Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk14/06/2012

Lena
Ik ken Roger al bijna mijn hele leven. Hij is de beste vriend van mijn broer, kwam vaak bij ons over de vloer en wij waren al jong liefjes. Ik kom uit een groot, druk en warm gezin, hij is enig kind en had oudere, erg strenge ouders. Roger studeerde heel goed en begon nog tijdens zijn studies met het opstarten van zijn zaak. Hij heeft altijd keihard gewerkt, materieel hebben we nooit zorgen gekend. Ik ging na mijn regentaatopleiding les geven, maar ben daarmee gestopt na de geboorte van onze tweede zoon. Ik stond er helemaal alleen voor en we hadden het financieel ook niet nodig. Als ik er nu op terugkijk zijn wij elkaar toen al een stuk verloren. Ik hield me volledig bezig met de opvoeding van onze kinderen, de verbouwing van de hoeve die we aangekocht hadden, de grote tuin waarin ik groenten en fruit teel. Roger werkte en was vaak afwezig. Daarvoor deelden we veel meer, ging ik mee op buitenlandse reizen, vergezelde ik hem vaak op evenementen. Ik doe dat nu niet graag meer, heb het intussen wel een beetje gezien en voel me bovendien niet goed in de rol van ‘stijlvolle, representatieve partner'. Ik wil geen uithangbord voor mijn man zijn. Roger zegt bovendien almaar vaker dat hij me niet meer zo aantrekkelijk vindt, dat ik te weinig doe aan mijn uiterlijk, ik mijn haar moet kleuren, andere kleding moet dragen. Ook op dat vlak denken we fundamenteel anders. Ik ben almaar soberder geworden, hij is almaar meer gericht op het materiële. We slapen intussen ook al 5 jaar niet meer samen. Roger is de laatste jaren verzwaard en drinkt ook vaak te veel, waardoor hij een stevige snurker is geworden. Ik maakte hem er vaak attent op, heb een aantal keren geprobeerd om met hem een afspraak te maken in een slaapkliniek, maar hij zegt dat ik overdrijf en het probleem aangrijp en opklop om niet meer met hem samen te moeten slapen. Ook over de kinderen hebben we veel conflicten. Roger wil duidelijk zijn manier van functioneren opleggen. Hij wil dat ze een economisch waardevolle opleiding kiezen, ik vind dat ze moeten doen wat ze graag doen. Marnic, de jongste, wil archeoloog worden, maar daar kant Roger zich heel erg tegen. Hij speelt ook in een bandje, wat zijn vader ook maar niets vindt. Net zomin als ik ruimte krijg om mezelf te zijn, krijgen de kinderen dat ook. Roger maakt ook duidelijk een onderscheid: wie doet wat hij goed vindt, krijgt bevestiging, zoals Jeroen, de oudste, die marketing studeert, de andere, zoals Marnic, afwijzing. Dat zorgt ook voor onderlinge discussies tussen de broers. Omdat de sfeer bij ons niet zo fijn is, blijven ze ook almaar vaker weekends op kot, wat ik dan helemaal niet fijn vind. Ik mis mijn gezin en kinderen. Ik worstel ook met de vraag of ik nu weg moet gaan of verder moet met dit huwelijk.
 
Roger
Ik en Lena hebben een lange geschiedenis als koppel en het is eigenlijk om die reden dat ik ook hier zit. Ik had aanvankelijk helemaal geen zin, maar voel ook wel dat we vast zitten en dit alles impact heeft op het welzijn van onze kinderen. Ik hoop ook iets terug te vinden van de Lena van vroeger, die ontvankelijk en open in het leven stond, me stimuleerde in wat ik deed en niet zoals nu me de hele tijd afbreekt of corrigeert. Ik heb veel bereikt in mijn leven, ben van nul gestart, zonder steun van mijn ouders, die het financieel trouwens erg moeilijk hadden. Ik bekostigde zelf mijn studies en was toen al bezig met zaken doen. Ik krijg veel respect voor wat ik doe in mijn professionele omgeving, bij medewerkers, maar niet van Lena. Als ik enthousiast thuiskom omdat we een goede deal konden sluiten, reageert zij daar erg lauw op of zelfs helemaal niet. Ze wil ook niet meer dat er thuis over het werk wordt gepraat, ze klaagt dan ook dat ik geen aandacht heb voor datgene waarmee zij bezig is. Ik apprecieer zeker wat ze gedaan heeft in de opvoeding van de kinderen, het runnen van ons huishouden al die jaren, maar eigenlijk is die tijd nu een beetje door en komt er toch ruimte voor andere dingen. Ze zou me nu vaker kunnen vergezellen op etentjes, zakenreizen...maar ziet dat niet zitten. Gaat ze toch nog eens mee, dan doet ze in het geheel haar best niet om een beetje aangenaam gezelschap te zijn aan tafel. Bovendien heb ik hoe langer hoe meer problemen met de manier waarop ze er voorkomt. Lena heeft nog altijd een goed figuur en mag er wel zijn, maar ze verzorgt zich niet. Grijzend lang haar, geen make-up, altijd hetzelfde soort van comfortabele kleding, het mag voor mij echt wel eens wat anders zijn. Het geld is er nochtans, maar het is alsof ze het liefst niet meer aantrekkelijk is voor mij. Ze zegt dan ook altijd: jij eet en drinkt teveel, je doet niets aan je snurkprobleem, maar ik zou je wel moeten plezieren door me helemaal op te maken en te kleden. Het meest dwars zit me echter de discussie over de kinderen. Lena heeft op dat vlak een wereldvreemde attitude. Ze heeft nooit in het bedrijfsleven gestaan en weet dus gewoon niet waarover ze het heeft. Bovendien ziet ze niet dat onze jongste zoon lui is, haar voor zijn kar spant, om zich te onttrekken aan verwachtingen en controle. Hij kiest ook een bepaalde richting uit gemakzucht, omdat hij denkt daarin makkelijker te kunnen slagen. Eigenlijk wil hij gewoon vrijheid zonder verantwoordelijkheid en ik heb geen zin om daarvoor op te draaien. Ik heb zelf veel te hard moeten knokken om dat toe te laten. Een beetje besef van de waarde van dingen, hoe je iets bereikt is toch essentieel. Ik ben er zeker van dat Lena het ook zo ziet, maar gewoon wit zegt omdat ik zwart zeg en op deze manier ook steun zoekt bij onze kinderen, tegen mij. Op deze manier is elke vorm van volwassen communicatie onmogelijk, maar als ik dat zeg, vindt zij dat erg kleinerend. Hoe het verder moet, weet ik echt niet.
 
Hoe het verder ging
Lena en Roger zijn een schoolvoorbeeld van een koppel in de overgang dat al geruime tijd naast elkaar leeft. Hun interactie en communicatie is bovendien negatief gekleurd. Als ik het daarover heb, reageert Roger dat hij communicatietraining larie vindt, vanuit zijn ervaringen in het bedrijfsleven. Ik leg uit dat het aanleren van technieken inderdaad artificieel aanvoelt, maar enkel bedoeld is om vastgelopen dingen opnieuw op gang te krijgen. Ik leg hen ook uit dat het verbeteren van hun relatie niet over een aantal kunstgrepen zal gaan, maar over het stap voor stap weer opbouwen van dingen die even langzaam verloren zijn gegaan. We starten met hun partnerbeeld, een verhelderende oefening. Zowel Roger als Lena koesteren een negatief beeld van de ander, dat niet meer aangepast wordt aan de dagelijkse realiteit. Ze denken perfect te weten hoe de ander is: Roger is materialistisch, Lena is alternatief, Roger is een workaholic, Lena is wereldvreemd...Door de ander zo negatief in te schalen, is er geen erkenning meer voor de goede dingen. Kritiek wordt tegemoet getreden met kritiek. Verwachtingen worden niet meer gedeeld, zelfs een simpel samen doen van dingen is verdwenen. We nemen die stap als eerste, het uitkiezen van een te delen activiteit. Het blijkt een hele opgave te zijn, wat bevestigt dat leuke twee-ervaringen op de achtergrond zijn geraakt. Naar politieke praatprogramma's kijken, daarin schijnen ze elkaar wel nog te vinden. Het voorstel van Lena om een live debat bij te wonen, ziet Roger dan ook zitten. De uitstap valt mee, maar voelt ook vreemd aan, na al die tijd. Vaker op stap gaan is dan ook de boodschap. Beiden weten evenwel dat hun problemen veel dieper gaan. Ik vraag aan elk om een lijst te maken van alles wat hen ergert. Ipv klachten verwacht ik dat ze wensen uiten. Blijkt dat hoe verschillend hun lijsten er aanvankelijk uitzien, elk thema hen beiden raakt. Zo hebben we het over het apart slapen, waarbij Roger zich een beter seksleven wenst, zij duidelijk maakt dat het gesnurk moet stoppen. Ze wil dat hij vermagert, hij dat ze zich weer mooi maakt. Dat lijkt een kernpunt. We bespreken wat hen initieel bij elkaar aantrok en ik vraag hen om foto's mee te brengen van hun jonge jaren. Dat brengt veel emotionaliteit en ook een positieve energie in de therapiegesprekken. Ze zien zichzelf opnieuw zoals ze toen waren, de dingen die ze met en voor elkaar deden. Vanuit die dynamiek zijn ze ook nu in staat om de verschilpunten te bekijken en oplossingen te zoeken. We komen zo tot een relatiecontract. Met de slaapkliniek is een afspraak gemaakt, ze voorzien een weekend shoppen, maken finale verbouwingsplannen. De kinderen blijken de laatste struikelblok te zijn. Lena heeft het moeilijk om haar kinderen los te laten. Ze vreest de leegte. Ze stimuleert de kinderen om te doen wat ze graag doen, omdat ze zelf nooit die kans gehad heeft. In Roger ziet ze haar autoritaire pa. Beiden snappen dat hun houding stamt uit hun eigen verleden en dat dit een ernstig werkpunt is. Lena beseft dat ze nieuwe levensinvullingen moet zoeken, Roger dat hij van zijn kinderen geen kopie van zichzelf mag maken. Een aantal weken verder geven beiden aan nog veel punten van discussie te hebben, maar wel vooruit komen. Ze zijn blij dat er gepraat wordt en er inzet is om opnieuw tot een leefbaar huwelijk te komen. Ze willen dan ook even afwachten hoe het verder evolueert.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu