Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk15/12/2011

Freya
Ik ken Tom uit mijn praktijk. Hij kwam bij mij een paar keer op consultatie, we hadden meestal een leuke babbel en op een keer vroeg hij me uit. Ik had er een regel van gemaakt geen patiënten te daten, maar maakte voor Tom toch de uitzondering op mijn regel. Hij hield me bezig, hij leidde een boeiend en afwisselend leven, had een goed gevoel voor humor en kon ook goed luisteren. Mijn werk vond hij interessant en belangrijk. Na een jaar verkering zijn we gaan samen wonen, vooral op mijn vraag. De huur van twee woningen vond ik geldverspilling en je kan bovendien door samen te wonen veel sneller ontdekken of het goed zit. Dat bleek reuze mee te vallen, al denk ik achteraf dat we toch vooral elk ons eigen leven bleven leiden. Tom leidt een bijzonder onregelmatig leven als privépiloot voor zakenmensen. Hij wordt op de meest onverwachte momenten opgeroepen en gaat dan ook. Toen we nog geen kinderen hadden, vond ik dat prima. Ik had een eigen leven, een drukke job, een fijne vriendenkring en ook een aantal leuke hobby's die voor de nodige afleiding zorgden. Nu is dat natuurlijk helemaal anders. De kinderen bepalen in heel grote mate mijn agenda. Ik probeer mijn werk zo goed mogelijk te doen, maar wil er toch ook zijn voor hen. Ik zie me ook 's avonds meestal op de moeite om een babysit te nemen om eens een uurtje te gaan fitnessen of iets te gaan drinken met vriendinnen. Op de een of andere manier vind ik het niet de moeite. Afspraken maken met Tom op dat vlak is onmogelijk: het moet telkens lukken dat als ik iets voor mezelf plan, hij opgeroepen wordt en ik dus voor de kinderen moet zorgen en mijn plannen moet afbellen. Bij Tom gaat het werk altijd voor, want een neen zeggen tegen een klant, is hem verliezen, zegt hij altijd. We maken de laatste tijd heel veel ruzie. Ik geef vaak aan dat ik het zo niet meer zie zitten. Ik sta voor alles alleen, breng en haal de kinderen, kook en doe boodschappen en poets ook het huis en ik heb uiteindelijk toch ook mijn zware job als huisarts. Tom wil dat ik gas terug neem, minder werk, maar ik weet dat dit voor hem dan helemaal de duur openzet om alleen maar te werken en niets meer te doen binnen ons huisgezin. Ik wil niet vervallen in het verhaal van mijn moeder die thuis bleef voor ons de kinderen, maar dit ook constant mocht horen van mijn vader. Hij deed werkelijk niets meer, vond dat alles thuis de taak van mijn moeder was, want zij werkte niet. In dat soort van afhankelijkheidspositie wil ik niet verzeild geraken. Tom doet ook in zijn vrije tijd zijn zin. Hij speelt tennis, want heeft dit nodig als uitlaatklep zegt hij. Of ik tijdens het weekend af en toe eens wat tijd voor mezelf wil, die vraag komt blijkbaar niet bij hem op. De kinderen lijden ook onder deze situatie. Ze brengen veel uren door in de opvang, gewoon omdat het niet anders kan, en onze zoon is vaak bijzonder onaangenaam en opstandig. Hij heeft nood aan een meer aanwezige vaderfiguur, daarvan ben ik zeker, maar Tom zegt dat het gewoon een fase is die wel overgaat. Tom zegt dat het binnen een paar jaar wel beter wordt en als ik het zo niet verder aankan, ik maar een poetsvrouw of een nanny moet nemen, maar dat wil ik niet. Ik hou ervan om als gezin te leven en ook de gezinstaken te verdelen en verwacht die betrokkenheid tegenover ons gezin ook van Tom, zo niet moet het voor mij eigenlijk niet meer.
 
Tom
Toen ik Freya leerde kennen was ik al enige tijd single. Mijn vorige relatie was verbroken juist omwille van mijn onregelmatige uren op het werk, maar voor Freya bleek dat, toen althans, geen probleem te zijn, integendeel. Ik vond Freya een erg aantrekkelijke vrouw, maar ook en vooral haar zelfstandigheid en eigengereidheid spraken me aan. Dit was duidelijk een vrouw die wist wat ze wou, er voor ging, haar eigen doelstellingen en interesses had. Ze liet me ook de vrijheid om mijn ding te doen, iets wat ik altijd erg belangrijk heb gevonden. Toen we gingen samenwonen, hadden we het ook over kinderen en we waren er uit dat we 1 kind wilden, omdat dit het best te combineren viel met ons drukke en onregelmatige leven. We spraken ook af dat, mocht het noodzakelijk zijn, Freya een poosje minder kon werken omdat ze toch werkte in een groepspraktijk waar dit mogelijk was. Ik was bijzonder blij toen onze zoon geboren werd, wou ook zoveel mogelijk bij ons gezin zijn, maar merkte toen al dat mijn werk moeilijk te combineren viel met de noden van een jong kind. Freya nam het merendeel van het werk voor haar rekening in het weekend, ik probeerde er tijdens het weekend te zijn. Dat liep een tijdje goed tot Freya over een tweede kind begon. Een enig kind, ze vond het toch maar zielig. We waren er niet zo vaak en als Finn een broertje of zusje zou hebben zou dat toch makkelijker zijn voor hem. Ik gaf toen al aan dat de zorg ook nu bij haar zou terecht komen, ik door mijn job erg beperkt was, maar dat leek voor haar geen probleem. Er moest en zou een nr 2 komen. Ik heb het lang tegengehouden, maar ben er op een bepaald moment dan toch in meegegaan, omdat ik voelde dat ze erg ongelukkig werd en dit haar diepste wens was. Dat broertje of zusje bleken uiteindelijk twee zusjes te zijn zodat onze oorspronkelijk plannen voor een klein gezin plots heel anders uitdraaiden. Ik stuurde er bij haar op aan om zeker nu hulp in huis te halen maar Freya wou dat niet. Ze moest en wou alles alleen doen, vond dat je als ouders voor je kinderen hoorde te zorgen, niet de een of andere vreemde. De laatste jaren zijn dan ook bijzonder zwaar geweest met erg weinig tijd voor onszelf. Ik geef ook toe dat ik regelmatig ‘thuis' ontvlucht in mijn vrije tijd. Ik heb nood aan wat rust, een moment voor mezelf, wat onmogelijk is met drie jonge kinderen in huis. Maar die houding levert me bij Frey veel kritiek op. De laatste tijd hebben we constant ruzie: zij wil dat ik me meer engageer, klanten laat vallen om thuis mee de zorg op te nemen. Ik zie dat niet zitten omdat dit ook de afspraak niet was. Waarom werkt zij niet voor een bepaalde periode deeltijds, zoals we eerder afgesproken hadden? Waarom laat ze zich niet helpen bij het poetsen en de kinderen. Haar perfectionisme vind ik irritant en zorgt er eigenlijk voor dat iedereen thuis onder druk komt te staan, ik en de kinderen, maar zij ook natuurlijk. Ik hoop dat dit voor haar via therapie duidelijk wordt.
 
Hoe het verder ging
Freya en Tom zijn in hun relatie in een stellingenoorlog terecht gekomen waarin elkeen helemaal overtuigd is van zijn gelijk en dit ook probeert over te dragen op mij. Ik geef hen direct aan dat ze allebei wel en ook geen gelijk hebben en dat het eigenlijk niet zinvol is een schuldige te zoeken in dit verhaal. Het probleem dat hier centraal staat is het totaal gebrek aan vertrouwen in de bedoelingen van de ander en het gebrek aan duidelijke en haalbare afspraken. Zo zet Freya zichzelf helemaal vast in een onmogelijke positie van alles op zich te nemen en verwacht ze door dit te doen dat Tom overstag zal gaan. Ik geef hen aan dat we in eerste zullen proberen op hun dagelijkse omgang met elkaar en de kinderen te focussen zonder direct de grote discussies aan te pakken. Zo vraag ik hen om elk voor elkaar concreet iets aan te geven dat de ander de komende week kan doen om hen een fijn gevoel te geven. Tom geeft aan dat hij het niet fijn vindt dat Freya al gegeten heeft met de kinderen als hij van het werk komt. Ik vraag hem om dit op een positieve manier te formuleren, onder de vorm van een wens, en Tom vraagt Freya om minstens een avond samen te eten, als de kinderen al naar bed zijn. Freya wil lang een nieuw bed voor Finn, maar ziet er tegen op om het in elkaar te steken. "Of Tom dit wil doen de komende week". Ik toets bij beiden af of ze dit een goede afspraak vinden en ze gaan akkoord om wat afgesproken is ook op papier te zetten, als een gedragscontract. Wat afgesproken werd gebeurt en de daaropvolgende sessies lijken Freya en Tom gemotiveerd om de therapie verder te zetten. We werken aan de kleine ergernissen van alledag, maken hen tot wederzijdse wensen, zonder het grote thema ‘werk-gezinstijd' aan te pakken en dat zorgt ervoor dat de gebetenheid tussen hen vermindert, ze ontvankelijker en positiever tegenover elkaar staan. Een onverwacht voorval doorkruist onze sessies, maar zorgt ook voor een belangrijk keerpunt. Tijdens hun jaarlijkse skivakantie met het gezin breekt Freya haar been, waardoor ze noodgedwongen moet stoppen met werken en thuis zit. Freya's moeder biedt aan om een tijdje te komen inwonen, maar Tom wijst dit resoluut af. Hij neemt drie weken verlof op en laat zijn klanten tijdelijk over aan een aantal collega's. Hij neemt de gezinszorg op en zoekt ook een huishoudhulp die 20 uur per week komt helpen. Freya ziet dat aanvankelijk niet zitten, maar is wel erg positief over de inzet van Tom tijdens die drie weken. Voor het eerst geeft hij haar het gevoel dat hij er is voor haar en zijn gezin. Nadat Freya terug te been is, zetten we onze sessies verder. We bespreken op hun aansturen ineens wel de hamvraag ‘wie werkt hoeveel en wie doet wat in het gezin'. Daaruit blijkt dat geen van beiden zin heeft om professioneel gas terug te nemen, gewoon omdat ze hun werk graag doen en ze zich zo het best voelen. Freya is nu veel meer dan voorheen ervan overtuigd dat als het erop aan komt, Tom er is voor haar. Ze heeft er dan ook vertrouwen in dat als ze de huishoudhulp verder laten komen dit geen vrijgeleide voor Tom is om nog vaker afwezig te zijn. Door dit te vertrouwen te ervaren, blijkt Tom ook meer bereid een aantal afspraken vast te leggen en zich eraan te houden. Zo beslist hij om geen weekendopdrachten meer te aanvaarden zolang de jongsten geen 7 zijn en het om de veertien dagen een namiddag of avond van Freya over te nemen. Ook deze afspraken worden gezamenlijk op papier gezet. Ze willen het vanaf hier zelf verder proberen.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu