Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk20/01/2011

Vicky
Ik heb Lucas leren kennen via mijn werk. Ik was voor een TV-zender een cultureel programma aan het maken en Lucas werkte als vrijwilliger voor een cultureel jongerenevenement. Onze contacten waren aanvankelijk zakelijk, hoewel ik wel snel doorhad dat Lucas interesse had voor mij. Ik voelde me direct thuis bij hem, was niet verliefd, maar stemde toch in met een relatie. Ik denk dat vriendschap daar trouwens een goede basis voor is. Iedereen vindt ons een ideaal koppel en ook mijn familie vindt hem een fijne kerel, wat me vertrouwen geeft. Seksueel klikt het niet zo goed tussen ons. Mijn behoeftes op dat vlak zijn niet zo groot en Lucas respecteert dat. We willen wel graag kinderen, maar zwanger worden, lukt niet echt. Eigenlijk mis ik kinderen nog niet echt. Ik heb een drukke job, krijg nu ongelofelijk veel kansen en wil die ook waarmaken. Vorig jaar won ik met twee producties een prijs en dat heeft alles in een stroomversnelling gebracht. Ik zit voor mijn werk vaak in het buitenland, wat Lucas niet zo fijn vindt. Vorig jaar al, bij de uitreiking van de prijzen, voelde ik sterk dat het zijn wereld niet is en ook dat hij het er eigenlijk moeilijk mee heeft, een vrouw die in the picture staat. In zijn vriendenkring is hij eigenlijk de gangmaker en de tweede viool spelen ligt hem duidelijk niet. We hebben dit ook al besproken, maar hij zegt dat dit niet waar is, dat hij me wel dit succes gunt. Toch is hij sindsdien almaar jaloerser geworden en controleert hij me stelselmatig. Ik ben trouw van aard, maar hij gelooft me soms niet altijd. Hij kan het moeilijk geloven dat ik niet inga op de mannelijke aandacht die ik krijg, zeker als hij niet in de buurt is. Meer en meer wil hij me ook aan banden leggen: hij heeft het moeilijk met mijn freelancestatuut, vindt dat we verdere stappen moeten zetten om toch snel zwanger te worden, wil nu een appartement samen kopen…Ik hou niet van teveel structuur, heb toch nood aan ademruimte. Alleen op die manier kan ik echt creatief zijn, niet als iemand constant kritiek heeft op elke stap die ik zet. Bij mij doodt dat ook alle affectie. Ik ben het beu dat alles wat er tussen ons is, mijn manier van functioneren de hele tijd geanalyseerd wordt. De ruzies, ik kan er niet mee om. Ik kom uit een warm gezin en heb dat allemaal niet gekend. Mijn moeder zorgde goed voor ons, maar hielp ook mijn vader met zijn heel drukke advocatenpraktijk. Hij was en is ieders rots in de branding, streng maar rechtvaardig. Hij behoedde me voor domme stappen, stimuleert me nu om iets te maken van mijn carrière. Ik wou dat Lucas wat meer was zoals hij, wat zelfzekerder en dat hij me de ruimte kan laten die ik nodig heb. Waarom hebben mannen het zo moeilijk met een sterke vrouw? Waarom kan hij me niet gewoon laten zijn wie ik ben?
 
Lucas
Al van bij het eerste contact was ik een beetje betoverd door Vicky. Ze is sterk, creatief en staat ondernemend in het leven en dat vind ik bij een vrouw heel aantrekkelijke eigenschappen. Ik heb naar haar toe nooit druk gezet in het begin, vond het fijn dat het begon als een goede vriendschap, want ook ik voelde me goed bij dat tempo. Ik werd nadien wel intens verliefd, zij niet denk ik en misschien is dat de reden waarom we nu zo een problemen hebben. Vicky verwijt me vaak niet genoeg mans te zijn, te weinig de verschillende manrollen in te vullen. Ik moet begripvol en luisterbereid zijn, maar ook sterk en zelfzeker. Zij vult al die rollen ook in, zegt ze, al merk ik daar weinig van. Ja, het dominante, sterke, mannelijke, maar niet het liefdevolle en vrouwelijke. Als ik dit zeg, is ze kwaad en spreekt ze niet meer voor een paar dagen. Ik ben het ook beu telkens dat verhaal van creativiteit te moeten aanhoren. Ze heeft tijd en ruimte nodig, ik loop haar alleen maar voor de voeten, maar als de dingen niet zo goed lopen, komt ze wel bij mij uithuilen, moet ik de sterke schouder zijn. Eigenlijk heb ik nu vooral het gevoel dat ik er moet zijn als ze me nodig heeft, maar haar vooral niet mag hinderen als die nood er niet is. Dat kan je moeilijk een echte relatie noemen toch. Als ik dan wat meer op mijn strepen sta, ben ik bezitterig en te afhankelijk, jaloers ook. Ze wil zich af en toe eens klein mogen voelen bij mij, maar laat me daartoe absoluut geen ruimte. Als ik dan uitleg hoe ik de dingen zie, haar confronteer met haar beperkt engagement, haar geslotenheid, moet ik stoppen de psycholoog te spelen. Ik kan niet anders dan concluderen dat Vicky zich moeilijk kwetsbaar kan opstellen, maar van mij aanvaardt ze dit niet. Toch zie ik haar heel graag. De momenten dat we samen dingen doen, zijn heel fijn. We delen onze smaak, een gevoel voor schoonheid. Zo maakten we onlangs een citytrip naar Londen en hebben we drie dagen hedendaagse kunst gezien, lekker gegeten, genoten van elkaar. De realiteit erna, zij die weg moest voor een week filmen in Amsterdam, alleen met een mannelijke assistent, vond ik heel wat minder aangenaam. Zij had er duidelijk geen probleem mee en dat doet pijn. Ik denk ook dat als ik geen druk meer zet, er geen echte relatie meer zal zijn. Op onze leeftijd zie ik een latrelatie immers niet zitten. Ik wil graag beginnen aan een gezin, samen iets opbouwen, een gemeenschappelijke toekomst uitstippelen, maar telkens als zo een onderwerp ter sprake komt, vindt ze dat ik zaag en wordt het gesprek in een andere richting geduwd. Ze verwijt me ook te weinig in het hier en nu te leven, te weinig te genieten van het moment. Ik doe dat wel, maar ben toch ook bezig met morgen, wat ik logisch vind op onze leeftijd.
 
Hoe het verder ging
Vicky en Lucas schijnen op het eerste gezicht een jong koppel met een hedendaags relatieprobleem: zij maakt carrière, hij kan daar niet mee om en probeert op allerlei manieren haar vleugels te knippen. In de eerste gesprekken pak ik dit thema dan ook aan. Hoe voelt Lucas zich bij haar werk? Wat maakt hem in deze context onzeker? Al gauw zie ik dat de discussies rond engagement en betrokkenheid niet echt daar mee te maken hebben. Lucas voelt zich goed in zijn professioneel vel en gunt Vicky een carrière en succes. Hij praat ook vanuit zijn gevoel, kan overbrengen waarmee hij het moeilijk heeft en wat dit met hem doet. Vicky daarentegen is helemaal niet in staat om een gevoel te verwoorden. Doorheen de gesprekken ervaar ik dat rationaliseren en intellectualiseren een tweede natuur is. Wordt het emotioneel beladen, dan filosofeert ze in plaats van haar gevoel onder woorden te brengen. Ik voel bij haar een grote angst om zich vast te zetten. Zo kiest ze voor losse projecten, wil ze geen vaste woonplaats, wil ze misschien nog naar het buitenland, wil ze niet oud worden…Ze wil bovenal controle en het feit dat ze verliefdheidgevoelens niet kan toelaten, illustreert dit. Lucas probeert die verbondenheid wel tot stand te brengen, door haar onder druk te zetten, een kinderwens vooruit te schuiven, een huis te willen kopen…maar jaagt haar daardoor nog meer weg in haar veilig niet-kiezen. Omdat ik vermoed dat bij Vicky de achtergrond en jeugd een bepalende factor zijn, maar ze hierover tijdens de sessies niet kan spreken, stel ik voor elkaar apart te zien. Ze houdt aanvankelijk het verhaal aan van ‘ik had een perfecte jeugd’, vertelt over de leuke vakanties, de verjaardagsfeestjes, het mooie huis, het paardrijden, de goed studerende kinderen…In het derde gesprek, op het moment dat we het hebben over hoe ze zich als kind voelde, komen er scheurtjes in dit perfecte plaatje. Ze heeft het over eenzame kostschooljaren, haar zeer zorgende, maar emotioneel niet aanwezige moeder, de immer geldende norm ‘wat zal de buitenwereld hiervan denken’. Zo blijkt dat ze van kinds af aan geleerd heeft zich op die norm af te stemmen, niet op te komen voor eigen verlangens of behoeftes, zich altijd te schikken naar het familiebelang. Ze heeft geleerd om niet te voelen, gevoelens jagen haar angst aan. Ze is daardoor emotioneel afwezig, wat Lucas jaloers maakt en hem doet proberen dichterbij te komen. Presteren is bovendien haar manier om aandacht en bevestiging te krijgen en daarin is ze ook heel goed geworden. Haar in essentie laag zelfbeeld zorgt ervoor dat ze heel gevoelig is voor bewondering en aandacht van anderen. Ze zoekt het ook altijd op, door nog meer te werken en zich flexibel en sterk op te stellen. Deze inzichten brengen bij Vicky veel teweeg. Ze beseft dat ze op deze manier in elke relatie zal vastlopen en beslist om in therapie te gaan. Ik heb samen met haar en Lucas nog een afrondend gesprek. Beiden willen de relatie nog een kans geven en afwachten wat Vicky’s therapie teweeg brengt.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu