Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk09/10/2013

Els
Ik leerde Peter kennen toen ik op skivakantie mijn been brak en hij als verpleger mee instond voor de repatriëring. Het is gek genoeg de enige keer, voor zover ik het mij kan herinneren, dat hij praktisch zorg droeg voor mij. Ik vond hem fysiek erg aantrekkelijk en hij kon mij ondanks de omstandigheden aan het lachen brengen. De eerste jaren van ons huwelijk waren de fijnste. Peter gaf zelf aan graag kinderen te willen, wat ik fijn vond. Ik ben zelf enig kind en droomde altijd al van een groot gezin. Ook mijn beroepskeuze paste ik aan: ik zocht een baan bij de overheid, met vaste werkuren en de mogelijkheid om gezin en werk optimaal te combineren. Met mijn diploma rechten had ik zeker andere mogelijkheden, maar ik koos bewust voor geen carrière. Peter ging er wel voor, probeerde in het ziekenhuis hoofdverpleger te worden, maar dat liep niet van een leien dakje en was vaak aanleiding van veel stress. Ook al was hij bij elke zwangerschap de drijvende kracht, toch viel zijn betrokkenheid en inzet nadien erg tegen. Peter heeft altijd veel tijd en energie voor zichzelf nodig gehad. Ik vond dat lang prima: de vele uren in de fitness, shoppen, kapper. Met de komst van de kinderen begon ik me te ergeren aan al die uren in de badkamer. Heb ik alle moeite om de ochtendspits door te komen, föhnt hij dagelijks zijn haar. Bovendien merk ik dat hij er ook veel behoefte aan heeft om zijn populariteit te testen, bij andere vrouwen. Als ik hem dan weer eens bezig zie met zijn kleding of haar, dan weet ik dat het daarover gaat. Het contrast met mij is ook behoorlijk groot. Ik ben verzorgd, maar heel mijn welbevinden hangt niet van mijn uiterlijk af. Hij verwijt me dat vaak, dat ik niet voldoende aandacht heb voor mijn kleding, dat ik meer moet sporten, dat mijn figuur verandert is. Wat wil je, met vier kinderen. Ik vind het ook vermoeiend dat hij me zo opeist. Hij vindt dat mijn aandacht veel te veel naar de kinderen gaat en te weinig naar onze relatie. Hij wil voortdurend dingen samen doen, zonder de kinderen, terwijl ik zo graag als gezin op stap ben. Zo gingen we in het voorjaar voor tien dagen op reis naar Italië, kunststeden bezoeken. Hij vond het fantastisch, maar ik dacht voortdurend, waren de kinderen er maar bij. Ik kan dat verlangen met hem niet delen en vind dat erg moeilijk. Ik benoem al die dingen ook niet, zie er het nut niet van in. Waarom discussie voeren over fundamentele verschillen? Er valt toch niets aan te veranderen. Doordat Peter er vaak niet is, heb ik een leven uitgebouwd met de kinderen. Als hij er dan eens een dagje wel is, vindt geen van ons dat fijn. Het voelt vreemd aan, de kinderen zijn dan een beetje op hun hoede. Ik weet dat dit geen goed teken is, dat het erop wijst dat we uit elkaar gegroeid zijn. Of dit nog te veranderen is, weet ik niet.

Peter
Toen ik Els leerde kennen was dat in vreemde omstandigheden. Zo een repatriëring, dat brengt altijd intense gevoelens met zich mee, maar met Els was er meer. We praatten vrij snel over erg persoonlijke dingen, ze gaf me ook direct haar telefoonnummer en toen ik haar achterliet in het ziekenhuis, was ik eigenlijk al verliefd en ik ben dat heel lang gebleven. Wanneer het goede gevoel weg gegaan is, kan ik niet zeggen. Ik heb er al vaak aan gedacht, maar kan er de vinger niet opleggen. Je hoort vaak dat het in huwelijken fout gaat als er kinderen komen. Ik denk niet dat dit bij ons het geval is. Ik wou hen even graag als Els, maar de manier waarop we er naar kijken en mee omgaan, is totaal anders en misschien dat we daar elkaar wel verloren zijn. Els wil op geen enkel vlak hulp aanvaarden als het op de kinderen aankomt. Een babysit komt er alleen als het werkelijk niet anders kan, op alle andere momenten ziet ze het als ‘samen uit, samen thuis'. Ik vind het belangrijk dat we ook als koppel nog bewust en regelmatig dingen doen. Wat is er mis dat de kinderen af en toe een weekend te laten logeren bij mijn ouders of zus, eens bij vrienden te laten overnachten? Waarom kan ik aan tafel niet eens alleen met haar praten? Zij kan toch ook naar de kinderen toe het signaal geven, nu even niet? Nu is het zo dat als ze ons onderbreken, dat altijd voor gaat. De kinderen weten dat ook: als mama inzake aandacht moet kiezen voor ons of pa, dan komen wij op de eerste plaats. Mag ik mij daar slecht bij voelen? Ik denk ook dat de dood van de moeder van Els, nu 5 jaar geleden, veel impact heeft gehad. Ze is sindsdien niet meer de vrolijke Els die voor elk probleem een oplossing heeft en met interesse in het leven staat. Ik gun haar tijd om het overlijden te verwerken, maar vind het wel pijnlijk dat ze haar verdriet niet met mij kan delen. Met de kinderen lukt dat schijnbaar wel, waardoor ik me nog meer buitengesloten voel. Dat we niet meer verbonden zijn, ervaar ik ook in andere dingen. Uiteraard verandert het lichaam van een vrouw na vier zwangerschappen, maar dat hoeft geen vrijgeleide te zijn om er bij te lopen zoals zij dat vaak doet. Een beetje opmaak vind ik echt belangrijk. Nu doet ze geen enkele moeite meer om aantrekkelijk te zijn voor mij. Ze draagt alleen nog comfortabele schoenen, heeft een kort want ‘makkelijk' kapsel. Ze doet nu ook aan vrijwilligerswerk, een omgeving waar ze er allemaal zo een beetje bij lopen. Dat was voor mij de spreekwoordelijke druppel: om samen uit eten te gaan of te gaan winkelen, is er gaan tijd, maar dat vrijwilligerswerk kan wel. Dat ik almaar minder graag naar huis ga, lijkt me logisch. Ik voel mij er vaker niet dan wel welkom. Ik weet dat er iets moet veranderen, maar heb er geen zicht op hoe we dat moeten aanpakken.

Hoe het verder ging
Peter en Els maken van bij de aanvang een statement door de manier waarop ze verschijnen: Els draagt een losse, versleten jeans en slippers, Peter ziet er piekfijn uit in zijn pak. Het gesprek komt makkelijk op gang. Beiden zijn goed in staat een relationele analyse te maken, maar de focus ligt volledig op de eigen beleving en noden. Respect, waardering voor de inbreng van de ander zijn totaal afwezig: Els ziet in Peter alleen nog de ijdele man, Peter ziet in Els enkel nog de functionele mama. Elkeen heeft zich ook in zijn ‘rol' ingegraven, omdat het gebrek aan waardering als afwijzend ervaren wordt. Ze hebben door de jaren heen zichzelf geprofileerd op een domein waarop ze de ander als klein en falend hebben gedefinieerd. Dat je jezelf niet beter of sterker voelt door de ander te devalueren, dat is het eerste inzicht en werkpunt. Wat ze bij elkaar in de verliefdheidsfase aantrekkelijk vonden, vraag ik. Els prijst Peter zijn voorkomen.‘Een aantal van mijn vriendinnen was ronduit jaloers. Ik, het ‘gewone' meisje, zonder leuke kleding of uitgesproken looks.' Verder heeft ze het over zijn humor en vermogen om van het leven te genieten. Peter bewonderde haar intelligentie en praktisch kijk. ‘Haar kennis, haar master in de sociologie, het universitair diploma dat ik niet behaalde. Slim vind ik sexy. En, neen, ze zag er niet uit als een babe, maar haar sportiviteit en no nonsense-houding spraken me aan.' Die aspecten zien ze nog altijd bij elkaar, maar de negatieve ervaringen gingen dit mettertijd overschaduwen. ‘Al die jaren dat ik er alleen heb voor gestaan. Toen moeke stierf, ook dan kon jij er niet zijn, neen, dan moesten de kinderen naar jouw ma.' ‘Hoe je kijkt als ik thuis kom van de fitness. Alsof ik me bezig houd met onbenullige dingen. Hoe je mijn verlangen om samen dingen te doen, tegenover de kinderen plaatst. Het is niet omdat ik samen wil zijn, dat ik de kinderen afwijs.' Beiden zitten erg verstrikt in het ik-jij-denken en daarom vraag ik hen om het vanuit het standpunt van de relatie te bekijken, hoe datgene wat ze doen, die ‘derde partij' voedt of tekort doet. Els ziet dat haar zorgend vermogen de functionele kant invult, maar dat haar speelse, vrouwelijke kant volledig ontbreekt. Peter ziet dat zijn pogingen om de relatie regelmatig op de eerste plaats te zetten, erg goed zijn, maar dat zijn beperkte zorginbreng Els frustreert, waardoor romantiek moeilijk tot stand komt. Hun opdracht ligt in het ontwikkelen van die andere rol. Bij Els is dat meer vrouw zijn, bij Peter meer huisvader zijn. We werken een nieuw relatieplan uit, waarbij telkens opnieuw vanuit het belang van de relatie wordt gedacht. Ze lassen wekelijks een gezamenlijk sportmoment in en elk seizoen een shoppingdag. Peter zorgt ervoor 1 dag in het weekend er echt te zijn en te participeren in het gezinsleven. Ze blijven jaarlijks een vakantie met twee plannen. Ze geven het op die basis een nieuwe kans.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu