Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk20/05/2011

Sandra
Ik leerde Peter kennen aan de universiteit op een studentenfuif. Ik was toen al 20 en vooral blij dat ik eindelijk een lief had. Peter keek een beetje op naar mij, ik schreef toen voor een studentenblad en hij vond dat geweldig. Hij deed burgerlijk ingenieur met gemak en zijn intelligentie imponeerde mij. Achteraf bekeken weet ik niet of ik verliefd was of vooral het idee erbij te horen fantastisch vond. Na onze studies zijn we snel gehuwd. Ik kom uit een heel katholieke achtergrond en mijn ouders waren erg tegen samenwonen. Ook bij Peter zagen ze dat zo. We gingen in de buurt van zijn ouders wonen en Peter ging ook in hun bedrijf aan de slag. Achteraf bekeken was dit geen goed idee. Peter heeft een slechte band met zijn vader, een koude man voor wie alleen geld en aanzien belangrijk zijn. Tot voor vier jaar stond hij nog aan het hoofd van het bedrijf. Peter was en is wel zelfstandige, maar bevond zich vaak in een bijzonder moeilijke positie als ‘zoon van’. Hij had niet de macht om dingen te veranderen, maar werd door de rest wel als een baas gezien, een eenzame positie. Wij kregen vrij kort op elkaar vier kinderen en ik vond het normaal dat ik zou thuis blijven. Peter werkte heel veel, vooral onder druk van zijn vader het zo wou, dacht ik toen. Toen hij vier jaar geleden de zaak overnam, escaleerde het echter alleen maar. Hij werkt nu meer dan ooit, eigenlijk praktisch gezien zo goed als 7 op 7. Ik heb de afgelopen jaren thuis voor alles alleen ingestaan. Ik ben altijd een sterke vrouw geweest en wou vooral ook een goede moeder zijn, een moeder met tijd en inzet, anders dan wat ik thuis had gezien. Ik volg mijn kinderen in hun hobby’s, kook dagelijks vers, participeer op school…Vorig jaar kreeg ik gezondheidsproblemen. Ik sliep toen heel slecht en geraakte zo oververmoeid. Bovendien werd mijn vader zwaar ziek. Hij overleed ook kort daarop. Bij Peter liep het juist moeilijk in het bedrijf. Er was concurrentie bijgekomen en hij zette nog een tandje bij om die zeker het hoofd te bieden. Hij was er nu werkelijk nooit meer en de seks die voorheen nog goed zat, viel nu volledig weg. Ik stuur er nog vaak op aan, maar hij geeft aan dat hij teveel zorgen geeft, zich niet kan ontspannen. Ik ben nu al een tijdje in behandeling bij een psychiater voor een depressie. Er komen sinds het overlijden van mij pa veel dingen naar boven die ik blijkbaar nog geen plaats heb gegeven. Toch geeft de dokter ook aan dat we aan onze relatie moeten werken. Ik zie dat ook zo, maar Peter heeft daar geen oren naar. Hij is nu meegekomen omdat de dokter het uitdrukkelijk gevraagd heeft. Eigenlijk vindt hij dat ik een probleem heb. Ook de kinderen lijden sterk onder deze situatie. Ik ben niet meer de energieke mama van voorheen. Ik slaap veel, begeleid hen nog zelden tijdens hun activiteiten, ze moeten vaak zichzelf behelpen en ik voel me daarover erg schuldig.
 
Peter
Ik heb Sandra altijd een intelligente vrouw gevonden en het is ook de reden waarom ik indertijd voor haar ben gevallen. Bovendien kwamen we uit een gelijkende achtergrond van zelfstandigen. Ze verstond mijn situatie, wat er thuis in het bedrijf van ons werd verwacht en ze heeft daar voorheen nooit een punt van gemaakt. De laatste jaren werk ik inderdaad veel, maar dat is ook nodig wil ik het bedrijf draaiende houden. Ik snap ook niet dat dit nu het probleem is, terwijl we al jaren zo goed leven. Ik werk en zorg voor de financiën, zij draagt zorg voor de kinderen en heeft dat ook altijd goed gedaan. Ik ben er als ze me echt nodig heeft, maar kan er niet de hele tijd zijn en ik vind het eigenlijk ook niet eerlijk dat de regels die we aanvankelijk toch goed vonden, nu van haar kant in vraag worden gesteld. Plots moeten we vaker op vakantie, moet ik er meer zijn voor de kinderen en voor haar. Ik probeer ook maar goed te doen, alles te regelen, maar een bedrijf leiden met 15 werknemers is niet iets wat je even opzij schuift. Ik ben ook echt ambitieus, wil, nu ik eindelijk zelf de beslissingen kan nemen, er iets goeds van maken. Ik had uitbreidingsplannen, alles stond eigenlijk zo goed als op poten, tot Sandra vorig jaar ziek werd. Ik heb toen thuishulp geregeld, om haar het leven wat makkelijker te maken en ook mijn moeder springt de laatste maanden vaak in voor de kinderen, maar het brengt, lijkt me, allemaal geen soelaas. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat ze het probleem niet opgelost wil krijgen. Op een bepaald moment dacht ik dat ze jaloers was van mijn werk en stimuleerde ik haar om ook zelf iets op te nemen, vrijwilligerswerk of zo. Een betaalde baan hoeft niet, ik verdien meer dan goed mijn brood, maar ik begrijp wel dat ze eens iets anders wil buiten het huishouden. Toch volgt ze ook deze goede raad niet op. De psychiater gaf ook al aan dat ze dingen moet zoeken die haar leven invulling geven, maar ik merk er weinig van. Ik zie ook niets meer van de sterke vrouw van voorheen. Sandra kon vroeger alles aan. Ze was de perfecte huisvrouw en moeder, onze kinderen hadden tot voor kort een fantastische jeugd en nu dreigt dit alles verloren te gaan. Waarom maakt ze problemen waar er geen zijn? Nu het net goed draait met het bedrijf, ik er mijn plaats heb gevonden, we er financieel beter voorzitten dan ooit, vier gezonde kinderen hebben, verpest zij het een beetje voor ons allemaal. Ja, ik heb er begrip voor dat ze het moeilijk heeft met vroeger. Maar ik ben toch ook kwaad: het verleden is geweest en moet je achter je kunnen laten. Wat voor zin heeft het om nu nog al die dingen op te rakelen en je er ongelukkig over te voelen. Ik had ook geen fijne jeugd, maar het ligt achter me en ik kijk naar wat er nu is. Waarom kan zij dat niet?
 
Hoe het verder ging
Sandra en Peter ogen als een maatschappelijk geslaagd koppel, maar stralen vooral afwezigheid tegenover elkaar uit. Beiden zitten vast in een beeld van wat hoort en moet en versterken elkaars manier van functioneren. Ze zijn volledig afgesneden van hun gevoel, van wat ze zelf werkelijk willen, gedomineerd als ze zijn door de ideaalbeelden van thuis. Sandra is de perfecte huisvrouw die grenzeloos zorgzaam is voor haar kinderen, maar daarvoor ook zichzelf heeft weggecijferd. Peter is al even perfectionistisch in zijn streven naar zakelijk succes. Beiden zoeken nog altijd vaderlijke erkenning. Bij Sandra heeft het overlijden van haar vader voor een barst in het perfecte plaatje gezorgd. Ze maakt een identiteitscrisis door, stelt zich veel vragen bij haar leven. De rationele, werkverslaafde Peter begrijpt er niets van. Hij wil gewoon zijn geordend leven terug. Ik voel bij haar een duidelijke nood aan meer nabijheid, maar dat stuit bij hem op veel weerstand. Omdat ik merk dat onderhandelen over nieuwe afspraken niet mogelijk is, ga ik eerst met elkeen apart aan de slag. Zo probeer ik een zicht te krijgen op hun verlangens en verzuchtingen. Nadien zitten we opnieuw samen en kijken we naar de overeenkomsten. Die zijn er niet: Sandra wil alles veranderen, Peter wil het bij het oude laten. We zitten volledig vast. Het is duidelijk dat hoe meer Sandra probeert om dichterbij Peter te komen, hoe meer hij wegloopt in presteren. Niet toevallig werd zij ziek op een moment dat hij aan bedrijfsuitbreiding wou doen. Het zou nog meer werken betekenen, nog meer afwezigheid. Peter panikeert daarop, stelt zich extreem vermijdend op, wat Sandra tot een depressie heeft gedreven, om zijn aandacht en betrokkenheid alsnog uit te lokken. Ik kies ervoor om tegen mijn gewoonte in met hen deze analyse te delen. Ik voel immers dat een meer confronterende aanpak een uitweg kan bieden. Ik stel duidelijk dat als de dingen zo verder gaan, hun huwelijk kapot gaat. Ik schets hun toekomst, Peter die er vaak alleen zal voorstaan met 4 kinderen, zij die zal moeten vertrekken uit de omgeving die ze nu kent. Het maakt Peter kwaad en hij richt die woede op Sandra. ‘Zie nu wat je allemaal aanricht, het is jouw schuld dat we hierin verzeild geraken.’ Ik ga ertegen in en zeg hem dat wat Sandra doet het tegenovergestelde is. Ze is de spreekwoordelijke kanarie in de mijn die de alarmbel voor een relatie in gevaar heeft doen rinkelen. Door ziek te worden heeft ze een daad van liefde en betrokkenheid gesteld. De volgende sessie lijkt de houding van Peter veranderd. Hij is bereid te praten. Ik besef ten volle dat hij nooit de warme huisvader zal worden, maar misschien wel iemand die voldoende nabij kan zijn om Sandra opnieuw tevreden te maken. Ik vraag hem wat hij buiten zijn werk wil bijdragen aan hun huwelijk en vraag tijd die hij wil vrijhouden. Ik vraag aan Sandra hoe zij beter voor zichzelf kan zorgen. Ze wil iets doen buitenhuis. Ze ziet in dat ze beter een minder perfecte maar wat gelukkiger moeder kan zijn. We leggen alles vast in een agenda. Ook al beseffen ze dat er nog heel wat problemen zijn, toch willen ze nu eerst met dit plan aan de slag gaan.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu