Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk28/11/2012

Hilde
Ik leerde Bart kennen op een voordracht in het CC over filosofie. Tijdens de pauze raakten we aan de praat en we spraken nadien verder af. Bart zat toen midden in zijn echtscheiding, ik was al jaren single, na een ongelukkige relatie in mijn even ongelukkige studententijd. In Bart heb ik iemand gevonden die me ligt. Hij is rustig, intelligent en introvert, heeft net als ik nood aan ruimte, tijd, een gewoon huiselijk bestaan. Wij lezen en studeren allebei graag, genieten van onze lange wandelingen met twee. We passen qua levensritme en visie perfect bij elkaar. Ware het niet voor Bart zijn kinderen. Linde en Alexandra zijn nu 13 en 15, een moeilijke leeftijd. Ik vind het verre van evident om ze de helft van de tijd in huis te hebben. Ze passen zich niet aan, leggen hun manier van zijn, hun drukte en slordigheid, aan ons op. Bart moet altijd voor hen klaarstaan, ook 's avonds laat, waardoor mijn nachtrust er bij inschiet. Het is hier vaak lopen op de toppen van de tenen. Linde kan bijzonder emotioneel zijn, en als ik dan een opmerking maak, gaan de poppen aan het dansen. Bart probeert dan de gemoederen te bedaren. Niet makkelijk, want het zijn uiteindelijk zijn kinderen, al weet ik dat hij ook mijn standpunt snapt. Ik heb niet voor deze kinderen gekozen, maar moet er wel de helft van mijn tijd voor zorgen en er mee samen leven. Het leek me aanvankelijk wel leuk, nu kijk ik in alle eerlijkheid uit naar het moment dat ze op kot gaan. Ik had ook gehoopt dat ze met de jaren zelfstandiger zouden worden, minder zouden komen, maar daar is niets van aan. Ze bellen elke dag, wat ik overdreven vind voor meisjes van die leeftijd. Meestal gaan die gesprekken over banaliteiten en duren ze lang. Alexandra heeft er het handje van weg om te bellen net als wij eten. Bart wijt het aan toeval, maar ik geloof dat niet. Door al die wrijvingen heb ik geen echte band met hen. Ik tolereer hen, maar ben telkens ongelofelijk opgelucht als ze weer voor een week de deur uit zijn en het huis terug van ons is. Bart zijn ex neemt me dit kwalijk. Ze snapt niet dat ik zijn kinderen niet in het hart kan sluiten. Ik voel me soms schuldig over mijn gevoelens, maar kan het toch ook niet opbrengen om het anders te zien. Ik ervaar in essentie vooral weerstand: ze zetten ons huis op zijn kop, palmen Bart tijdens die week, maar ook erbuiten volledig in, hebben geen respect voor mij. Of we hieraan iets kunnen doen, ik betwijfel het sterk; Ik vrees dat we gewoon de tijd dat ze opgroeien zullen moeten uitzitten, hoe erg Bart dit ook vindt.

Bart
Toen ik Hilde leren kennen zat ik midden in mijn erg moeilijke echtscheiding en eigenlijk stond mijn hoofd toen helemaal niet naar een nieuwe relatie. Ook al had mijn ex er zelf voor gekozen, toch bleef en blijft ze erg op conflict aansturen. Bij Hilde kon ik tot rust komen. Eindelijk iemand die de dingen zag zoals ik, bij wie ik mezelf kon zijn, die niet de hele tijd aan mij sleurde. Ik trok snel bij haar in en ondertussen hebben we ook een eigen huis gekocht. Ik heb Hilde ook vrij snel voorgesteld aan mijn kinderen, want ik wou als gezin een nieuw leven uitbouwen. Dat verliep evenwel van in het begin moeilijk. Zo goed als het klikt tussen ons, zo gewrongen voelt het aan met de kinderen. Hilde is op haar hoede en bakent sterk haar grenzen af. Ik begrijp dat, want tieners kunnen erg overheersend zijn, maar het geeft mij telkens wel het gevoel dat de dingen niet spontaan of van harte verlopen. Misschien heeft het te maken met het feit dat Hilde zelf geen moeder is en dus ook niet goed snapt dat ouderschap niet in regels en afspraken alleen te gieten valt. Zo vindt ze vaak dat de kinderen van mij profiteren, dat ik te veel aan hun wensen tegemoet kom. Die discussies daarover ben ik zo moe geworden dat ik nu vaak gewoon dingen doe zonder ze met haar te delen. Ik vind dat niet fijn, maar het is bijna de enige manier om het een beetje leefbaar te houden. Ik heb nu wel de hele tijd het gevoel dat ik moet kiezen tussen haar en de kinderen en dat zowel zij als de kinderen dat zo uitspelen. Daarbovenop moeit ook Carla zich met het verhaal: dat de kinderen geen band hebben met Hilde, dat de kinderen angstig zijn, negatief over Hilde. Ook de co-ouderschapsregeling wordt al eens in vraag gesteld. Ik vermoed dat Hilde daar vragende partij in is. Hoe minder de kinderen komen hoe liever. Ik en de kinderen zouden dat erg spijtig vinden. Als het daarover gaat worden ze bijzonder emotioneel. Ik weet niet goed hoe ik dit verder moet aanpakken. Ik probeer voor alle partijen goed te doen, maar dat lijkt onmogelijk. Ik zie Hilde én de kinderen graag, maar waarom loopt het tussen hen dan zo moeilijk? Hilde zegt dat zij niet meer kan geven, dat het van de kinderen zal moeten komen, dat zij wat meer respect mogen tonen. De kinderen geven aan dat Hilde de warmte van een mama mist, stijf en terughoudend is en eerlijk, zo ervaar ik haar ook met de kinderen. Ik zie dan een heel andere Hilde dan de Hilde die ze bij mij is. Als ik dit zeg, reageert ze erg gekwetst, dus ik doe dat dan maar niet meer. De laatste tijd werk ik vooral veel, om al deze dingen te ontvluchten. Hoe kunnen we deze situatie ombuigen?
 
Hoe het verder ging
Hilde en Bart zijn een koppel met goede communicatieve vaardigheden. Ze betonen veel betrokkenheid, stellen hun relatie niet in vraag, maar ervaren de problemen met de kinderen als groot. We bekijken samen waarmee beiden het moeilijk hebben en of daar nieuwe afspraken rond mogelijk zijn. Daaruit blijkt dat Hilde vooral de onvoorspelbaarheid verschrikkelijk vindt: de kinderen die te pas en te onpas bellen of langs komen, hun slordigheid, het feit dat ze hun pa opeisen en zij dan niet aan bod komt. Ze ervaart Bart dan ook als niet beschikbaar. Bart vindt dan weer het constante schipperen tussen haar en de kinderen vervelend. Als ik wat doe voor Hilde, rekenen de kinderen mij dat aan en gedragen ze zich vervelend en omgekeerd is dat ook het geval. Uit het gesprek blijkt dat Bart het moeilijk heeft om neen te zeggen, grenzen aan te geven: hij wil goed doen voor iedereen, waardoor hij zichzelf verliest en uiteindelijk ook niemand echt tevreden is. Waarom hij zo graag wil pleasen, is niet duidelijk. In de volgende sessie blijkt dat Bart angst heeft voor conflicten, wat hem ook al parten speelde in zijn scheiding. Door discussies te vermijden, geen grenzen te trekken, maakt hij de andere onzeker. Die voelt zich immers niet begrepen, heeft het gevoel zich extra te moeten bewijzen om aandacht te krijgen. Zo zoeken zijn kinderen overmatig veel nabijheid, omdat hun vader de hele tijd schippert, waardoor ze Hilde als concurrentie zien. Duidelijkere afspraken inzake de leefregels in huis, maar ook een gesprek met iedereen samen over zijn en Hildes engagement, vinden ze een valabele piste. Met Hilde heb ik het ook nog over haar band met de kinderen. ‘Ik heb zelf als kind nooit liefde gekregen. Mijn moeder was invalide en ze zag mij als haar toeverlaat. Ze hield me thuis om voor haar te zorgen. Mijn vader was er nooit, greep ook niet in, want was blij dat ik deze taak opnam. Wat ik zelf niet gekregen heb, kan ik toch ook niet geven? Jaloersheid is het woord dat bij me opkomt en Hilde geeft dat ook toe. Dat ze jaloers is op de fijne band die de kinderen hebben met hun ouders, dat het haar telkens kwetst als ze ziet hoe Bart er voor hen is. Allemaal dingen die ik heb moeten missen en waar zij veel te weinig dankbaarheid voor tonen. Ik leg haar uit dat zolang ze zich naast de kinderen blijft plaatsen, samen met hen hengelt naar de exclusieve liefde van Bart, zolang ze in concurrentie gaat met hen, er geen sprake kan zijn van een band. Plaatst ze zich niet in de positie van ‘partner van Bart', maar doen haar kwetsuren uit het verleden haar kind naast de kinderen zijn, dan lijkt me geen stiefouder-kind-band mogelijk. Hilde overweegt individuele therapie. Ze gaan echter in eerste instantie proberen om met de kinderen nieuwe afspraken te maken, in de hoop dat dit de situatie zal doen keren.
 
 
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu