Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk07/02/2011

Caroline
Ik heb Bert leren kennen via het werk, waar we allebei gestart zijn als jurist. We werkten veel samen, werden een koppel en gingen snel samenwonen. Onze achtergrond speelde daar zeker een rol in.
Bert woonde al van zijn 17 zelfstandig, ik ben enig kind en werd niet alleen over beschermd, maar ook erg gedomineerd door mijn moeder. Op kot gaan kon niet, altijd en overal wou ze weten waarmee ik bezig was. Ze deed dat ongetwijfeld met de beste bedoelingen, maar het heeft mijn jeugd enorm bepaald. Ik had daardoor geen ervaring met mannen en de eerste met wie het klikte, Bert dus, ben ik gevolgd.
Ik keek op naar hem, hij leek zo zelfzeker, stond al zolang op eigen benen.
Toen al lukte praten niet echt, maar ik interpreteerde dat als typisch mannelijk, een beetje mysterieus ook. Nu weet ik dat er weinig mysterie is, Bert vooral gesloten is en zich heel moeilijk emotioneel kan tonen. Het lijkt wel alsof hij schrik van me heeft. Bert zegt dat ik hem moet nemen zoals hij is.
Ik ben met de jaren zeker zijn eigenheid gaan aanvaarden, maar voel me vaak erg eenzaam. Soms begrijp ik zelf niet waarom ik dit uitzing, maar ik denk dan aan de dingen die wel goed zitten. Ik vertrouw hem, hij zorgt financieel goed voor ons, we delen onze passie voor reizen en ook seksueel zat het tot voor kort goed.
De afgelopen jaren was Bert vragende partij voor kinderen, maar ik hield de boot af omdat ik vond dat wij als koppel niet voldoende tot overleg in staat waren.
Twee jaar geleden zei Bert totaal onverwachts dat hij opnieuw alleen wou gaan wonen. Ik dacht aan een derde, maar die was er niet. Hij wou echt nadenken. De maanden erna voelden eenzaam aan. Ik mistte hem, maar liet hem met rust.
Op een dag stond hij opnieuw aan de deur. Hij weende, zei dat hij ons mistte, of ik het nog een kans wou geven. Hij zou anders zijn, zijn best doen om meer te praten. En hij wou nog meer dan ooit een kind. In de euforie van die periode ben ik daarin meegegaan en binnen de twee maanden was ik zwanger.
De zwangerschap is de heerlijkste tijd van mijn leven geweest: Bert behandelde me als een prinses, was heel betrokken. De bevalling was een intense ervaring, maar de weken erna veranderde alles. Bert toonde naar onze dochter nog altijd die betrokkenheid, maar zag mij letterlijk niet staan. Heel vaak hoor je zo een verhalen over vrouwen die zich volledig terugplooien op de kinderen. Bij ons is het net het omgekeerde. Het ging ver. Zo wou Bert dat ik snel overschakelde op flessenvoeding, omdat hij vond evenveel recht te hebben op het intieme voedingsmoment met Merel.
Sinds kort slaapt Bert apart, zogezegd omdat hij zijn nachtrust hard nodig heeft. Het heeft er alleszins voor gezorgd dat ons seksleven nu onbestaande is. Ik wil op deze manier niet verder, maar wil ook niet zomaar breken, omwille van Merel.
Ik hoop via therapie eindelijk onze problemen eens echt aan te pakken.
 
Bert
Toen ik Caroline leerde kennen woonde ik al een aantal jaren zelfstandig. Mijn jeugd werd helemaal bepaald door de vechtscheiding van mijn ouders. Toen ik 18 was ging mijn moeder samenwonen met haar nieuwe vriend. Ik voelde me teveel en ben alleen gaan wonen.
Ik werkte en studeerde, stond helemaal op eigen benen. Ik was alleen, maar genoot van de rust en de controle die ik over mijn leven had. Voor meisjes had ik geen aandacht toen. Ik vond het meestal maar onnozel gedoe. Met Caroline voelde dat anders aan. Ze had iets ernstigs over zich, benaderde me op een heel rustige manier, ik voelde me veilig bij haar. Verliefd ben ik nooit geweest op haar, maar eigenlijk ken ik dat gevoel niet. Ik vind dat ook niet nodig. Vertrouwen is voor mij veel belangrijker.
Wij zijn snel gaan samenwonen en eigenlijk werkte het in het begin heel goed. We hadden allebei een erg drukke job, hadden onze eigen activiteiten en deelden een passie voor reizen.
Caroline verwijt me nu dat ik nooit open ben geweest over mijn gevoelens, dat ze nooit geweten heeft wat er in mij omging, maar ik geloof dat niet. We hadden het toen fijn en zo voelde zij dat zeker ook aan.
Het is niet omdat je dingen niet uitspreekt, dat ze er niet zijn.
Op een van onze reizen, een paar jaar geleden, kwam het onderwerp kinderen ter sprake. Ik heb altijd kinderen gewild, al was het maar om een kind te kunnen geven wat ik allemaal niet gekregen heb. Maar Caroline bleek daar heel weigerachtig tegenover te staan. Ze vond ons als koppel niet rijp daarvoor. Ik heb dat toen als een echte afwijzing ervaren, voelde me gekwetst. Ik probeerde het van me af te zetten, maar het lukte niet.
Ik ben dan ook een periode alleen gaan wonen, om na te denken. Ik dacht dat onze relatie voorbij was.
Ik besefte na enige tijd ook wat ik achtergelaten had, al de goede dingen en ben toen toch opnieuw met Caroline gaan praten. Ik mistte haar, ons leven samen, verstond niet waarom het nu zo gelopen was.
Ik heb toen met haar een open en eerlijk gesprek gehad en nadien leek het helemaal goed te zitten. Ze stemde in met het hebben van kinderen, ze sprak van trouwen.
We bleken heel snel zwanger te zijn en ik heb dat ervaren als een heel fijne tijd. Ik voelde me ook echt in verwachting, keek geweldig uit naar de komst van onze dochter. De geboorte is voor mij het mooiste moment van mijn leven geweest. Er veranderde toen iets in mij, ik wist plots waarom ik leefde, het had allemaal zin.
De problemen die we nu hebben zijn volgens mij te wijten aan de overgangsfase van een relatie met twee naar een gezin met drie. Ik wil een actieve en even belangrijke rol spelen in de opvoeding van Merel, Caroline gunt me dat niet echt en verwijt me ook een gebrek aan aandacht.
Natuurlijk moet ik mijn aandacht nu verdelen en gaat er veel naar Merel, dat lijkt me toch logisch. En ik ben er toch veel? Wil ze dan een afwezige vader, zoals ik die gekend heb? Ik kom mee omdat ik hoop dat zij een beter zicht krijgt op de dingen.
 
Hoe het verder ging
Al uit de lichaamstaal van Caroline en Bert spreekt duidelijk dat dit koppel emotioneel niet verbonden is.
Ze zetten zich tijdens onze eerste sessie zo ver mogelijk van elkaar en hebben zo goed als geen oogcontact. Om dit te verhelpen stel ik voor dat ze hun stoelen tegenover elkaar plaatsen, zodat ze elkaar wel moeten aankijken. Voor Caroline is dat geen probleem, Bert focust nu op een punt in de verte, maar kijkt noch naar mij noch naar Caroline.
Toch is hij heel voorkomend en beleefd, vriendelijk, is geen enkel woord hoger dan een ander, maar ook: er spreekt uit heel zijn verhaal geen emotie.
Ik laat beiden in eerste instantie het verhaal van hun verleden doen.
Caroline heeft een moeilijke en vooral eenzame jeugd gekend en heeft zwaar geleden onder de dominantie van haar moeder. Ze is daar als studente een tijdje voor in therapie geweest, omdat ze toen faalangstig was, en heeft dat nu een plaats gegeven.
Bert minimaliseert wat gebeurd is, blijft enorm aan de oppervlakte. Ik vermoed een verleden van ernstig misbruik en zelfs geweld, maar hij houdt het bij ‘mijn ouders maakten veel ruzie’, ‘mijn vader was er weinig’, ‘mijn moeder zorgde niet voor mij’. Hij laat vooral Caroline praten, ‘omdat zij het beter kan zeggen’, maar vindt dat blijkbaar vooral makkelijk om niet zelf aan het woord te moeten zijn. Bert herhaalt vaak zijn standpunt, telkens opnieuw in dezelfde bewoordingen.
Al heel snel wordt duidelijk dat Bert wel vriendelijk is, maar op een passieve manier ook heel dominant en zelfs agressief is. Vanuit zijn duidelijk traumatische jeugd is hij niet in staat tot intimiteit, zorgt hij in zijn relatie voor absolute controle over de emotionele nabijheid. Caroline mag zo dichtbij komen als hij het wil. Van enige vorm van onderhandelen is totaal geen sprake. Het wordt ook duidelijk dat Bert angstig is voor de rol die Caroline kan spelen in het leven van hun dochter. Hij ziet haar als een concurrente voor Merels liefde, niet als de moeder van zijn kind.
Na een paar sessies merk ik dat er geen beweging komt in zijn gedrag en gedachtegang. Ik probeer hem duidelijk te maken dat hij op deze manier Caroline tekort doet, maar ook zichzelf én Merel, dat hij wel erg moet gebukt gaan onder zijn verleden om op deze manier in relaties te staan. Het schijnt hem niet te raken, hij geeft aan niet te weten waarover ik het heb. Ik vraag hem uiteindelijk heel direct of hij eigenlijk wel vindt dat er iets moet veranderen. Hij maakt dan duidelijk dat zoals het nu is, het goed is voor hem en als Caroline het zo niet wil, dit haar probleem is.
Ik rond de sessies af en zie nadien Caroline nog een aantal keren. Ze vertelt me dat de therapie Bert zijn gedrag nog versterkt heeft, hij van onverschillig naar afkeurend en denigrerend is geëvolueerd. Caroline ziet het niet zitten om in deze sfeer Merel op te voeden en ze denkt er sterk aan Bert te verlaten. Alvorens ze zelf die stap kan zetten, gaat Bert alleen wonen. Ze beslissen Merel in co-ouderschap op te voeden.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu