Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk04/09/2013

Tine
Ik leerde Maarten kennen toen ik 17 was, we zaten op dezelfde school, high school sweethearts. Mijn ouders vonden me te jong om al vast te verkeren, maar we meenden het. Maarten komt uit een heel ander milieu. Mijn ouders stonden allebei in het onderwijs, waren streng, maar leefden ook helemaal voor ons. Al onze vrije tijd en vakanties waren we samen als gezin. Die warme band, dat nest, is er nog altijd. Bij Maarten thuis hadden ze een bakkerij. Het ging er chaotisch aan toe, er was nooit tijd, waardoor Maarten al erg vroeg zijn plan trok en ook altijd zijn zin deed. Hij was en is een populaire man. Hij ziet er goed uit, kan het goed uitleggen en weet zich altijd te omringen door leuke, vlotte mensen. Vrouwen maken daar al eens allusie op, wat een gelukzak ik ben met zo een echtgenoot, maar ze zien niet hoe vaak ik alleen ben met Marthe, hoe het er bij ons thuis aan toegaat. Voor mijn zwangerschap hadden wij een normaal seksleven. Ik nam vaak het initiatief om te vrijen en Maarten volgde. En ook al mocht het wat vaker voor mij, ik voelde me goed bij ons drukke leven. Toen onze dochter Marthe werd geboren, gaf Maarten almaar vaker aan dat hij geen zin had, last had van stress. Marthe sliep in het begin bij ons en in haar bijzijn vrijen, dat lukte echt niet. Ik voelde me toen afgewezen, lelijk, maar als ik dit aankaartte zei Maarten dat ik spoken zag. Ik nam na de geboorte van Marthe opnieuw de pil, want al wou ik nog graag een tweede, voor Maarten was dat uitgesloten. Twee jaar geleden moest ik van de dokter van pil veranderen. Ik voelde er mij slecht bij en had het er eigenlijk wel mee gehad. Ik vond ook dat het aan Maarten was om stappen te zetten. Anticonceptie is toch niet enkel de verantwoordelijkheid van de vrouw? Toen ik een vasectomie voorstelde, steigerde Maarten. Hij vond dat ondenkbaar, aan zijn lijf kwam geen dokter. Waarom koos ik niet voor het spiraaltje? Uiteindelijk hebben we daarover maanden ruzie gemaakt, waardoor ik er voor koos om in de logeerkamer te slapen. Zo gaat het al twee jaar en in al die tijd hebben we ook niet meer gevreeën. Als ik er nog eens over begin, trekt Maarten zijn schouders op en begint hij over iets anders. Op zich maken we voor de rest geen ruzie, maar er is ook erg weinig dat we nog delen. Hij verwacht van mij dat ik meega naar bedrijfsfeestjes, feestjes met vrienden, allemaal dingen die ik vroeger graag deed, maar die me nu een slecht en eenzaam gevoel bezorgen. Als ik tegen hem spreek over uit elkaar gaan, zegt hij dat dit onzinnig is en het wel opnieuw beter wordt. Ik geloof daar niet in, zou trouwens niet weten hoe. Zo leven zie ik niet meer zitten en ik vind het ook geen voorbeeld voor onze dochter.
 
Maarten
Ik heb altijd gezegd dat ik Tine beschouw als mijn soulmate, de vrouw die als een rots in de branding in mijn leven staat, er altijd was en ook altijd zal zijn. Ik ben opgegroeid bij ouders die altijd 'bezig' waren en buiten de praktische dingen, wist ik al vroeg dat ik niet bij hen terecht kon. Dat was wel mogelijk bij Tine. We konden goed praten, deelden ook veel interesses, passies. Na onze studies zijn we getrouwd, we waren allebei nog geen 25. Ik voelde me toen veel te jong om aan een gezin te beginnen en Tine volgde dat. Die eerste zeven jaren van ons huwelijk vond ik fantastisch. We reisden veel, deden veel feestjes, hadden een rijke vriendenkring die vaak over de vloer kwam. Rond haar dertigste begon Tine veel druk uit te oefenen om aan kinderen te beginnen, ik wou liever nog even wachten, maar ging dan toch mee in haar verlangen. Tine was snel zwanger, Marthe werd geboren en dat veranderde niet alleen ons leven, maar ook mijn vrouw. Van het ene moment op het andere was het alsof enkel dat kind telde. Ik begrijp dat wel, weet ook dat het moederschap een vrouw veel meer verandert dan het vaderschap een man, maar toch. Het voelde voor mij ook aan als beklemmend, benauwend, dat gezinnetje spelen. We waren verdorie nog erg jonge mensen, genieten van het leven vond ik belangrijk. Het deed me ook besluiten dat het bij eentje zou blijven. Een zwaardere gezinslast kan voor mij niet. Toen Tine twee jaar geleden zei, dat ze niet langer de pil wou nemen, hoorde ik het donderen in Keulen. Waarom nu plots deze discussie? Ze had jaren de pil genomen, ook omdat ze zich daar goed bij voelde, het ervoor zorgde dat ze minder last had van haar maandstonden. Ik ging mee naar de gynaecoloog, die stelde een spiraaltje voor, maar ook dat wou ze niet. Ik moest en zou een vasectomie ondergaan. Kijk, daar voel ik me dan weer te jong voor. Dat zag zij dan als een reden om te twijfelen aan mijn engagement. Ze vond mij een macho en egoïst. We hebben daar maanden ruzie over gemaakt, tot ik het zo moe was en weigerde nog langer daarover in gesprek te gaan. Zij ging toen alleen slapen en tot op vandaag is dat de situatie. Ik doe echt mijn best, probeer zoveel mogelijk als koppel dingen te doen, vraag haar overal mee naartoe. Samen dingen doen versterkt de band, lees je altijd. Ik heb ook graag dat ze erbij is, maar ik ga niet op mijn knieën zitten en haar smeken terug bij mij te komen slapen, daar ben ik dan weer te fier voor. Ik wil niet voor ultimatums gesteld worden, wil dat ze het respecteert als ik me ergens niet goed bij voel, zonder mijn motieven te gaan verdraaien. Ik hoop dat we via de gesprekken hier een oplossing vinden voor ons probleem en zij inziet dat het onderste uit de kan nooit haalbaar is.
 
Hoe het verder ging
Dat de staat van je seksleven een barometer is van je relatie, toont het verhaal van Tine en Maarten treffend. Ze gaan door voor een modelpaar, maar in mijn praktijk spreekt hun afwijzende lichaamstaal boekdelen. We praten direct over het verhaal van de voorbehoedsmiddelen, bespreken de pro's en contra's, maar elk blijft star bij zijn standpunt. We hebben het ruimer over seks. Voor Maarten is het ontspanning, genieten. Tine heeft het over overgave, je één voelen, kinderen krijgen. Die totaal verschillende kijk verklaart al direct een groot stuk hun probleem: hij benadert seks, de relatie, als iets functioneels, zij als een invulling van een diep verlangen naar verbondenheid in het leven. Haar eis voor een vasectomie is voor hem een uiting van vrouwelijke onredelijkheid, voor haar een manier om datgene wat ze hoog inschat, haar gezin, veilig te stellen. Als ik aangeef dat vastgelopen tegenstellingen in een relatie wijzen op een dieperliggend probleem, denken ze daar even over na. Hij zegt dat hij allergisch is aan verwachtingen die ‘moeten' en dat hij het gevoel heeft dat Tine hem wil straffen. ‘Allicht', repliceert zij. ‘Hij ontneemt mij de kans op een tweede kind, daar mag toch wat tegenover staan?' Na die uitspraak begint Tine te huilen. Ze vertelt over haar eenzaamheid. Over de bevalling. Dat Maarten niet blij leek en zij weende bij de vroedvrouw, die troostend zei dat mannen wel nog zo reageerden. ‘Zoals ik een gezin wil, zo zijn we nooit. Altijd zijn er andere koppels bij.' Dan zegt Maarten dat hij nooit vader wou worden, het voor haar deed. ‘Al tijdens de zwangerschap veranderde je. Ik voelde me helemaal buiten gesloten.' Ik bespreek met hen dat een kind krijgen niet gelijk staat met leven op een roze wolk. Dat koppels elkaar op zo een moment wel vaker verliezen, maar er een weg terug is. In dat gesprek haakt Maarten mentaal af. Ik spreek hem daarop aan, vraag hoe hij het vaderschap ziet. Hij vertelt over zijn vader die zei dat kinderen ook zo wel opgroeien. Hier wordt duidelijk hoe weinig engagement er bij Maarten leeft en hoe die beperkte zin voor verantwoordelijkheid zich doortrekt in het voorbehoedsmiddelenverhaal. Omdat het waarom van de discussie duidelijk is, maar er geen oplossing in zicht is, raad ik hen aan de kwestie te laten rusten en zich te richten op hun relatie. Het regelmatig samen dingen doen evalueert geen van beiden echter als positief. Een opvolggesprek over hun relationele verwachtingen, vergroot de tegenstelling verder. Tine wil een hecht gezin, Maarten het leven van een vrijgezel. Dit uitspreken lucht Maarten op, maar laat Tine verslagen achter. Een paar weken later zie ik hen een laatste keer. Tine geeft aan dat ze op is en wil scheiden. Maarten reageert afstandelijk. Ze vragen om een doorverwijzing voor echtscheidingsbemiddeling.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu