Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk29/12/2011

Patricia (47) en Peter (52) zijn tien jaar samen en hebben allebei volwassen kinderen uit een vorig huwelijk. In hun huidige relatie zijn beiden ontevreden over hun seksleven. Patricia vindt dat Peter veel druk zet voor ‘meer', wat haar een slecht gevoel geeft. Hij voelt zich constant afgewezen. De laatste tijd weigert zij elk seksueel contact. Ze komen in therapie.

Patricia
Toen ik Peter leerde kennen was ik al tien jaar single moeder. Jef, mijn man, heeft op zijn dertigste totaal onverwacht zelfmoord gepleegd. Onze kinderen waren net 2 en 3, een enorme opgave, maar ik was blij dat ze er waren. Zij hebben er mij doorgesleurd. Ik leerde Peter kennen op een afterworkparty. Hij was grappig, ik voelde me voor het eerst in lang aangesproken door een man en toen hij me vroeg om eens te gaan eten, ging ik daar graag op in. Mijn kinderen waren toen 12 en 13, volop aan het puberen, maar dat hield Peter niet tegen. We startten vrij snel een relatie, vooral omdat Peter daar heel sterk op aanstuurde. Ik was toen al tien jaar gewoon om alleen te leven, mijn ding te doen. Ik genoot zeker van de aandacht, was blij dat er opnieuw een man in mijn leven was die dingen van me overnam. Zo bood hij spontaan aan om de tuin te onderhouden, hielp hij mijn zoon met wiskunde, en was hij er ook toen mijn vader overleed om te helpen bij de begrafenis. Echt verliefd, zoals bij Jef, was ik echter niet. Dat speelde me ook seksueel al van bij aanvang parten. Ik vind Peter best een aantrekkelijke man, maar hij windt me niet op. Ik vind het fijn om te knuffelen, bij hem te zijn, hand in hand te lopen, maar vrijen lukt minder en ik ga het ook uit de weg. Komt daarbij dat ik de seks met hem niet zo geweldig vind. Peter is vrij ruw, houdt van vaak en hard, terwijl ik daarin toch meer tijd nodig heb, de romantiek belangrijk vind om in de stemming te komen. In het begin kwam het er nog regelmatig van, maar mettertijd gaf ik almaar vaker aan geen zin te hebben. Peter reageert daar meestal erg negatief op. Hij voelt zich dan volledig afgewezen en is niet te genieten. Hij probeert dan op allerlei manieren toch te bekomen dat ik toegeef, wat ik bijzonder onaangenaam vind. Peter is over het algemeen vrij dominant, een beetje de keerzijde van zijn eigengereide en ondernemende natuur die ik op andere momenten wel kan waarderen. De laatste jaren is dat toegenomen. Hij wil in alles mee bepalen hoe de dingen verlopen en bemoeit zich ook constant met mijn relatie met de kinderen. Ja, hij heeft mee geholpen bij hun opvoeding, in moeilijke en niet altijd even dankbare omstandigheden, maar nu ze op kot zitten, wil hij precies dat ik volledig afstand neem, hen loslaat. Ik bemoeder volgens hem te veel en dat staat onze relatie in de weg. Hij vraagt me ook meer en meer uit over mijn handel en wandel, wat ik helemaal niet leuk vind en me zeker ook niet stimuleert om vaker te vrijen. Na een ruzie wil hij telkens vrijen, terwijl ik intimiteit dan juist een echte afknapper vind. Ik kan niet zomaar switchen van boos naar geil. Ik vind de druk nu erg stresserend en denk er zelfs aan om de relatie te verbreken en hem te vragen apart te wonen. Maar ik geef toe ook bang te zijn om opnieuw alleen te zijn.
 
Peter
Toen ik Patricia leerde kennen was ik net gescheiden. Mijn ex-vrouw was er vandoor gegaan met een collega, een erg pijnlijke periode in mijn leven. Van de ene dag op de andere was ik mijn gezin kwijt. Valerie ging immers een heel eind van me weg wonen, wat co-ouderschap onmogelijk maakte. Voor het welzijn van mijn kinderen heb ik dan voor een klassieke regeling gekozen waarbij ik hen twee weekends per maand zag. Ik was eigenlijk alles kwijt: mijn thuis, maar ook de band met mijn kinderen. Starten met Patricia heeft daarin veel goed gemaakt. Plots had ik opnieuw een warme thuis, kon ik mee zorg dragen voor kinderen die een beetje de leeftijd van de mijne hadden, betekende ik iets voor iemand. Ik heb enorm veel gedaan voor de kinderen van Patricia, meer dan voor mijn eigen kinderen. Patricia heeft dat altijd gewaardeerd, maar van de kinderen zelf komt er op dat vlak weinig. Ons contact is goed, maar ergens blijf ik altijd een buitenstaander en merk ik ook een sta-in-de-weg in de relatie met hun moeder te zijn. Nu vooral leeft dat sterk. Ze worden volwassen, zitten op kot, maar doen nog constant een beroep op hun moeder. Patricia gaat daar tot mijn grote ergernis heel veel in mee. Ze kan ze niet loslaten en dat lijkt me geen goede attitude. Ik vind ook dat het nu eindelijk eens aan ons is. Als ik zo een dingen zeg, vindt Patricia dat egoïstisch, maar uiteindelijk is mijn verlangen toch normaal, nadat ik me jaren volop gegeven heb in haar gezin. Dat ons seksleven zo in het slop is geraakt, heeft daar veel mee te maken. Het is alsof ze me wil straffen. Zij zegt dat het niet zo is, ze gewoon minder zin heeft. Ze vindt dat ik haar veel te veel onder druk zet. Nu, als ik een periode niets onderneem dan gebeurt er ook niets en zo wil ik niet leven. Ik vind seks bijzonder belangrijk en voel me slecht als ik niet regelmatig kan vrijen met mijn partner. Dat is toch essentieel in een gezonde relatie? Waarom ziet zij dat zo niet? Ik hoopte dat het zou beteren toen Brecht en Pieter op kot gingen, maar niets is minder waar. Nu vindt Patricia het belangrijk om de vrijgekomen tijd in te vullen met bezoekjes aan vriendinnen en uitstappen met haar zus, dingen waar ze inderdaad jaren geen tijd voor had. Ze wil nu ook alleen met haar op reis, terwijl ze heel goed weet dat ze mij daar enorm mee kwetst. Reizen kon jaren niet met de kinderen en ook financieel, nu ze van haar moeder geërfd heeft en de kinderen zelfstandiger zijn, wil ze het met iemand anders doen. Ik zeg daar dan ook radicaal nee tegen. Waar blijf ik met mijn verlangens en behoeftes? Een relatie moet geven en nemen blijven en kost af en toe moeite toch? Ik weet dat ik water bij mijn wijn moet doen en wil haar een aantal vrijheden gunnen, maar vind het belangrijk dat er bv seksueel van haar kant ook inspanningen worden geleverd.
 
Hoe het verder ging
Patricia en Peter komen bij mij met een seksueel probleem en willen dit uitgeklaard zien. Ze zitten vast in een vicieuze cirkel van verminderd verlangen. Patricia heeft minder zin in seks, Peter is hierover gefrustreerd en zet druk om toch vaker te vrijen, wat de weerstand bij Patricia groter maakt. Ze hebben daardoor nog minder seks wat de frustraties bij Peter alleen maar doen toenemen. Seks is strijd geworden en dat valt enkel te doorbreken door een time out in te lassen. Ik geef hen het advies om voor de komende tijd geen seks meer te hebben. Patricia onthaalt het idee met zichtbare opluchting, maar Peter heeft het er bijzonder moeilijk mee. Peter begrijpt niet dat al de inspanningen van zijn kant moeten komen. Waarom kan Patricia niet veranderen? Ik geef aan dat vrijen iets is wat je moeilijk kan opleggen of afdwingen en dat het tempo uiteindelijk altijd bepaald wordt door de ‘traagste'. Ik maak ook duidelijk dat ik uit ervaring weet dat een tijd geen seks hebben, de relatie op dat vlak terug op gang kan brengen, er voor kan zorgen dat de negativiteit waarmee intimiteit nu beladen is, sterk vermindert. Dat stelt hem enigszins gerust. Ik geef hem eveneens het advies op geregelde tijdstippen te masturberen, zodat er minder druk leeft bij hem. Hij volgt dit niet, ‘want ik doe dat sowieso al vaak en vind dat niet echt bevredigend'. De daaropvolgende weken respecteren beiden echter het seksverbod en zijn we daardoor in staat om de andere problemen in de relatie aan te pakken. Ik probeer eerst te kijken of de houding van Patricia te maken heeft met een afkeer voor Peter of een onuitgesproken verlangen om met hem te breken, maar dat lijkt niet zo te zijn. Ze is over het algemeen positief over hem, maar heeft gewoon minder zin in seks en vindt hem wel te dominant. We komen zo op het terrein van de relatieverwachtingen, nu en later. Het wordt al snel duidelijk dat Peter en Patricia erg verschillende ideeën hebben over hun toekomst als koppel. Peter, die zijn eigen kinderen niet zo vaak ziet, vindt dat hij vanaf nu op de eerste plaats moet komen voor Patricia. Patricia ziet haar toekomst er als een met de kinderen en hopelijk ook snel kleinkinderen. Dat ziet Peter helemaal nog niet zitten en hij zou er bovendien nooit een actieve rol in willen spelen. ‘Wij hebben ons deel inzake opvoeden gedaan, nu is het aan hen om dat te doen. Ik ga geen kinderen meer opvoeden.' Ik probeer hen hierover te laten onderhandelen, hen elkaars standpunt te leren begrijpen, maar dat lukt erg moeilijk. Het lijkt wel alsof de houding van beiden alleen maar verstart en ze verder uit elkaar groeien. Van een mogelijk hervatten van het seksleven is op dat moment helemaal geen sprake meer. Peter weigert uiteindelijk om verder naar de sessies te komen en de therapie wordt afgebroken. Een paar maanden later zie ik Patricia terug. Zij en Peter zijn uit elkaar, omdat Peter een andere relatie was begonnen via een datingsite waarop hij al een tijdje stiekem actief was.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu