Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk16/06/2011

Hilde
Ik heb Bart leren kennen op een tuinfeest van vrienden. Het klikte direct tussen ons en ik werd heel intens verliefd op hem. We delen sterk dezelfde interesses en dat had ik voorheen nog nooit met iemand gehad. Bart heeft net als ik een passie voor hedendaagse kunst en literatuur, hij bracht rust in mijn leven, ik voelde me zo op mijn gemak bij hem. Het heeft echter enige tijd geduurd voor ik met hem een relatie begon. Ik had voorheen een aantal slechte ervaringen gehad in de liefde, wou niet opnieuw gekwetst worden. We zijn na een jaar getrouwd, een beetje omdat ik het graag wou en ook omdat ik al zwanger bleek te zijn, ongepland maar toch wel gewenst. Anneleen was geen makkelijke baby. Ze huilde heel veel, was een angstig kind en dat heeft enorm veel energie gevraagd. Ik ben in die periode ook thuis gebleven om voor haar te zorgen. Bart hielp wel waar hij kon, maar ging na een tijdje toch alleen slapen, omdat hij anders op het werk niet meer functioneerde. Ik voelde dat aan als een verwijdering tussen ons en heb hem dat altijd wel kwalijk genomen. Na een jaar of drie ging het beter met Anneleen, al bleef ze veel aandacht opeisen. Ook tussen Bart en mij ging het toen beter en we kenden toen een paar goede jaren. Toen zijn moeder ziek werd, nu 5 jaar geleden, is het volledig fout gelopen; Bart wou veel bij haar zijn en ik begrijp dat, maar ik vond ook dat het ten koste ging van ons. We hadden daar toen enorm veel ruzies over. Bovendien sloot hij zich af voor mij. Kwam hij thuis na een avond bij haar, dan wou hij er niet over praten. Ik ben zelf nooit zo een familiemens geweest. Mijn moeder is vroeg overleden en ik heb snel voor mezelf moeten zorgen. Mijn droom was een fijne man leren kennen en een kind krijgen, een hecht gezin vormen, de dingen die ik zelf niet gekend heb. Ik dacht dat dit ook Bart zijn doel was, maar waarom deed en doet hij dan zoveel dingen die daar tegenin gaan? Uiteraard vind ik het goed dat hij hobby’s heeft, contact met zijn familie en collega’s, maar toch niet ten koste van ons gezinsleven? Ik wil in eerste instantie dat wij beiden kiezen voor elkaar en ons gezin en de rest is daaraan ondergeschikt. Nu heb ik constant het gevoel in concurrentie te moeten gaan met zijn werk, zijn zus en vader, zijn vriend, zijn boeken. Als ik hem daarop aanspreek, zegt hij dat ik zaag en overdrijf, terwijl ik uiteindelijk alleen een fijne en hechte gezinsband wil. Laatst ben ik inderdaad over de grens gegaan. Hij was nog maar eens niet op tijd, terwijl ik het zo gevraagd had omdat we die namiddag nog met Anneleen gingen winkelen. Ik ben woest geworden en al mijn frustraties zijn eruit gekomen. Ja, ik heb hem een duw gegeven, maar toch vooral omdat hij mij zo ontgoocheld had, nog maar eens, me zo een onmachtig gevoel gaf. Ik wil zeker niet scheiden, maar besef ook wel dat er iets moet veranderen.
 
Bart
Hilde was de tweede vrouw waarmee ik een relatie heb gehad. Mijn eerste lief bleek heel snel kinderen te willen, terwijl ik er nog niet aan toe was en heeft daarom onze relatie verbroken. Ik vertelde dit ook aan Hilde en gek genoeg was ik binnen de twee jaar vader. Niet dat ik er spijt van heb, Anneleen is een prachtige dochter. Toch twijfel ik nu achteraf of wij wel goed genoeg bij elkaar passen. Het is uiteindelijk allemaal zo snel gegaan. Ja, we delen heel veel interesses en zijn geboeid door hetzelfde. Over onze woning, onze vakanties, onze kleding, daarover hebben we werkelijk nog geen moment ruzie gemaakt. Maar des te meer over al de rest, al jaren en dat begin ik zo moe te worden. Hilde heeft geen fijne jeugd gehad en dat begrijp ik volkomen, maar ik vind niet dat ik daar het slachtoffer moet van zijn. Ze heeft een overtrokken idee van het echte gezin, wil dat alles perfect is, ook wat Anneleen betreft, wat voor ontzettend veel spanningen zorgt. Ze wil ook dat ik volledig in haar perfectionisme meega, wat gewoon onmogelijk is. Ik haat al die regeltjes, al die dingen die zogenaamd moeten omdat het nu eenmaal zo hoort. Zo wil ze dat we alles delen, vindt ze het niet fijn als ik niet alles van mijn werkdag met haar bespreek. Als ik een beetje te laat thuiskom, omdat er een file was of omdat er nog iets af moest op het werk, heb ik altijd een scène. Ik zit niet in met haar en Anneleen, ik besef niet dat zij op mij wacht met het eten en daar ook haar best voor gedaan heeft... Ik vertelde in het verleden al eens een leugentje om bestwil, om zo een scène te vermijden. Maar sinds ze dit ook echt controleert, ben ik daar volledig mee gestopt. Ik zeg nu gewoon wat er gebeurd is en vang de bui. Dat maakt dat ik ’s avonds niet echt graag naar huis ga, gewoon omdat ik nooit weet wat er mij te wachten staat. Echt een hel was de periode toen mijn moeder ziek werd. Hilde wou dat ik haar maximum tweemaal per week zou bezoeken en dan nog stipt binnen een afgesproken tijdskader. Ging ik daarbuiten dan hadden we daar enorme ruzie over. Ik koos dan zogezegd mijn moeder boven haar. Sindsdien begon ook het schelden. Alle namen krijg ik dan. De laatste tijd kleineert ze mij ook, zelfs in het bijzijn van anderen. Ik trek me meer en meer terug in mijn bureau om er te lezen, de enige momenten van echte rust. Toen ik laatst te laat was door een file, iets wat ze nooit gelooft, is ze volledig door het lint gegaan. Ze beseft dat wel, dat geweld niet kan, maar ze geeft aan dat het sterker is dan zichzelf, dat ik trouwens er maar moet voor zorgen dat het niet zo ver komt, dat mocht ik de dingen doen zoals afgesproken het nooit zo ver zou gekomen zijn. Eigenlijk heb ik haar toen gezegd dat ik wilde scheiden, dat het voor mij zo niet meer verder kon. Ze heeft ook daar heel extreem op gereageerd, zei me ook dat ik Anneleen nooit meer zou zien. Ik hoop dat we hier deze escalatie van problemen ook kunnen doorbreken.
 
Hoe het verder ging
Vandaag zijn mannen in toenemende mate slachtoffer van partnergeweld. Het is een groot taboe en dat merk ik bij Bart, die erg beschaamd is om het te bespreken. Hilde legt heel typisch de volledige verantwoordelijkheid bij hem. ‘Hij maakt me gek, krijgt me zover omdat hij afwijkt van onze afspraken’. Er is bij hen heel veel werk aan de winkel, maar ik besluit te beginnen in het hier en nu, bij het totale gebrek aan communicatie. Om hun patroon van actie en reactie te doorbreken, vraag ik hen om de spiegeloefening te doen. De spreker mag dan binnen een afgesproken tijd zijn klacht formuleren, de luisteraar zwijgt en moet nadien het vertelde in eigen woorden herhalen. Dit blijkt al heel moeilijk te zijn. Bart luistert niet naar Hilde, neemt een afwezige houding aan. Hilde praat te veel en schiet direct in de verdediging. Ik probeer haar rustiger te maken door haar op zoek te laten gaan naar een veilige plaats in haar hoofd, waarnaar ze zich kan verplaatsen om sereen Bart zijn argumenten te aanhoren. Ik plan met haar aparte ontspanningsoefeningen, omdat een betere stresscontrole van cruciaal belang is. Het hele aanleerproces neemt veel tijd in beslag, verschillende sessies, maar uiteindelijk zijn ze in staat naar elkaar te luisteren zonder ruzie te maken. Ik voel dat ze deze tijd nodig gehad hebben opdat zij zich voldoende veilig kunnen voelen. Daaropvolgend proberen we nieuwe afspraken voor hun relatie te maken. Zo vraag ik hen om al hun verwijten te herformuleren in wensen. Bart wil vooral ‘met rust gelaten worden’, Hilde wil meer controle over tijdsbestedingen. Ook dit oefenen ze een aantal weken in, maar de klachten blijven. Op elke kleine afwijking van een afspraak reageert Hilde met woede. Ze geeft aan in de steek gelaten te zijn en dit gevoel overspoelt haar telkenmale. Omdat ik weet dat woede altijd een belangrijke emotie in hun relatie zal blijven, probeer ik hen een methode bij te brengen om er makkelijker mee om te gaan. Zo moeten ze afspreken met elkaar wanneer er ruzie kan gemaakt worden. Dat klinkt paradoxaal, want kwaadheid en controle gaan toch niet samen? Toch werkt dit. Samen analyseren we Hildes manier van woedend worden. Ze bouwt gedurende een tijd ‘onrust’ op die dan escaleert. Ze beseft dat door die onrust te uiten, ze de woede beter kan controleren. Ze spreekt Bart aan als het te veel wordt, geeft aan dat de woede opkomt en vraagt wanneer ze dit kan uiten. Doordat hij voorbereid is, ervaart hij de ruzie als minder erg en heeft hij minder de neiging weg te lopen. De weken erna lukt dit zeker niet altijd, maar meestal wel als het over belangrijke dingen gaat. De ruzies escaleren ook niet meer in dezelfde mate. Omdat ik ervan uitga dat de relatie nu opnieuw leefbaar is, adviseer ik hen om verder in therapie te gaan. Ze zijn immers twee volwassenen die veel kwetsuren uit de kindertijd met zich meedragen. Hilde is angstig voor afwijzing en zoekt constant nabijheid en bevestiging, Bart onderdrukt zijn gevoelens en slaat op de vlucht voor wat moeilijk is. Geen van beiden ziet individuele therapie zitten, maar ze vragen wel om af en toe nog langs te mogen komen.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu