Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk16/08/2012

Pascale
Ik leerde Kurt kennen toen ik studeerde aan de universiteit, op een fuif. Hij werkte toen al, leek me wereldwijs en eerlijk. Zijn kwetsbaarheid trok me erg aan. Ik heb dat altijd een beetje gehad. Als kind al kwam ik naar huis met zieke of achtergelaten dieren, tot wanhoop van mijn moeder, die vooral vond dat die beesten stonken en haar mooi huis vuil maakten. Van pa mocht ik ze houden, in onze schuur, tot ze weer verdwenen, zogezegd weg gelopen. Achteraf pas heb ik ontdekt dat mijn moeder ze gewoon naar het asiel bracht. De reactie van mijn moeder op Kurt was trouwens al niet veel beter. Een jongen die in een instelling was opgegroeid, daar kon toch niets goeds van voortkomen. Hij had geen diploma, waar haalde ik het. Het was voor mij het sein om door te doen met hem, dit zeker te laten lukken. Ik zag en zie Kurt oprecht graag. Wij kunnen goed praten, hij respecteert me, dat voel ik en weet ik, hij waardeert me als moeder en partner. Ons seksleven is nooit fantastisch geweest, maar mijn verwachtingen daaromtrent lagen ook nooit hoog. Tijdens mijn zwangerschap stopte het contact tussen ons volledig en na de geboorte van Ben heeft Kurt nooit meer enig initiatief op dat vlak genomen. Hij ging ook alleen slapen na de geboorte, omdat hij het niet aankon, al dat nachtelijk opstaan. Hij is nooit terug op onze kamer komen slapen. Als ik hem hiernaar vroeg, antwoordde hij altijd ontwijkend of hij stak het op het werk, dat hij te moe was, geen zin had, te veel stress had. Ik stopte met aandringen en de laatste 6 jaar wordt er bij ons over seks nooit meer gepraat. Ik vermoedde wel dat hij zijn heil elders zocht, hoe kon het ook anders een man van deze leeftijd, maar ik heb altijd gedacht dat hij er voor betaalde en daarmee kon ik leven. Nu blijkt dat hij een relatie heeft, vind ik dat veel moeilijker. Ik voel ook dat hij met zijn hart helemaal bij haar zit en dat is pijnlijk, na al die eenzame jaren. Toch blijft hij aangeven dat hij me graag ziet en vooral dat hij niet weg wil gaan omwille van Ben. Hij wil zijn zoon niet aandoen wat hij zelf meegemaakt heeft, een vader die er nooit is voor hem, Hij zegt te willen blijven, heeft ook al geprobeerd om de relatie met die andere op te geven, maar ik voel dat hem dat niet lukt, dat hij daar niet helemaal eerlijk over is. Ik weet het intussen allemaal niet meer. Ik kan veel aan en ook deze periode kan ik overbruggen, als ik weet dat er kans op beterschap is. Maar dat vooruitzicht zie ik niet. Ik vind het ook belangrijk, als we alsnog opnieuw van ons huwelijk iets proberen te maken, Kurt zich ook opnieuw moet openstellen voor intimiteit. Ik weet maar al te goed dat seks er niet van vandaag op morgen zal zijn, maar elkaar aanraken, affectie tonen, vind ik niet teveel gevraagd, ook al omdat ik dat belangrijk vind voor onze zoon.
 
Kurt
Toen ik Pascale leerde kennen was ik twee jaar aan het werk en volop aan het timmeren aan een beter leven. Ik ben op mijn 8ste in een instelling beland, samen met mijn broer en zus. Mijn vader vertrok met de noorderzon, na een frauduleus faillissement. Hij liet mijn moeder met drie jonge kinderen achter. Die kon dat niet aan, zodat we bij haar ouders geplaatst zijn. Toen oma onverwacht ziek werd, was een instelling de enige optie. Een leuke tijd was het niet, maar de hel evenmin. Ik leerde er mijn plan trekken. Toen ik op 15 voor het eerst met een opvoeder en zijn gezin een weekje op vakantie kon naar zee, zijn mijn ogen open gegaan, voor wat ik al die jaren gemist had. Een gewone thuis met een pa en ma die aandacht hadden voor hun kinderen en elkaar. Ik heb toen beslist dat ik het ook zo wou en er alles aan zou doen om mijn kinderen een beter leven te geven. Toen ik Pascale leerde kennen was ik niet verliefd. Ik voelde me wel vereerd, dat een hoog opgeleide vrouw, in mij, een jongen met een simpel beroepsdiploma, was geïnteresseerd. Ik voelde me veilig bij haar, wist dat zij voor een stabiele thuis kon zorgen. De eerste jaren van ons huwelijk waren ok. Ik had de juiste keuze gemaakt, ik zou het leven hebben waarvan ik altijd had gedroomd. Dat het seksueel niet goed zat, vond ik toen bijzaak. We deden het af en toe en voor Pascale scheen dat voldoende te zijn. Toen Pascale zwanger was, had ik net promotie gemaakt tot salesverantwoordelijke, een erg stresserende job waarvoor ik al eens naar het buitenland moest. Voor mijn rust ging ik apart slapen en dat is sindsdien zo gebleven. Ik heb sinds Ben niet meer met Pascale gevreeën. Ik kan het gewoon niet meer. Ze trekt me niet aan , zeker niet sinds ik Sandra leerde kennen. Het klikte werkelijk direct tussen ons, pure magie was het. Alles wat ze zei en deed trok me aan en diezelfde avond nog zijn we op haar appartement in bed beland. Zo slecht als mijn seksleven met Pascale altijd is geweest, zo intens en passioneel is het met Sandra. Zij is alles wat ik van een vrouw kan verlangen, wij zitten volledig op dezelfde golflengte, verstaan elkaar zonder woorden. Bij haar voel ik me op en top man. Maar Sandra is niet vrij en zal dat ook nooit zijn. Ze heeft ook veel financiële zorgen, haar kind woont bij haar moeder, allemaal dingen die me angst aanjagen en me herinneren aan mijn eigen jeugd. Toch wil en kan ik met haar niet breken, ik voel dat ze me nodig heeft, ze zit onder mijn vel. Pascale wil ik niet kwetsen en Ben al helemaal niet. Ik wil mijn huwelijk niet opgeven, maar kan ook Sandra niet loslaten. Ik voel me zo een mislukkeling, ween nu ook vaak en weet eigenlijk helemaal niet wat gedaan. Ik weet wat de juiste keuze is, maar dat gaat zo in tegen mijn gevoel, dat ik het bijna niet kan opbrengen om ze te maken.
 
Hoe het verder ging
Pascale en Kurt maken een diepe huwelijkscrisis door, maar meer dan een relatie in nood, zie ik mensen die belast zijn door een moeilijke, liefdeloze jeugd. Bij Pascale is dat een thuis met een kuiszieke, depressieve ma en een lieve, willoze pa die niet opkomt voor zijn dochter. Bij Kurt is dat een jeugd als instellingskind. Allebei zijn het ‘overlevers'. Ze hebben als kind geleerd geen verlangens te hebben, hun gevoelens uit te schakelen, omdat er in essentie niemand was bij wie ze terecht konden. Ook de start van hun relatie is veelbetekenend. Pascale ging voor het eerst tegen haar moeder in door voor Kurt te kiezen, het zoveelste gekwetste wezen op haar pad dat ze wil ‘redden'. Kurt gaat voor de moederlijke, sterke Pascale omdat dit een veilige keuze is. Dat beiden te weinig vanuit hun gevoel voor elkaar gekozen hebben, komt tot uiting in hun geblokkeerd seksleven. Ik exploreer hun visie daarop en ook al doet Kurt zijn verhaal, over de aantrekking tot Sandra en de afwezigheid ervan bij Pascale, toch blijft Pascale hier rustig bij. Ik vraag haar expliciet naar haar gevoel, ze geeft aan het niet te kennen. ‘Ik heb dit ook in andere situaties. Ik voel niets en mocht ik iets voelen, ik zou het niet kunnen benoemen.' Bij Kurt is alles nu alleen emotie. Hij geeft er uiting aan, maar wordt er ook door overspoeld. Hij kan moeilijk grenzen stellen, denkt zwart-wit op een onrealistische manier (Sandra voelt me volledig aan zonder dat dit uitleg behoeft, wij zijn twee zielen die één zijn). Hij kijkt ook zo naar zijn opties: een stabiel, emotioneel dood leven of een passioneel, onzeker bestaan en beiden roepen grote angst op. We werken de daaropvolgende weken rond ‘voelen'. Pascale leg ik een aantal verhalen voor, gelijkend op die uit haar jeugd en huwelijk. Ik vraag haar wat het meisje, de vrouw uit het verhaal voelt. Van op die veilige afstand, lukt het haar wel om die emoties te benoemen en zo dichter bij haar gevoel te komen. Ze slaagt er zo ook in om voor het eerst haar boosheid tegenover Kurt te uiten, het gevoel van vernedering dat ze al jaren meedraagt. Met Kurt gaat het over het stellen van grenzen. Hij beseft dat hij te veel de verantwoordelijkheid opneemt voor dingen waarover hij geen controle heeft: het totale geluk van zijn vrouw, zoon en minnares, zijn job waarin hij altijd succesvol wil zijn, ongeacht de economische situatie...We maken een stapel kaartjes met al de dingen waarover hij zich schuldig voelt, gaan na of dit zijn verantwoordelijkheid is en zo ja of het binnen zijn mogelijkheden ligt er iets aan te veranderen. De nee's, en die zijn ruim in de meerderheid, gaan in een ‘vergeetpot'. Door dit onderwerp per onderwerp af te toetsen, beseft Kurt dat hij zich volledig vast rijdt vanuit zijn verlangen om anderen te behagen, om het juiste te doen. Hij ziet ook in dat zijn diepe gevoelens voor Sandra, zijn verlangen om haar te redden, te maken hebben met zijn eigen pijn en kwetsuren die hij in haar gespiegeld ziet. Toch kan hij haar niet loslaten, zoals een aantal sessies later blijkt. Pascale ziet het niet meer zitten en huurt een flat. Ze wil ‘uitzoeken wat ik verder wil met mijn leven'. Een paar maanden later vragen ze het adres van een scheidingsbemiddelaar.
 
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu