Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk26/01/2012

Anke
Ik leerde Karl 5 jaar geleden kennen op het huwelijk van mijn jongste zus. Hij is een collega van haar man en we belandden op het feest aan de tafel met singles. Waar ik aanvankelijk voor vreesde, een saaie avond bij de kneusjes, werd een erg leuke aangelegenheid die zo voorbijvloog. Karl was intelligent, had een goed gevoel voor humor en wist wat hij wou in het leven, allemaal dingen die ik erg waardeer. We spraken nadien verder af en werden vrij snel een koppel. Na een jaar was het eindelijk mijn beurt om te huwen. Ik ben de oudste van vier, mijn twee jongere zussen zijn een tweeling die er twee jaar na mij kwamen, mijn derde zus een jaar daarna. Ik heb een goed contact met mijn familie, maar voelde me ook altijd wat buitengesloten. De tweeling is erg op elkaar gericht en met mijn jongste zus heb ik altijd minder affiniteit gehad. Bovendien ging bij hen alles als vanzelf: studeren, liefjes, trouwen en ook kinderen krijgen. Ik kwam als oudste altijd achter en moest ook veel meer moeite doen. Met Karl leek ik eindelijk aan mijn leven te kunnen beginnen. Na ons huwelijk stopte ik direct met de pil, maar zwanger worden lukte moeilijk. En ook al scheen alles in orde, toch zijn we na zes maanden begonnen met kunstmatige inseminatie. Bij de tweede poging was ik zwanger, maar ons geluk was van korte duur. Ik verloor na 8 weken ons kindje. Karl stimuleerde me om opnieuw te starten en ook nu was het snel raak, maar ook deze zwangerschap eindigde in een spontane abortus. Ik ben nu ruim vier maand ver en volgens de dokter is alles in orde, al vertrouw ik het niet. Ik heb vaak buikkrampen, contracties en dan denk ik telkens dat het opnieuw voorbij is. Ik volg al een tijdje ontspanningsoefeningen, bij een kinesist, maar die behandelt me alsof het probleem tussen mijn oren zit. Ik voel die contracties wel echt en wil vermijden dat ik ook dit kind opnieuw zou verliezen. Karl leefde in het begin erg met me mee. De miskramen waren ook voor hem een moeilijke tijd en al konden we er niet zo makkelijk over praten, ik wist dat hij er was. Ik kan normaal gezien altijd op hem rekenen, maar nu voel ik dat hij zich van mij afkeert. Hij zegt dat ik overdrijf en dramatiseer en als ik zo verder doe, ik door de stress effectief de zwangerschap in gevaar breng. Alsof hij mij ook de schuld geeft van de vorige miskramen. Ik heb er alles voor over om een gezond kind op de wereld te zetten en dan zegt hij zoiets. Ik wil ook niets liever dan dat deze periode de gelukkigste tijd van mijn leven zou zijn, zoals het ook bij mijn zussen was. Zij proberen me gerust te stellen, maar ze maakten dit zelf nooit mee en weten dan ook niet waarover ze het hebben. Hun goed bedoelde opmerkingen, maar ook die van Karl, geven me alleen maar het gevoel dat ik het niet aankan. Ik geloof niet in therapie, want weet zeker dat ik dit niet nodig heb. Ik denk dat de gynaecologe dit aanraadt om van mij af te zijn.
 
Karl
Toen ik Anke leerde kennen, was ik net terug uit de States waar ik jaren als ingenieur had gewerkt. Ik had het in die periode wat moeilijk, vond hier sociaal gezien moeilijk opnieuw mijn draai en had me juist ingeschreven voor een danscursus, in de hoop zo wat mensen tegen te komen. Toen kwam ik op de trouw van mijn collega Anke tegen. Ik voelde in mijn gesprekken met haar dat zij integer en betrokken was, ook nog echt iets van het leven wou maken, net zoals ik het zag. We trouwden snel en nog altijd sta ik achter die keuze: we waren al niet meer zo jong en wisten heel goed wat we wilden: bouwen, een gezin met kinderen. Met dat laatste lukte het maar moeilijk, hoe gezond we ook leefden en hoe hard we er ook ons best voor deden. We volgden zelfs samen een tijdje yoga, maar het hielp niet. Starten met kunstmatige inseminatie was een goede beslissing. Op een gekke manier bracht het rust, alsof we het een stuk uit handen konden geven, er anderen waren die ons gingen helpen. Het lukte snel, maar de twee miskramen op rij zijn een ware beproeving geweest. Anke leed er nog het meest onder. Ik heb er altijd vertrouwen in gehad dat ons een gezond kindje zou gegund zijn en weet die twee miskramen aan het noodlottige toeval, de wijsheid van de natuur. Anke zag en ziet dat anders, alsof ze voor het ongeluk is geboren. Ook in deze zwangerschap, die toch goed verloopt, gelooft ze helemaal niet en niets kan haar gerust stellen. Ik probeer dagelijks met veel goede moed tegen haar angsten in te gaan, positief te blijven, maar heb de indruk dat het mettertijd verslechtert. Ze belt nu bijna dagelijks de gynaecologe, die zo langzaamaan gek wordt, en gaat ook bij iedereen te rade die al eens zwanger is geweest. Ze zit constant op een aantal internetfora voor zwangere vrouwen. Ik probeer haar dat af te raden, want je leest er enkel de doemscenario's en die negativiteit kunnen we missen als kiespijn. Vorige week hadden we dan een kletterende ruzie. We waren op bezoek geweest bij haar ouders. Haar zussen waren er ook met de kinderen, erg gezellig allemaal. Anke klaagde opnieuw over krampen, haar moeder en ik adviseerden haar wat op bed te gaan liggen. In het terug rijden verweet ze me dat ik geen aandacht had voor haar, net als haar ouders en zussen, dat zij het makkelijk hadden met hun gezonde kinderen, dat ik haar niet begreep en het pas zou beseffen als het opnieuw fout loopt. Dat ik het precies belangrijker vond om bij de familie te zitten praten dan met haar bezig te zijn. Ik ben toen ontploft en heb ook dingen gezegd waarvan ik achteraf spijt had, maar die ik soms wel denk. Al die spanningen, dat kan toch onmogelijk goed zijn voor ons kind. De gynaecologe raadde ons aan om hulp te zoeken en die stap heb ik dan ook direct gezet, tegen de zin van Anke in. Ik hoop dat we hier opnieuw rust gaan vinden en op een positieve manier naar de geboorte van ons kind kunnen toeleven.
 
Hoe het verder ging
Op onze eerste afspraak komt Anke alleen opdagen, want Karl zit vast in de file. We hebben een verkennende babbel, over haar zwangerschap en de nakende geboorte. Anke uit haar bezorgdheid, maar mijn sussende feedback wordt op een bijna agressieve manier afgewimpeld. Ik weet niet wat zij heeft meegemaakt. Zij weet zelf het best wat ze voelt. Als ze luistert naar haar lichaam, dan weet ze dat het niet goed zit. Ons gesprek is een vermoeiend heen en weer ‘gepingpong' en ik ben blij als het uur voorbij is. Op de tweede afspraak is Karl er wel bij. Al snel wordt duidelijk dat er spanningen zijn, maar er is ook veel affectie, begrip en openheid. Karl heeft geduld met Anke haar angsten en Anke bevestigt dat Karl er voor haar is. Ze geeft ook aan zich af en toe onredelijk te gedragen. Ik stel voor te kijken naar het waarom, waarop zij vraagt alleen op gesprek te mogen komen, iets waarin iedereen zich kan vinden. We belanden in onze gesprekken snel bij de miskramen, wat Anke nog altijd bijzonder emotioneel maakt en waardoor ik voor het eerst het gevoel heb dat ze zich emotioneel toont. De volgende sessie brengt ze de echo's mee van haar eerste twee zwangerschappen. Ze zitten in een album tussen andere foto's en bewijzen dat voor Anke deze miskramen het verlies van een gedroomd kind hebben betekend. Er zitten ook jeugdfoto's bij, vaak zij alleen spelend, op de schoot van haar grootmoeder, of staand naast haar moeder met de tweeling op schoot. Ze vertelt erover. Op die schoot was er voor mij geen plaats en zo heb ik dat mijn hele leven ervaren, dat ik door de tweeling opzij werd geschoven. Zo wordt het me duidelijk dat Anke een diepe verlatingsangst heeft. Die ontstond toen haar moeder na Anke kort op elkaar drie kinderen kreeg, wat haar zorgvermogen duidelijk te boven ging. Anke, die vaak bij haar grootmoeder verbleef, kreeg zo het gevoel niet meer gewenst te zijn. Deze angst voor verlating komt door haar nakende bevalling extra sterk opzetten. Bevallen is voor haar opnieuw verliezen, een verstoring van de perfecte eenheid die ze nu met haar kind ervaart, een gevoel dat ze zelf gemist heeft als kind. In deze periode belt Anke me ontzettend veel en spreekt ze ook vaak boze boodschappen in als ik niet beschikbaar ben. Ik werk met haar rond deze kwaadheid. We hebben het onder meer over de ruzie met Karl na het familiebezoek. Ze ziet in dat wat ze voelde, oude wrok is tegenover haar moeder, maar ook tegenover haar tweelingzussen die ze nog altijd als concurrenten voor moederliefde ervaart. Tot aan de bevalling blijft Anke komen. We proberen ons samen een beeld te vormen van hoe de baby zal zijn, hoe de eerste tijd na de bevalling zal verlopen, welke naam ze het kind zullen geven. Op die manier wordt de baby een individu dat ze los kan zien van zichzelf. De uiteindelijke bevalling verloopt moeizaam, maar beiden zijn gezond. Samen met Karl komt ze nadien opnieuw langs, mét de baby. Ze lijken allebei ontspannen. Vooral de aandacht en de bijstand die Anke van haar zussen krijgt, maakt veel goed. Ze voelt zich evenwel nog onzeker over de toekomst. We spreken af dat ze altijd opnieuw langs kan komen.
 
Met dank aan de therapeutische inzichten van Birsch.
 
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu