Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk22/02/2012

Sara
Ik heb Bram drie jaar geleden leren kennen op een verjaardagsfeestje van een vriendin. Ik voelde me op het eerste gezicht niet door hem aangesproken, maar zijn enthousiasme werkte wel aanstekelijk. De dag erna belde hij me al, hij had kaarten voor een stand-up-comedian, of ik zin had om mee te gaan. Die avond verliep goed, en zo zijn we blijven optrekken met elkaar en ook een relatie begonnen. Ik was daar heel erg blij om. De jaren ervoor waren voor mij moeilijk geweest. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was, na veel jaren van zware conflicten waarbij er ook regelmatig klappen vielen. Ook erna hielden de conflicten aan, over de verdeling van het huis, over ons, de kinderen, over een schoolrekening...Ik werd er ook telkens in betrokken. Het is uiteindelijk een beetje gebeterd toen mijn beide ouders een andere partner hadden. In die periode ben ik door al de stress heel veel bijgekomen. Ik was altijd al een mollig kind, maar nu at ik telkens als ik me slecht voelde. Op school werd ik als dikkertje vaak gepest. Ik had weinig of geen vrienden, voelde me bijzonder alleen. Ik ben nadien begonnen aan een opleiding verpleegkunde, maar ben in het tweede jaar gestopt. Ik werk nu als verzorgende, doe mijn job graag, maar denk er toch ook aan om mijn opleiding af te maken. Een jaar nadat wij elkaar kenden heeft Bram me ten huwelijk gevraagd, wat voor mij een bevestiging was van zijn engagement, maar ook een erg stresserende bedoening. Zo moest het voor zijn moeder een trouw zijn met alles er op en eraan, voor mij had het eenvoudiger gemogen. Ik had ook constant het gevoel dat ik volgens haar wel blij mocht zijn met haar zoon, dat ik toch een geweldige partij had gevonden, gezien mijn achtergrond. Allemaal op een subtiele manier hoor, maar toch duidelijk. Als ik dit aan Bram zei, geloofde hij dat niet echt of zei hij dat zijn ma het goed bedoelt. De druk is echter niet gestopt bij de trouw. Ze insinueert nu ook vaak dat het tijd is voor kinderen, dat we beter snel zouden bouwen, nu Bram zijn pa nog kan helpen. Als ik dan niet direct instem, laat ze me voelen dat ik fout zit, dat ik ondankbaar ben, niet goed genoeg. Ik vlucht dan zoals vroeger in eetbuien, en dan is Bram kwaad, want zo geraak ik natuurlijk nooit zwanger. Dat laatste is trouwens een echt discussiepunt geworden. Ik wil wel kinderen, maar moet dat nu allemaal zo snel? Waarom nemen we niet een beetje onze tijd? Ik zou graag nog wat in een stad gaan wonen, om te genieten van ons jong leven, wat ik nooit gekend heb, mijn studies eventueel afmaken en dan misschien settelen voor een huis en kinderen. Voor Bram voelt dat aan als afstel, alsof ik niet kan beslissen, hem niet graag genoeg zie, er niet wil voor gaan. We stranden dan ook altijd op deze punten en komen er helemaal niet uit. Vandaar onze stap naar therapie.
Bram
Sara is mijn eerste vriendin en al van bij ons eerste contact voelde ik me geweldig aangesproken door haar. Ik was voordien wel al vaker verliefd geweest op iemand maar op de een of andere manier lukte het nooit. Ik weet van mezelf dat ik soms wat te hard van stapel loop, maar zij kon daar op de een of andere manier wel mee om en ging daar ook in mee. Ik ben dan ook echt blij dat ik getrouwd ben en op korte termijn waarschijnlijk ook vader word. Het is al van jongs af aan datgene waar ik van droom. Een goede job, vrienden, hobby's, ik vind dat wel belangrijk, maar privé gelukkig zijn staat toch voorop. Zo heb ik het thuis ook altijd geleerd en ervaren en ik vind dat goed. Ik voel wel dat Sara op een aantal terreinen veel meer twijfelt dan ik. Ik vind dat soms moeilijk en begrijp haar reactie ook niet altijd. We kunnen een goed en aangenaam leven hebben, maar zij wil het niet altijd zo zien. Misschien heeft het met haar achtergrond te maken, haar moeilijke thuissituatie, ik weet het niet. Zo zouden wij snel een eigen huis kunnen verwerven, omdat mijn ouders en grootouders ons daarin steunen. Het is een droom van veel jonge koppels, maar zij ziet dat anders. Waarom al definitief op dat vlak iets beslissen? Kunnen we niet beter eerst nog wat uitkijken? Ook het aspect dichtbij mijn ouders wonen, schrikt haar af. We zouden in de dezelfde straat wonen, niet direct naast de deur en mijn ouders zijn ook niet bemoeiziek, integendeel. Bovendien zou het fantastisch zijn voor onze kinderen, die er altijd terecht zouden kunnen. Mijn ma vraagt niet liever. Ik begrijp wel dat dit voor Sara allemaal wat nieuw is. De contacten met haar ouders zijn gewoon slecht, zij zullen haar ook op geen enkele manier steunen of helpen, iets waarover ze regelmatig klaagt. Anderzijds heb ik ook wel vaak het gevoel dat ze moeilijk hulp kan aanvaarden. Van mijn kant kan ze die wel krijgen, maar wil ze die niet. Mijn mama wil met plezier de strijk doen, zelfs poetsen, maar mag niet van Sara, terwijl het ons wat extra ruimte zou geven om leuke dingen te doen na ons werk. De meeste ruzies gaan echter over onze kinderwens. Ik zou heel graag jong papa worden en Sara ziet het ook wel zitten om nu aan een gezin te beginnen, maar haar daden spreken dat tegen. Omdat we na zes maanden proberen nog niet zwanger waren, hebben we medische hulp ingeroepen. Er is niets mis, maar Sara zou wel best afvallen. Ik heb op zich geen probleem met haar vol figuur, het uiterlijk is voor mij altijd van ondergeschikt belang geweest, maar voor een zwangerschap is het belangrijk minder zwaar te zijn. De risico's zijn anders een stuk groter. Ik probeer samen met Sara een dieet te volgen, om haar te steunen, maar ik ben er zeker van, als ik er niet ben, dat ze snoept of op het werk van alles eet dat niet in het dieet past. Ze zegt dat het sterker is dan zichzelf, maar als ze echt een kind wil, dan zou haar dat toch moeten lukken? Ik hoop dat we hier aan betere verstandhouding kunnen werken.
 
Hoe het verder ging
In de relatie tussen Bram en Sara leeft voelbaar veel spanning. Bram lijkt van bij aanvang de sterke partij die weet wat hij wil. Bij Sara voel ik vooral onzekerheid. We bespreken eerst hoe hun relatie tot stand kwam en daaruit blijkt dat ze bij elkaar vooral een invulling van hun tekorten hebben gevonden. Sara viel op Bram vanuit haar laag zelfwaardegevoel. Ze was blij dat er iemand interesse toonde, dat ze een kans op een warme thuis kreeg. Bram, die eveneens onzeker is en dit compenseert door een overmatige focus op zekerheden (een gezin, huis, vast werk), voelt zich goed nu hij de man en de sterke schouder mag zijn. Dit werkte in het begin, maar nu lopen beiden duidelijk vast. Ik leg hen uit dat basis van hun conflicten een gebrek aan evenwicht is tussen wat (in systeemtherapie) hun verticale en horizontale loyaliteiten wordt genoemd. Bram zijn verticale verbondenheid, de verantwoording die hij tegenover zijn ouders denkt te moeten afleggen, is bijzonder groot en ondermijnt zijn relatie met Sara, zijn horizontale loyaliteit. Bij Sara werkt het net andersom: door haar onderontwikkelde relatie met haar ouders, verwacht ze aanvankelijk alle heil van haar huwelijk, maar dat valt tegen. Telkens ze een poging onderneemt om met Bram een eigen leven uit te bouwen, neemt hij het standpunt van zijn ouders in. Sara wil eerst een huis huren, Bram vindt dat weg gegooid geld, net als zijn moeder die haar zoon naast de deur wil hebben. Sara wil studeren, maar Bram wil aan kinderen beginnen, omdat zijn moeder er wil voor zorgen en zich zo onmisbaar kan maken in het jonge gezin. In de daaropvolgende weken zoek ik met hen uit, wat zij, onafhankelijk van alles, graag zouden willen. Blijkt dat Bram liever architect was geworden, maar hij uiteindelijk ingenieur werd, een diploma dat werkzekerheid biedt, volgens zijn ouders. Sara heeft het moeilijk om op deze vragen te antwoorden. Ze ziet voor zichzelf een leven met een groot gezin, een grote tafel met lekker eten, gezelligheid, iedereen die zich goed voelt. Ze zien allebei in dat een goed evenwicht vinden tussen je eigen verlangens en je loyaliteit naar anderen, belangrijk is. Toch blijft zeker Bram angstvallig vasthouden aan de doelstellingen van zijn ouders en twijfelt Sara aldoor. Een doorbraak komt er rond de kerstperiode, wanneer Sara aan Bram vraagt om haar broer te bezoeken die in Singapore werkt. Bram stemt toe, tegen de zin van zijn ouders in, daarmee een positieve keuze makende tegenover Sara. Twee maand later zie ik hen terug. Het contact met haar broer heeft bij Sara veel losgemaakt. Ze is blij dat de band hersteld is en ze hebben kunnen praten over vroeger, de scheiding van hun ouders. Door te zien hoe haar broer zijn leven in handen heeft genomen, is Sara gemotiveerd om zelf stappen te zetten. Ze heeft beslist haar studies af te maken en zich te laten begeleiden om haar eetbuien onder controle te krijgen. Daarna zijn een huis en kinderen bespreekbaar. Bram is duidelijk blij te ervaren dat zijn vrouw nu beter in haar vel zit en ook dat hij niet al de beslissingen moet nemen. Hij vindt het moeilijk om hun standpunt aan zijn ouders mee te delen, maar ervaart door het te doen, dat hij ook meer ademruimte heeft. Ze zetten de therapie stop.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu