Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk27/04/2017

Kristof (44) en Katie (37) zijn13 jaar gehuwd en hebben een dochter van 7 en een zoon van 9. Katie wil scheiden omdat ze te weinig liefde en aandacht krijgt in haar huwelijk, Kristof wil werken aan hun relatie.
 
Katie
Ik leerde Kristof kennen toen ik 20 was. Ik werkte als model op een mode-evenement dat zijn vader mee sponsorde. Hij daagde me uit, kwam ironisch uit de hoek, wat me intrigeerde. Hij sprak ook zelfverzekerd over zijn plannen voor een eigen bedrijf. Ik keek naar hem op, zoveel is zeker en omdat hij aandacht had voor mij, voelde ik me groeien. Ik had die aandacht echt nodig, want al zie iederen dat ik mooi was, toch voelde ik me bijzonder onzeker. Zo maakte ik nooit school af. Dat heeft zeker met thuis te maken, mijn ouders die er nooit voor mij geweest zijn. Mijn vader zat constant in het buitenland en mijn moeder zocht steun en troost bij mij. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 20 was en al denken velen dat zo een scheiding als je volwassen bent niet zo een impact heeft, toch vond ik dat heel moeilijk. Het was een extra bevestiging dat mijn vader er nooit voor mij zou zijn. Kristof leerde me aanvankelijk om dit te relativeren, maar bood me vooral de bevestiging en de aandacht waarnaar ik zo verlangde. Ik trok snel bij hem in en gaf mijn job op. Hij verdiende toen al veel geld, kon me een leven van luxe aanbieden, een valkuil weet ik nu. Toch ben ik altijd blijven zoeken naar wat ik wou in het leven. Zo heb ik een hele tijd een eigen handtassenzaak gehad, ik deed dat heel graag, maar van Kristof kreeg ik daarin heel weinig ondersteuning. Ik denk dat hij het vooral zag als een vorm van bezigheidstherapie. Hij vindt ook dat ik geen capaciteiten heb om een zaak te runnen, eerder als loontrekkende goed tot mijn recht zou komen. En ook altijd opnieuw geeft hij aan dat wat hem betreft ik niet hoef te werken, wij alles hebben wat we nodig hebben, het fijn zou zijn als ik er meer zou zijn voor de kinderen, want hij het al zo druk heeft. Maar ik word gek tussen vier muren, heb echt uitdagingen nodig en die vind ik de laatste tijd meer en meer in het sporten. Ik ben een paar jaar geleden binnen lopen en deed recent mijn eerste marathon. Ook daarover is Kristof maar matig enthousiast omdat het opnieuw zijn agenda overhoop gooit, hij voor mijn trainingen ook af en toe moet inspringen voor de kinderen. De laatste tijd is hij er zelf niet zo vaak, hij is volop bezig met uitbreidingsplannen voor zijn bedrijf en als ik daar commentaar op heb geeft hij altijd weer aan dat mijn creditcard wel zo gespekt wordt. Maar het gaat mij om meer dan dat. Ik voel me vaak eenzaam, alleen, niet begrepen en ik heb ook het gevoel dat zijn behoeftes op dat vlak heel anders zijn. Ik heb dit al zo vaak proberen aanhalen, maar hij heeft er nooit oren naar en nu ik spreek van scheiden, wil hij er plots aan werken, wat ik eigenlijk niet meer zie zitten. Ik voel ook door de ondersteuning van mijn loopcoach dat ik meer mijn eigen weg moeten leren gaan, los van hem, eindelijk moet leren op eigen benen te staan.
 
Kristof
Toen ik Katie leerde kennen, had ik een relatie met een buurmeisje, maar die heb ik voor haar verbroken, omdat wat zij bij mij teweeg bracht van een heel andere orde was. Katie was en is een echte schoonheid die me op de een of andere manier altijd geraakt heeft. Ook haar openheid en expressiviteit vond ik bijzonder aantrekkelijk. Katie heeft voor veel dingen woorden die ik niet verwoord krijg, is ook veel beter met gevoelens en dat heb ik altijd in haar gewaardeerd. Ik besef dat ik daarin vaak zelf te kort schiet, te weinig zeg wat ik denk of voel, maar ik vind dat gewoon niet makkelijk en vooral ik zie er het nut niet van in om alles waarmee ik worstel of waaraan ik denk te delen. Worden de dingen dan niet ingewikkelder en moeilijker? Ik wil ook absoluut geen conflicten, ben er zelfs allergisch aan. Ik heb thuis veel serviezen weten sneuvelen, de meest verschrikkelijke ruzies meegemaakt, in mijn eigen leven wens ik dat niet. Ik heb altijd het beste voorgehad met Katie, heb altijd gewild dat ze gelukkig zou zijn, maar ik vrees dat ze dat zelf altijd in de weg heeft gestaan, ze niet kan gelukkig zijn. Soms gaat het eens een periode beter, maar dan voelt ze zich weer een periode minder en glijdt alles af. Ik denk dat ze teveel van zichzelf verwacht, zich op de een of andere manier met mij wil meten. Ze hoeft zich tegenover mij op geen enkele manier te bewijzen, en toch zoekt ze dat telkens weer op. Als ze zich slecht voelt verwijt ze mij van alles, dat ik geldzuchtig ben, haar onderdruk, ik veel te veel met het werk bezig ben en niet met mijn gezin. Ik verwijt haar dan dat ze wel makkelijk het geld uitgeeft dat ik verdien, wat natuurlijk niet ok is, maar als ik aangevallen wordt, is het sterker dan mezelf. De laatste jaren heb ik het gevoel dat het van kwaad naar erger gaat. Ze is nu lid van een loopclub en het contact met die trainer vind ik maar niets. Ze verafgoodt hem, en al beweert ze dat er tussen hen niets is, toch voel ik dat hij een enorme invloed op haar en dus op ons heeft. Hij fluistert haar van alles in, dat ze een eigen leven moet leiden, maar dat het geld van mij komt, dat is dan niet zo belangrijk. Een jaar geleden ging Katie ook langs bij de huisarts voor medicatie en al wil ze daarover niets kwijt, weet ik dat ze intussen antidepressiva neemt. Ik denk dat dit haar emoties afzwakt, ze inderdaad niet meer down is, maar niets haar ook nog raakt of kan schelen. Het feit dat ze besluit om te scheiden kan ik in het geheel niet plaatsen. Er is tussen ons altijd een sterke band geweest en het is nu alsof ik haar niet meer kan bereiken. Ik wil niet dat mijn kinderen opgroeien zoals wij opgegroeid zijn. Ik wil hen een stabiele thuis kunnen geven en ben dus ook bereid om aan ons huwelijk te werken.
 
Hoe het verder ging
Was Katie vroeger diegene die om meer betrokkenheid vroeg in hun relatie, dan is het nu Kristof die vragende partij is voor therapie. Een dreigende scheiding hangt daar natuurlijk mee samen. ‘Ik wist niet dat het allemaal zo diep zat, maar besef nu dat dit een echte wake-up call is', zegt Kristof. Katie reageert afwijzend. ‘Die is er heel vaak geweest, maar wou je niet zien en nu je denkt dat het menens is, wil je er plots aan werken. Ik geloof het niet.' Hun uitspraken maken duidelijk dat beiden verschillende verwachtingen hebben en dat dit dus het eerste aandachtspunt wordt. Kristof verwijt Katie het te snel op te geven. ‘Wat is het alternatief? Allebei een slechter leven, jij die voltijds zal moeten gaan werken en niet voor het plezier, maar echt voor het geld, de kinderen die geen thuis meer hebben. En waarom? Omwille van een tijdelijk gevoel.' Katie wordt emotioneel en repliceert. ‘Altijd opnieuw slaag je er in om mij naar beneden te halen, zoals nu over dat werk. Hoe kan je me nu graag zien en de hele tijd kleineren?' Kristof zegt niet te begrijpen dat zij zich de hele tijd wil bewijzen. ‘Je doet het omdat je nooit erkenning kreeg. Wel, voor mij moet je niets, je mag gewoon zijn wie je bent, stop dus met die eeuwige competitie- en bewijsdwang.' Ik ga op dit thema in, omdat ik voel dat het symbool staat voor de vastlopende strijd in hun relatie. Als ik Kristof uitleg dat geen verwachtingen hebben, niet zo vrijblijvend is, het vaak faalangst en een laag zelfbeeld installeert bij de andere, kijkt hij daarvan op. Katie herkent het. ‘Dat is nu net wat ik bedoel. Je gelooft niet in mij, je hebt dat nooit gedaan, altijd opnieuw laat je mij voelen dat jij de betere en de sterkere bent. Alleen in de sport nu voel ik me voor het eerst gewaardeerd, maar uiteraard komt die bevestiging niet van jou.' Ik vang deze aanval op door bij Kristof te peilen naar zijn onderliggende gevoelens. Dat roept veel weerstand op. Hij blijft proberen hun problemen te verklaren zonder zichzelf in het vizier te nemen. De daaropvolgende sessie lukt dat wel door het over opvoeden en verwachtingen te hebben. ‘Ik wil vooral weg blijven van conflicten. Ik probeerde het vroeger ook goed te doen, maar dat lukte nooit. Ook Katie geeft me dat gevoel, dat wat ik ook doe of zeg, ik haar nooit gelukkig maak. Ik word daar ook zo moe van, van al die verwachtingen. Ik hou me dan liever bezig met mijn werk. Maar als ze me zegt wat ze verlangt, wil ik het proberen.' Dat hij dit erkent en zo uitspreekt doet duidelijk wat met Katie. ‘Ik snap het nu allemaal veel beter, maar tegelijkertijd voel ik dat ik het niet meer kan opbrengen om dit recht te trekken'. De week erna laat Kristof me weten dat Katie beslist heeft om even apart te gaan wonen op hun appartement aan zee. Vier maanden later stuurt hij nog een mailtje dat ze wil scheiden, al wil hij het nog altijd niet.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu