Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk24/01/2013

Evelien
Het lijkt wel alsof ik Steven al mijn hele leven ken. We ontmoetten elkaar de eerste dag aan de VUB en zijn sindsdien altijd samen geweest. We maakten alles samen door: de leuke aspecten van student zijn, maar examens en herexamens, zijn moeder die veel te jong en te vroeg is gestorven. We trouwden na onze studies, vonden allebei een stabiele job, kregen onze kinderen. Uiteraard zijn de laatste jaren bijzonder druk geweest, leven we ook vaak naast elkaar, maar dat is toch eigen aan deze periode met jonge kinderen en twee jobs die op elkaar afgestemd moeten geraken. Ook al had ik af en toe het gevoel dat Steven er niet helemaal was, dat ons contact verwaterd aanvoelde, ik bleef rotsvast in ons huwelijk geloven, had er alle vertrouwen in dat we altijd wel weer in staat zouden zijn om elkaar te vinden. Ik maakte een aantal moeilijke periodes door en Steven heeft me toen gesteund. Een half jaar geleden voelde ik dat Steven veranderd was, afwezig leek. Ik weet het aan zijn werk: ze waren net bezig aan een groot project dat veel overuren vergde, het zou daarna wel beteren. Maar dat deed het niet, hij bleef vaak lang weg. Ik werd er onrustig door, vroeg vaak door, maar hij gaf aan dat er niets was, tot op een zondagochtend bij nog eens zo een gesprek, het er uit kwam. Dat hij verliefd was op Sara, een stagiaire, dat ze al een tijd een relatie hadden, dat hij een scheiding overwoog. Hij vond ons huwelijk prima, maar zijn hart zat er niet meer bij. Mensen zeggen wel eens dat ze het gevoel hebben dat de grond onder hen wegzakt en dat lijkt pathetisch, maar zo voelde het ook voor mij. Alsof ik in een klap mijn leven kwijt was, elke zekerheid, mijn huwelijk, mijn man, mijn gezin. Steven begon ook direct over de praktische kant van de zaak: hij wou een co-ouderschap, zocht een voorlopig appartement, zou de financiën eerlijk delen. Die eerste dagen was ik verdoofd, nadien kwam de woede en vechtlust. Hierbij wil ik me niet zomaar neerleggen, dit kon niet, ik verdiende beter dan deze zakelijke afhandeling. Ik probeer nu al weken op Steven in te praten, vraag hem wat hij niet goed vindt aan ons huwelijk. Hij heeft het dan over ons tamme seksleven, vooral sinds de komst van onze kinderen. Hij verwijt mij een teveel aan ernst, aan controledrift, er is geen plezier meer. Dat kwetste me enorm, maar mijn relatie is zo belangrijk dat ik zeker bereid om hieraan te werken. Ik doe sindsdien mijn best om aan die punten te werken, heb me andere lingerie aangeschaft, probeer initiatief te nemen in bed, positiever te zijn, maar hij heeft er geen oren naar. Werken aan onze relatie moet natuurlijk met twee gebeuren, dat ziet hij niet.
 
Steven
Evelien was mijn eerste lief. We groeiden voor een groot stuk samen op. Ik kwam uit een saai dorp, ging op 18 op kot, een ongelofelijke wereld die voor me openging, maar die me ook beangstigde. Evelien was er mijn thuisbasis, een zekerheid die ik nodig had. Dat gevoel werd versterkt toen op mijn 20ste mijn moeder overleed aan een agressieve kanker. Ik heb nooit echt afscheid van haar kunnen nemen en nog altijd is dat een verlies dat ik niet kan loslaten. Evelien is toen heel erg mijn steun en toeverlaat geweest. Een paar jaar later, toen zij er in het laatste jaar bij het uitwerken van haar thesis volledig onderdoor ging, heb ik hetzelfde voor haar gedaan. Je kan dus wel zeggen dat onze band sterk was en is, maar naar mijn gevoel is het meer een zorgen voor dan een liefdesband tussen een man en vrouw. Ik zag en zie Evelien graag, maar als ik eerlijk ben, de vlinders, het zotte, het passionele zoals ik dat nu met Sara ervaar heb ik nooit gekend bij haar. Het geeft mij vleugels, een fantastisch gevoel. Je leest dan dat verliefdheid overgaat en dat dacht ik ook: dit gaat over Steven, hiervoor mag je je huwelijk niet op het spel zetten, denk aan je kinderen. Ik heb een tijdje gebroken met Sara, maar wat er tussen ons is, is veel te sterk. Ik kan dit gewoon niet negeren en dat probeer ik ook duidelijk te maken aan Evelien. Ik wil het voor haar en voor de kinderen zo goed als mogelijk regelen, maar wil Sara niet kwijt. Ik heb al een co-ouderschap voorgesteld, dat ik alleen zou gaan wonen, maar Evelien wil daar in het geheel niets van weten. Ze wil een verklaring, ze wil weten waarom ik niet meer voor haar wil kiezen, zet me de hele tijd onder druk. Ik kan die dingen niet allemaal onder woorden brengen, het gaat immers ook niet over goed of fout, maar over mijn gevoelens. De seksuele aantrekking die ik voel voor Sara, dat is er nooit geweest voor Evelien, hoe hard dit ook mag aankomen, en dat zal er ook nooit zijn. In Sara vind ik ook een speelsheid die Evelien niet in zich draagt: ik waardeer haar enorm als moeder, als mens, ze is geëngageerd en betrouwbaar, maar als partner zie ik het niet meer. Hoe ik dit duidelijk kan maken weet ik niet. Uiteraard twijfel ik nog regelmatig, wat doe ik iedereen aan, maar kiezen voor mijn huwelijk en Sara laten vallen, ik kan het niet. Ik kan er met Evelien ook niet ten gronde over praten: ze begint dan hysterische te huilen en roepen, dat ze niet zonder mij kan. Ze blijft dan eindeloos doorgaan, zegt dat ze het nooit zal aanvaarden, zichzelf iets zal aandoen. Dat beangstigt mij. Ik hoop dat de gesprekken hier duidelijkheid brengen voor haar.
 
Hoe het verder ging
Als Evelien en Steven langs komen lijkt het alsof ze hun huwelijk een kans willen geven, maar algauw blijkt dat die wil er niet meer is bij Steven. Evelien is daarover heel emotioneel, iets waarmee Steven niet omkan. Steven heeft duidelijk een hidden agenda: hij wil niet werken aan zijn huwelijk, maar heeft schrik dat Evelien zal instorten. Mij komt Evelien niet zo over, wel boos en diep ontgoocheld. ‘Waarom kunnen we niet gewoon als twee verstandige mensen deze dingen bespreken', vraagt Steven zich af. Ik ga met hen dieper in op hun gevoelens, peil naar het waarom van de emotionele houding van Evelien en de rationele houding van Steven. Evelien vertelt het verhaal van haar jeugd, met een erg afwezige, hard werkende vader die geen aandacht had voor zijn vrouw en kinderen. ‘Was hij er, dan moesten wij hem vooral ontzien. Ik heb zo geleerd af te stemmen op de noden van anderen, me aan te passen. Ik wil dat mijn eigen kinderen een fijnere jeugd hebben.' Steven zegt voor het eerst wat hij echt denkt: hoe slecht zijn huwelijk al jaren aanvoelt. ‘Ik ben er lang niet meer met mijn hart bij en dat uit zich ook seksueel. Wij leven als broer en zus. Als Evelien eerlijk is, dan geeft ze dat ook toe.' Bij deze woorden krimpt Evelien in elkaar en begint te huilen. ‘Waarom ga je weg? Ik kan het niet alleen. Ik heb je nodig.' Steven blijft onbewogen. De volgende sessie blijkt dat Evelien een advocaat heeft geconsulteerd en de scheiding als onvermijdelijk begint te zien. Ik zie nu geen kwetsbare, maar een boze Evelien die het Steven betaald wil zetten. Omdat de scheiding in een stellingenoorlog dreigt te verzanden, vraag ik hen om apart langs te komen. Met Evelien heb ik het over de kinderen, hun band met Steven. ‘Ik wil dat ze hun vader kennen en ik weet dat hij ook recht heeft op hen, maar het voelt zo onrechtvaardig aan. Ik wil niet deeltijds moeder zijn, de kinderen willen niet de hele tijd verhuizen. Hij maakt alles kapot, krijgt zijn zin. En hij is zo koud.' Over die ‘zin' praten we door, dat hij ook deeltijds ouder wordt, een verpletterend schuldgevoel torst. En ook: of ze echt wel verder wil met een man die denkt en voelt zoals hij doet. Ze wil erover nadenken. Het gesprek met Steven gaat ook over de kinderen en over Evelien. ‘Zal zij zich kunnen handhaven? Waarom is zij zo emotioneel? Ik wens haar het beste toe, maar wil mijn leven herbeginnen.' Ik vraag hem of hij het vanuit haar standpunt wil bekijken, het voor hem mogelijk is zijn verantwoordelijkheid op te nemen, in staat is zijn excuses aan te bieden voor de pijn die hij haar berokkent. Hij wil er over nadenken. In onze laatste sessies blijkt inderdaad dat Steven zijn excuses heeft aangeboden en Evelien langzaam de scheiding als een feit ziet. Ze willen voor de kinderen een goede regeling uitwerken. Evelien blijft verder op gesprek komen.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu