Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk20/02/2013

Karlien
Ik leerde Freek kennen op mijn eerste werk, in een bouwbedrijf. Ik was er secretaresse, hij magazijnier. Het was een beetje liefde op het eerste gezicht. Ik vond hem knap, maar durfde niet de eerste stap zetten, wat hij gelukkig wel deed op het kerstfeestje van het bedrijf. We gingen na een jaar samenwonen, gratis, in het huis van zijn oma. We genoten van onze vrijheid, gingen veel uit, reisden. Toen zijn oma stierf, suggereerde Freek om het huis samen te kopen. Ik had geen spaargeld, kon ook thuis niet aankloppen voor steun, zijn ouders wilden dat als we het allebei kochten, mijn bijdrage dezelfde zou zijn. Kon dat niet, dan moest het huis op Freeks naam staan, wat mijn ouders dan weer verschrikkelijk vonden. Uiteindelijk is het wel dat scenario geworden. Freek zijn ouders betaalden het grootste gedeelte van het huis en de rest betalen we af via een lening. Aan mijn ouders durfde ik nooit de ware toedracht te vertellen, omdat ik weet hoe negatief ze daarop zouden reageren. Ook toen we trouwden dachten mijn ouders dat dit in gemeenschap gebeurde, terwijl Freek zijn ouders een huwelijkscontract eisten. Ik liet het erbij, wat van hen is, hoef ik niet, want ben nooit op geld uit geweest. Direct na de aankoop begon Freek aan de verbouwing en dat is sindsdien niet meer gestopt. Freek heeft twee gouden handen, wat ons al veel geld heeft gespaard, maar hij overdrijft. Na elk afgerond project, is er een ander. Elk detail moet voor hem kloppen, ook al moet hij soms weken zoeken naar het juiste onderdeel. In het begin assisteerde ik hem, toen ik zwanger was en na de geboorte niet meer. Ik dacht dat hij het sowieso wel zou afbouwen, die overmatige aandacht voor huis en tuin, maar niets was minder waar. Mijn verlangen om samen dingen te doen als gezin, kwam altijd na de een of andere dringende klus. Ik vind ook dat een vakantie er nog altijd moet afkunnen, maar volgens Freek kunnen we beter investeren in onze woning. Ik denk dat de basis voor deze houding zijn moeder is, die zich op subtiele wijze overal mee bemoeit. Met kerst kreeg ik hem eindelijk zover dat we drie dagen naar zee gingen. Het was weer als vanouds, we voelden ons goed, maar terug thuis, ging alle aandacht opnieuw naar de inrichting van de zolderkamer. Ik heb hem toen gevraagd om de verbouwingen even uit te stellen, maar hij wil het huis helemaal in orde hebben. Ik ben daar toen zo op afgeknapt dat ik een paar dagen terug thuis ben gaan wonen. ‘Ik weet het, dat was geen oplossing en ik wil zeker ‘ons' nog niet opgeven, maar op deze manier kan het voor mij niet meer. Ik wil dat er rust en tijd in ons leven is.'
 
Freek
Ik heb Karlien altijd beschouwd als de vrouw van mijn leven, was ontzettend fier op het feit dat zij het met mij zag zitten. Ik zie haar nog altijd graag en begrijp eigenlijk helemaal niet waarom alles bij ons nu zo moeilijk verloopt. Ik besef dat verbouwingen veel vuil en ook minder vrije tijd met zich meebrengen, maar ik doe dit toch voor haar, voor ons gezin. Ik ben fier op datgene wat we opgebouwd hebben, een mooie, alleenstaande woning die zo goed als perfect is ingericht en afgewerkt. Ik durfde er vroeger alleen maar van dromen, maar door er zelf hard en veel in te werken is het ons financieel toch gelukt om dit te realiseren. Dat ik daardoor niet altijd dezelfde was, soms geïrriteerd of moe erbij liep, dat klopt, maar ook dat zou Karlien toch moeten begrijpen. Ik heb de laatste tijd al vaak bedacht dat we op dit vlak misschien toch erg verschillend, zelfs te verschillend zijn. Mijn moeder waarschuwde mij daar vroeger altijd voor, dat als je financieel niet gelijk staat bij de start van een relatie, dat later altijd zuur opbreekt. Ik geloofde dat toen niet, maar merk toch dat je daardoor een andere kijk op dingen hebt. Zelf kom ik uit een milieu dat vrij bemiddeld is, bij Karlien is er eigenlijk zo goed als niets. Haar ouders wonen nog altijd in een sociale huurwoning, maar zijn dan wel jaloers als ze bij ons komen, op datgene wat wij al hebben. Ze hebben er zich nooit voor ingezet, haar moeder heeft nooit gewerkt, dan kan je natuurlijk niet verwachten dat je veel opbouwt. Ik dacht dat Karlien het ook anders wou, Lou een andere toekomst wil geven dan opgroeien in een woonwijk met veel sociale ellende. Ze ging daar inderdaad in mee, was blij, dacht ik, met de mogelijkheden die mijn ouders ons boden, maar sinds Lou er is, veranderde alles. Het doet er allemaal niet meer toe, alleen Lou telt. Mocht ze af en toe helpen bij de verbouwing, het zou veel sneller gaan. Lou is trouwens altijd welkom bij onze ouders, maar dat wil zij dan weer niet. Elk vrij moment wil ze samen met haar doorbrengen. Tja, dan lukt dat natuurlijk niet met het hele gezin. Wie maakt anders de woning af? Karlien verwijt me materialisme en oppervlakkigheid, terwijl ik het zie als een investering in zekerheden. Toen Karlien er een paar maanden geleden uittrok, schrok ik enorm. Ik had nooit gedacht dat ze dergelijke, drastische stappen zou zetten. Het zit en zat dus allemaal erg diep. Toch slagen we er niet in om nieuwe afspraken te maken. Ik denk dat als we nog een paar maanden doorwerken, alles in huis ook werkelijk af is, maar dat wil zij nu niet meer. Ze wil een lange pauze, samen op reis gaan dit jaar, met Lou. En de twee, dat lukt financieel niet. Ik hoop dat ze haar redelijkheid terug vindt.
 
Hoe het verder ging
Verbouwingen staan in de top van aanleidingen tot echtscheiding. Ze zijn een beproeving door de stress, het gebrek aan vrije tijd en de budgettaire belasting. Ze zetten ook het waarden- en normenkader van partners extra in de verf. Hoeveel tijd en middelen investeren we in een huis, hoe centraal staat dit in ons leven? Bovendien worden verbouwingsprojecten algauw dé invulling van de relatie en schiet al de rest er bij in. Door hun achtergrond kijken Freek en Karlien daar anders tegenaan. Freek komt uit een gezin waar presteren en hebben belangrijk zijn. Hij was zelf geen studiehoofd, voelde zich lang de minste van de familie. Nu hij kan bewijzen dat hij het even goed doet als zijn broer en zus die geneesheer zijn, doet hij dat ook. Karlien komt uit een arbeidersmilieu, studeerde, maar hecht weinig belang aan materie. We praten over hun waarden en normen en een mogelijk compromis. Ik laat hen een lijstje maken met een top 3 van levensprioriteiten. Voor Freek is dat zijn gezin, zijn woning, voor Karlien is dat haar gezin en genieten. ‘Ik vind een mooi huis leuk, maar mis vooral ons leven van vroeger.' Freek begrijpt dit. ‘Dit is nu, niets sluit uit dat wij later opnieuw kunnen reizen. Eerst iets opbouwen en dan volgt de rest.' Alles loopt dan vast op de hobbykamer. Freek wil die eerst afwerken en dan een reis plannen, Karlien wil dat hij nu stopt. ‘We kunnen met Lou nu nog vrij op reis gaan en moeten daar van profiteren, dat huis loopt niet weg.'
Ook een tussenstap is voor haar onbespreekbaar. Ik vraag naar de reden van haar onwrikbaar standpunt en ze geeft aan dat zij zich altijd moet aanpassen. Op dat moment komen andere frustraties aan bod: hun huwelijkscontract, de akte van het huis. ‘Voor hem zijn dat huis en zijn ouders veel belangrijker dan ik en Lou. Hij vertrouwt me ook niet, zoals zijn moeder, die denkt dat ik uit ben op zijn centen.' Freek geeft aan dat het helemaal zo niet is. ‘Ik vertrouw je 100%, waar haal je dit?' Om het verhaal uit te klaren, laat ik hen een eigen huwelijkscontract uitwerken met rechten en plichten van elke partner. Tijdens het volgende gesprek blijken die erg gelijklopend te zijn. Freek geeft toe zijn ouders volledig te zijn gevolgd. ‘Zij weten hierover alles en ja, ik vind het fijn dat ze mij prijzen. Geapprecieerd worden is nu eenmaal belangrijk voor mij.' Hij beseft dat zijn vroegere frustraties nu op het bord van de relatie liggen en Karlien daardoor het gevoel heeft dat hij zo haatte: niet goed genoeg zijn. Ze beslissen om bij de notaris de dingen anders te regelen zonder er ouders bij te betrekken. Beiden weten dat ze dezelfde betrachting hebben, hun gezin, maar het op een andere manier vorm geven. Freek door zekerheden te verwerven, Karlien door gevoelsmatig te zorgen voor. Elkaar daarin respecteren en in overleg de agenda bepalen zien ze als hun opdracht. Op basis hiervan willen ze het opnieuw proberen.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu