Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk02/11/2012


Céline
Ik leerde Daan kennen op een cursus tango, een passie de we delen. Bij mij was het liefde op het eerste gezicht. Ik voelde me fysiek sterk aangetrokken en na twee maanden trok ik bij hem in. Onze relatie zat direct goed. We verstaan elkaar, vaak zonder woorden en Daan geeft me veel vrijheid. We leiden allebei een druk leven: ik heb een commerciële job, Daan is gerant van een groot koffiehuis in de stad. De weekends zijn voor hem topdagen, wat maakt dat we elkaar weinig zien. Ik vind dat niet slecht, zo heeft elk zijn ruimte. Daan is de eerste man met wie ik samenwoon. Voorheen had ik enkel korte relaties. Ik word nogal snel verliefd, maar dat gaat vaak even snel over. Ik vind het erg om dit te zeggen, maar mensen vervelen me gauw. Ik word dan onrustig, zie enkel nog de negatieve kanten en laat mijn oog dan op een ander vallen. Dat Daan een blijver zou zijn, wist ik. Mijn gevoelens voor hem waren van bij aanvang dieper en ik besefte dat hij een kans is die ik misschien niet meer krijg. Toch twijfel ik nog regelmatig. Ook al zit alles snor, vaak denk ik ‘is dit het wel?'. Als ik vriendinnen hoor of kijk naar films, dan zijn mensen altijd zo overtuigd dat hun partner dé man in hun leven is. Dat gevoel had ik nog nooit. Zelfs bij Daan verveelde ik me al eens. Misschien zitten onze erg verschillende werktijden daar voor iets tussen. Alleen thuis zitten vind ik saai, waardoor ik op elke uitnodiging inga. Vooral op het werk wordt er veel ondernomen. Er zitten nogal wat mannen in het team en dat maakt dat de sfeer heel los is. Ik hou daar wel van, maar weet ook dat het een gevaar voor je relatie kan zijn. Op een van onze feestjes maakte ik veel plezier met een nieuwe collega, een knappe, erg charmante man. We spraken de daaropvolgende zaterdag af voor een zeiltochtje, Daan moest werken. Het was een dolverliefde dag, we hadden ook seks, al wist ik toen al dat hij vooral een mooiprater is waarmee niets te beginnen valt. Die avond voelde ik me schuldig, maar ik kon het niet vertellen, uit schrik dat ik Daan zou verliezen. Dat schuldgevoel ging echter liggen en de weken erna dacht ik al eens verlangend terug aan die ene dag. Ik bewaarde ook onze berichtjes, dom natuurlijk, want Daan kwam er op die manier op uit. Hij was niet kwaad, maar heel erg gekwetst, zei niets, wat me nog het meest raakte. Hij negeerde me een paar dagen, gaf nadien aan ons nog een kans te willen geven, via therapie. Ik wil hem niet kwijt, maar blijf ook wel met mijn vragen zitten. Waarom kan ik niet ten volle voor hem kiezen, hoe kan ik mijn onrust tot bedaren brengen?

 

Daan
Ik had voor Céline al een paar relaties gehad, maar nooit echt ernstig. Op de een of andere manier had ik het gevoel te wachten tot de juiste voorbij kwam en dat bleek zij te zijn. Ik vind Céline niet alleen erg aantrekkelijk, ook haar tomeloze energie is bijzonder inspirerend. Zonder haar vind ik het leven eigenlijk best wat saai. Op alle vlak zat het van bij aanvang goed en wat mij betreft verdiept dat gevoel zich nog altijd. Toen ik een paar weken geleden ontdekte dat Céline overspel had gepleegd, sloeg dat in als een bliksem. Dit had ik nooit verwacht. Ik begrijp het niet. We hebben het goed samen, in bed en er buiten, ik doe mijn best voor haar, laat haar voldoende vrijheid, te veel zeggen sommige van mijn vrienden, ik ben attent, maar ook niet flauw. Het gekke is dat ze het zelf niet weet, niet kan benoemen waarom ze mij bedrogen heeft. Ik dacht al diep na over het hoe en waarom en kom dan telkens uit bij het feit dat we tijdens de weekends bijna nooit samen zijn. In het begin kwam Céline nog vaak helpen in de zaak, maar dat vond ze na verloop van tijd niet meer zo leuk. Ik ben erg druk bezig, kan dan geen tijd voor haar maken en er zijn natuurlijk fijnere manieren om je weekend door te brengen. Ik vraag me dan af of ik ander werk moet zoeken, maar ik doe mijn job heel graag en verdien ook erg behoorlijk, waardoor we ons leuke dingen kunnen permitteren. We maakten al een paar mooie reizen, we houden allebei van dure kleding, gaan vaak uit eten. Als ik gewoon uit werken ga, zitten die dingen er niet meer in. Ik vrees bovendien dat ik mezelf dan snel erg saai zou gaan vinden en Céline ook. Ik heb uiteindelijk niet zo lang gestudeerd en vind het toch belangrijk dat ze respect kan opbrengen voor datgene wat ik doe. Mijn vertrouwen in haar zit nu sowieso op een dieptepunt. Ik geloof haar wel als ze aangeeft dat het niet meer zal gebeuren, maar zekerheid heb ik daar natuurlijk niet over. Bovendien merkte ik er deze keer niets van, dus ik vrees dat ook een volgende keer aan mij zou voorbijgaan en dat vind ik een vreselijke gedachte. Ik heb ook lang nagedacht over mijn reactie op het gebeurde. Gek genoeg voelde ik niets van alles wat je wel eens leest of ziet. Ik werd niet kwaad en had al helemaal geen zin om die andere op te zoeken of de huid vol te schelden. Er overviel me eerder een groot gevoel van verdriet, van verlies en dat is er nu nog altijd. Ik zie Céline graag, wil graag met haar verder, maar wil natuurlijk ook dat dit niet meer gebeurt en haar uitleg kan me op dat vlak tot op heden niet echt gerust stellen.

 

Hoe het verder ging
In eerste instantie komt Céline alleen voor een adviesgesprek. Ze vertelt haar verhaal, we bespreken haar vorige relaties, wat ze voelt voor Daan. Als ik haar aangeef dat ze ons gesprek best deelt met Daan, maakt ze een nieuwe afspraak voor hen beiden. Uit die gesprekken wordt duidelijk dat Daan en Céline elkaar graag hebben, veel plezier maken, maar ook niet tot een bepaalde diepgang komen. Buiten de aankoop van een appartement, hebben ze weinig toekomstplannen. Vooral bij Céline valt dit op. We bespreken het waarom en de hele sessie gaat het over haar gevoelens van twijfel die zo vaak de kop opsteken. Ze vindt het moeilijk deze twijfels aan Daan toe te geven, maar zodra dit gebeurd is, staat er geen rem meer op. Ik eindig de sessie met de vraag waaraan beiden twijfelen of getwijfeld hebben en of ze deze twijfels tegen de volgende keer op papier willen zetten. Daan geeft aan zelden te twijfelen, al is hij nu wel onzeker over het engagement van Céline. Céline vertelt dat ze altijd een twijfelaar was, over alles: haar studiekeuze (ze probeerde drie richtingen en werd uiteindelijk boekhoudster, zoals haar vader), haar job (ze startte als boekhoudster, vond dat te saai en probeerde sindsdien al 5 jobs uit), haar toekomst (wil ik trouwen met Daan, wil ik kinderen). Haar grootste angst is vastzitten in iets middelmatigs,waaruit ze niet meer los kan komen. Die angst wordt vooral gevoed door haar familiale geschiedenis, haar gescheiden ouders, haar moeder die keihard moest werken om alles draaiende te houden en nooit wat overhield voor zichzelf, haar negatief man- en wereldbeeld ook. Daan reageert daar allemaal erg begripvol op, probeert haar gerust te stellen, maar dat aanvaardt ze moeilijk. De week erop valt ze met de deur in huis: moet ik niet 100% zeker zijn van mezelf alvorens ik verder ga met Daan? Wanneer weet je dat iemand werkelijk de ware is? Ik vraag haar of ze in haar leven al ooit van iets 100% zeker is geweest. Ze geeft toe dat bij elke keuze twijfel om de hoek kwam kijken. We komen tot de conclusie dat twijfel deel is van wie zij is, en het niets zegt over de waarde van iets of iemand, dat twijfel over haar relatie, over Daan, niet hoeft te betekenen dat die relatie niet goed genoeg is. Ik bespreek verder met hen dat twijfel en onrust bij Céline altijd een rol zullen spelen, maar dat normaal gezien die gevoelens mettertijd afzwakken, er meer rust in de plaats komt. Ze zien in dat sterk inzetten op hun relatie, voldoende tijd met elkaar doorbrengen erg belangrijk is. Daan probeert te bekijken of hij zijn weekends anders kan plannen en tijdens de week willen ze samen dingen doen, niet zoals voorheen met vrienden of zelfs apart. Op die basis willen beiden het opnieuw een kans geven.

 

 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu