een hecht gezin vormen, samen met Ans en onze toekomstige kinderen. Omdat het zo goed zat van bij aanvang, stuurde ik snel aan op samenwonen. Waarom twee flats huren als we de hele tijd samen zijn? Het samenleven verliep direct vlot. Ik ben in tegenstelling tot Bram een echte nieuwe man, neem mijn deel van de taken op, zorg ook waar mogelijk voor Ans. Ik vind het een fijn kind, ze heeft me ook aanvaard. Vorig jaar kwam voor het eerst het aspect kinderwens aan bod. Ik heb altijd gezegd dat ik Ans in mijn hart sluit, maar ook nog graag zelf vader wil worden. Eva sloot zich daar volledig bij aan, want gaf duidelijk aan nog een kinderwens te hebben. We hebben bovendien de leeftijd om er werk van te maken. Toch twijfel ik nu meer dan ooit aan de haalbaarheid ervan. Sinds Eva gestopt is met de pil, maken we veel ruzie. Over hoe vaak er gevreeën wordt en wanneer. Zo wil ze het allemaal spontaan zijn gang laten gaan, mag ik zelfs niet informeren naar haar vruchtbare dagen. Ik wil het evenmin forceren, maar als je zwanger wil worden, zal er op die dagen toch sprake moeten zijn van seks. Ook over Bram hebben we nog vaak ruzie. Hij is een slechte vader, die meer niet dan wel omkijkt naar zijn dochter, maar ik mag dat niet met zoveel woorden zeggen. Het zijn mijn zaken niet, snauwt ze dan. Tja, dat het weekend dat we met ons tweeën hebben gepland in het water valt, omdat hij geen zin heeft om Ans te komen halen, dat is toch wel mijn zaak, denk ik. Ik snap niet dat ze hem nog altijd verschoont. Ze wil een goed contact houden, voor Ans, zegt ze, maar daar heeft het volgens mij niets mee te maken. Ergens heb ik het gevoel dat ze hem niet los kan laten, al beweert ze bij hoog en laag van wel. Ik begrijp dat het voor haar erg moeilijk is geweest, ze niet gekozen heeft voor deze situatie, maar ik natuurlijk ook niet. En het begrip van haar kant voor mijn positie is veel minder aanwezig. Het lijkt nu alsof ik veel woede heb tegenover Eva, maar dat is niet zo. Ik zie haar erg graag, geloof in deze relatie, maar wil ook vooruit met ons leven.

Hoe het verder ging
Eva en Pieter hebben elkaar duidelijk gevonden in hun verwachtingen van een relatie. De basis daarvoor is het ideaalbeeld dat ze meekregen van thuis, bij Eva speelt ook de negatieve ervaring met Bram, bij Pieter het feit dat hij lang single en zoekende was. Faalangst tekent hen dan ook. Zo willen beiden meer dan gemiddeld een gevoel van zekerheid. Vooral bij Pieter is die nood overduidelijk, wat Eva als ‘verstikkend' ervaart. Ook het beeld van Bram beïnvloedt Pieter. ‘Hij is een knappe man, heeft ook een carrière waaraan ik niet kan tippen.' Eva verklaart daardoor zijn grote vijandigheid tegenover Bram, wat hij dan weer ontkent. We bespreken dat contacten met exen wel vaker die gevoelens oproepen. Ik vraag hem wat zou helpen. ‘Ik zorg 12 dagen op 14 mee voor Ans, maar als Bram haar komt halen, moet ik me op de achtergrond houden, alsof ik er niet bij hoor. Ik vind dat mijn plaats dan naast Eva is.' Eva begrijpt dit, maar zegt de situatie niet moeilijker te willen maken dan ze is. Dat draait uit op een discussie waarin hij haar verwijt niet voor hem te kiezen en zij zich afsluit. Ik zie het paar twee weken niet omwille van vakantie. De situatie erna is slechter, want op reis heeft Pieter ontdekt dat Eva stiekem de pil slikt. Hij overweegt om de relatie te verbreken. Daarop panikeert Eva en er volgt een scène waarin ze zegt kinderen te willen, maar nog niet nu. ‘We hebben een goede relatie, ik wil graag een gezin. Maar nu het allemaal kan, overvalt er mij vaak een onbeschrijfelijke angst.' We praten over haar zwangerschap en bevalling. ‘Ik ontdekte nog voor de bevalling dat Bram vreemd ging, maar zweeg, omdat ik dacht dat hij na de geboorte wel zou bijdraaien. De bevalling werd niet alleen een intense, maar ook een verdrietige ervaring. Als ik denk aan een nieuwe zwangerschap, dan komt alles terug.' We praten over het waarom. Dat als het eerste, gewenste, kind zich aanbiedt, sommige mannen volledig afhaken. Dat angst voor verantwoordelijkheid daarin speelt, maar ook het gevoel op de tweede plaats te komen. Dat overspel daarmee samenhangt. ‘Ik weet dat ik erg opging in mijn prille zwangerschap. In die zin had Bram gelijk, dat ik veranderd was. Maar om zijn vrouw en kind daarvoor in de steek te laten, op zo een manier.' Ik zeg dat het voor hem waarschijnlijk makkelijker was dan de confrontatie aan te gaan. In dit gesprek heeft Pieter niet veel gezegd, maar door deze analyse krijgen beiden plots ook een beter zicht op hun eigen relatiedynamiek. ‘Ik sluit Pieter te vaak uit, ben dan te veel met mezelf en Ans bezig. En Pieter vervolgt: ‘Ik zeg dan niets en onderga, maar voel me wel alleen en gefrustreerd.' Beiden beseffen dat ze door te delen, tot meer verbondenheid zullen komen waardoor ze met minder angst belangrijke beslissingen in hun relatie zullen nemen. Ze besluiten een nieuwe start te nemen.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu