Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk21/04/2011

Martine
Ik leerde Bert kennen aan de universiteit. Hij was een briljante student en zijn gedrevenheid maakte veel in mij wakker. Ik keek naar hem op. Na onze studies gingen we samen wonen en Bert besliste om in de advocatuur én de politiek te stappen. Ik stond daar volledig achter, was bereid om voor ons inkomen te zorgen door als juriste te gaan werken. Na zijn stage werd Bert advocaat.
We kregen onze kinderen, ik maakte ook carrière in de banksector, maar zorgde er wel voor dat ik er voldoende kon zijn voor mijn gezin.
Bert was er toen bijna nooit, volledig opgeslorpt als hij was door zaken en de politiek. Aanvankelijk vond ik dat niet leuk, er altijd alleen voor staan, maar ik groeide daarin en werd het gewoon. Nu heb ik het juist moeilijk als hij zich moeit met de dingen die ik al 16 jaar voor mijn rekening neem. Op zondag is Bert er wel en doen we dingen als gezin, wat ik nog altijd heel fijn vind. Eigenlijk lopen de dingen al zo sinds de geboorte van onze jongste zoon. Tijdens de week combineer ik mijn werk met mijn gezin en de zorg voor het huishouden, ik regel alles, van school tot de keuze van hobby’s van de kinderen, poets- en tuinierhulp zoeken... Bert lijkt alles goed te vinden. Mijn moeder zegt dat ik blij mag zijn met zo een man. ‘Je kan lekker alles beslissen’, wat inderdaad anders is dan mijn vader die over alles zijn zeg had. Maar, ik vind het ook eenzaam, zou af en toe de zorgen eens willen delen.
Ons seksleven is onbestaande. We slapen al een aantal jaren apart, zogezegd omwille van Bert zijn late uren, maar ook als er wel tijd is, komt het er niet meer van. Na mijn laatste bevalling hebben we eigenlijk geen betrekkingen meer gehad. Ik verschiet er van dat het al 10 jaar zo is. Vorig jaar ontdekte ik dat Bert een relatie heeft met zijn medewerkster, een vrouw die niet gestudeerd heeft en geweldig naar hem opkijkt. Mijn oudste dochter ontdekte eigenlijk in Bert zijn gsm een aantal smsjes die die ze me toonde. Ik wuifde het weg, maar wist hoe laat het was. Ik heb er Bert pas later op aangesproken, want wou eerst voor mezelf uitmaken hoe ik hiermee zou omgaan.
Hij ontkende niets, wou er eigenlijk niet over praten. Die relatie was en is een feit, hij zou ze niet verbreken, maar hij wou en wil ook niet scheiden. Claire staat buiten ons engagement en doet er geen afbreuk aan, zegt hij. Ik heb lang nagedacht en wil evenmin scheiden. Ik vind alleenstaande zijn geen aantrekkelijk perspectief, weet dat mijn kansen op de relatiemarkt niet super zijn. De kinderen zouden veel verliezen, een mooi huis, hun vrienden en ik ook. Ik ben sociaal goed omringd, beteken ook dankzij Bert iets, heb daar jaren in geïnvesteerd en wil het niet zomaar weg gooien. Toch wil ik ook op deze manier niet verder doen met Bert. Ik zou kunnen leven met het compromis van een vriendschapshuwelijk, maar dan wel eentje waaruit meer engagement spreekt en daardoor een beter voorbeeld voor de kinderen is. Ik mis ons.
 
Bert
Ik kreeg pas laat interesse in vrouwen en eigenlijk was Martine mijn eerste vriendin. Ze gaf me een gevoel van sterkte, iets te betekenen, ze geloofde in mij en dat gaf me vleugels. In Martine heb ik altijd een geestesgenoot gevonden, iemand die net als ik plannen had en er wou voor gaan. Haar energieke, sterke manier van zijn vond ik erg aantrekkelijk. Ik wist toen dat zij de vrouw was die ik nodig had en ik denk nog altijd dat wij een goede keuze gemaakt hebben door te trouwen. Ik kom uit een thuis met een heel ander vrouwbeeld. Mijn moeder was compleet afhankelijk van mijn vader, die ook advocaat was en in de politiek zat. In Martine zag ik iets helemaal anders. Ze dacht zoals ik, was meer mijn gelijke en dat vond ik fijn. Ze is ook een heel goede moeder, erg praktisch in haar aanpak van ons leven. Ik apprecieer uiteraard haar inzet en weet dat ik zonder haar nooit zou bereikt hebben wat ik nu bereikt heb, maar doordat het zorgende en praktische overheerst zijn we onderweg ook elkaar kwijt geraakt. Ik voel me bij haar geen man meer, maar een deel van een agenda.
Bij Claire is dat anders. Zij heeft een verfrissende kijk op het leven, verwacht minder ook, ik heb niet het gevoel iemand te moeten zijn, dingen te moeten doen. Ze kijkt naar me op gewoon om wie ik ben en dat geeft me een bijzonder goed gevoel. We hebben een goede seksuele relatie, brengen af en toe wat tijd door met elkaar, als het zo uitkomt, maar we hebben elk een eigen leven. Ze weet ook dat ik Martine nooit zal verlaten. In die zin vind ik ook niet dat deze relatie een bedreiging is voor ons huwelijk.
Seks hebben Martine en ik al jaren niet meer en ook al mis ik onze relatie van de eerste jaren, ergens heb ik het gevoel dat het niet meer terug komt. Ik kan het me bijna niet voorstellen opnieuw met elkaar het bed te delen. Door mijn drukke leven en zeer verscheiden agenda ben ik goed in staat dingen van elkaar te scheiden en zo werkt het ook voor deze relatie. Als ik werk, werk ik, als ik bij Martine en de kinderen ben, dan ben ik daar. De relatie met Claire heeft daar niets aan veranderd. Ik ben ook naar hier gekomen op voorwaarde dat die relatie niet in vraag werd gesteld. Ik zie er geen probleem in, mijn gevoelens voor Martine zijn onveranderd, net als ons leven dat we al jaren zo leidden, wat is dan het probleem? Ik wou wel meekomen omdat Martine zich niet goed voelt, dacht een aantal dingen makkelijker te kunnen bespreken in het bijzijn van een therapeut. Zij hamert er ook op hoe belangrijk het is voor de kinderen, dat wij een goed voorbeeld moeten zijn, ons huwelijk en onze relatie uiteindelijk ook hun leven bepaalt, hun visie op dingen. Om die reden ben ik ook naar hier gekomen. Mijn verwachtingen zijn laag, maar ik wil er mij wel voor openstellen, vooral ook voor mijn gezin en het welzijn van mijn kinderen.
 
Hoe het verder ging
Een relatie met een derde wijst niet altijd op problemen in een huwelijk, maar hier is het alleszins een indicatie van de staat waarin het verkeert.
Een eerste belangrijke barrière bij ons gesprek, is de geslotenheid van Bert. Hij wil geen private dingen met een vreemde bespreken, steekt zich weg achter zijn werk als advocaat. ‘Mensen blijken nadien zo vaak niet te vertrouwen’. Ik zeg dat hij daardoor een gesprek onmogelijk maak, probeer vooral via zijn ‘werkterrein’ een opening te bewerkstelligen. ‘Om als advocaat tussen partijen te bemiddelen lijkt het me essentieel elkaars argumenten te kennen’. Hij volgt dit, besluit de therapie als coaching te zien, waardoor hij zich opener kan opstellen.
Uit hun beider verhaal wordt al snel duidelijk dat er zich tussen Bert en Martine een machtstrijd afspeelt en dat de relatie met Claire daar ook onder valt. Zo hoor ik dat Bert met de jaren zich minder ‘man’ voelt in zijn thuissituatie en dit in tegenstelling met zijn professionele omgeving waar iedereen hem bewierookt. Het krijgen van bevestiging is voor hem heel belangrijk en Martine is duidelijk al lang geleden gestopt met die te geven. Hij ziet zichzelf ook alleen maar als een soort zondagvader, weet dit zelf in de hand gewerkt te hebben, maar ziet geen weg terug.
Op alle thuisterreinen ervaart hij Martine als sterker, heeft hij sowieso het gevoel niet te kunnen ‘winnen’ waardoor hij zich nog verder terug trekt in zijn werk en de politiek. Het is zijn manier om macht uit te oefenen: hij speelt thuis niet de eerste viool, maar ontzegt zijn vrouw wel tijd en intimiteit, wat hem een gevoel van controle geeft. De relatie met Claire maakt dit gevoel compleet. Claire komt bovendien sterk tegemoet aan zijn emotionele noden, aan zijn narcistische fantasieën. ‘Ik ben de man’, ‘vrouwen kijken op naar mij’. Door op die manier een analyse te maken van hun functioneren, ziet vooral Martine in dat ze elkaar een stuk gedreven hebben tot waar ze nu staan in hun relatie. In de volgende sessies proberen we te kijken naar intimiteit in hun relatie, vooral omwille van het voorbeeld dat ze willen zijn voor de kinderen. Geen van beiden lijkt vragende partij te zijn voor het opnieuw vorm geven aan een seksueel leven. Martine geeft aan vooral een knuffel of attent gebaar te missen. Bert vindt dat als het niet spontaan komt, het geen waarde heeft. Ik geef aan dat zolang ze getrouwd zijn, ze ook verplichtingen hebben en dus ook moeten blijven investeren. Als ‘advocaat’ erkent Bert dit volledig en om die reden ziet hij het ook zitten om een gedragscode op te maken met Martine. Beiden weten dat je gevoelens niet kan afdwingen, maar dat gedrag af te spreken valt. Zo ziet Bert het zitten om op vraag van Martine een ochtend- of afscheidszoen te geven, tijdens hun familiewandelingen hand in hand of gearmd te lopen. Martine vindt het goed op zondag Bert ook eens een uurtje alleen te laten met de kinderen, zodat hij buiten haar om met hen ervaringen kan opdoen, een band kan opbouwen. Hij belooft ook regelmatig vroeger naar huis te komen en met de kinderen iets te ondernemen. De relatie met Claire is voor Bert onbespreekbaar en ook al blijft Martine ermee worstelen, toch wil ze het op deze basis verder proberen.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu