Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk11/08/2011

Griet
Ik leerde Ivan kennen tijdens mijn opleiding tot verpleegkundige. Hij liep stage als psycholoog in hetzelfde ziekenhuis. Onze relatie is langzaam gegroeid. Ik ben nooit ‘snel’ geweest in die zaken, vond het belangrijk dat het vooral vriendschappelijk goed zat. Seks maakt natuurlijk deel uit van een relatie, maar voor mij is dat altijd van ondergeschikt belang geweest. Ik dacht in Ivan een soulmate gevonden te hebben. Wij konden en kunnen heel goed met elkaar praten, begrijpen elkaar ook vaak zonder woorden en delen heel veel interesses. Wij maken ook nooit ruzie, kunnen dingen altijd rustig uitpraten. Ik heb dit altijd gewaardeerd in onze relatie, want ik kom zelf uit een gezin waar er constant ruzie werd gemaakt. Mijn ouders deelden omzeggens niets. Ze zijn uiteindelijk uit elkaar gegaan, wat wij als kinderen een bevrijding vonden. Ik heb met Ivan een lange tijd verkeerd alvorens we getrouwd zijn. Voor mij hoefde dat niet echt, maar Ivan vond het belangrijk als we plannen richting kinderen hadden. Die zijn er niet direct gekomen. Na een jaar proberen zijn we bij de gynaecoloog beland. Er was niets mis met ons, maar na twee jaar kozen we toch voor een vruchtbaarheidsbehandeling. Bij de 3de ivf-poging zwanger was ik zwanger, van een tweeling. De zwangerschap verliep erg moeizaam, ik moest al heel vroeg plat liggen. Ivan heeft me toen heel sterk bijgestaan. Ook het eerste jaar na de bevalling was verre van makkelijk. Onze kinderen bleken slechte slapers, waardoor we allebei constant oververmoeid waren. Het was pas na een jaar of drie dat alles wat normaliseerde. In die periode was ons seksleven onbestaande, omdat we er gewoon te moe voor waren, maar ook nadien is het nooit meer op gang gekomen. Buiten een occasionele keer op vakantie komt het er gewoon niet meer van. Mijn behoefte is ook niet bijzonder groot. Ik zie Ivan graag, vind hem een fantastische partner en vader. Ik geniet ook van knuffelen en samen op de sofa zitten, maar ‘het’ doen, is iets wat voor mij van ondergeschikt belang is. Omdat ik voelde dat het voor Ivan wel belangrijk is, ging ik daar in mee, maar de laatste tijd kan ik dat almaar minder opbrengen. Ivan praat regelmatig over zijn verlangens, maar hij respecteert mijn houding. Toch voel ik ook dat dit onze relatie aantast. Als we zelf proberen nieuwe afspraken te maken, wordt er wel ruzie gemaakt. We voelen ons dan allebei snel aangevallen en het eindigt meestal in stilzwijgen. Ik kan over dit alles wel praten met een goede vriendin van op het werk. Zij is nog single en heeft geen kinderen en ze heeft me altijd veel geholpen met de tweeling. We gaan regelmatig eens samen uit eten en zijn zelfs al op weekend geweest. De laatste tijd heeft Ivan ook daarover opmerkingen. Hij geeft aan dat hij zijn plaats in ons gezin niet meer vindt. Ik wil aan deze gespannen sfeer iets veranderen.
 
Ivan
Ik had nooit gedacht ooit een beroep te moeten doen op professionele hulp voor onze relatie. Ik heb altijd helemaal achter mijn relatie met Griet gestaan, eerst als koppel, nadien als gezin. We hebben ook altijd goed kunnen praten, wilden dezelfde dingen, zetten ons in voor onze kinderen. We spenderen veel tijd met hen, iets wat ik thuis toch gemist heb. Ik was enig kind in een landbouwersgezin waar bijzonder hard werd gewerkt. Op 12 jaar ging ik op internaat, omdat mijn ouders geen tijd voor me hadden. Ik ben daardoor vroeg zelfstandig geweest, maar heb toch ook een warme thuis gemist. Ik beschouw Griet nog altijd als een van de beste dingen die me in mijn leven overkomen zijn, juist omdat we samen wel dat thuisgevoel gecreëerd hebben. Toch voel ik me de laatste jaren minder gelukkig in onze relatie. We functioneren goed, als ouders, maar als geliefden stellen we weinig voor. Wij zijn de opperbeste vrienden, maar leven als broer en zus en ik kan daar hoe langer hoe minder mee om. Ik mis echte intimiteit, seks en dat is echt wel meer dan knuffelen of eens hand in hand lopen. Lang heb ik begrip gehad voor haar afwijzingen, het feit dat ze te moe was, de kinderen belastend waren, ze zich fysiek niet goed voelde, maar ik kan daar nu geen begrip meer voor opbrengen. Want waar blijf ik met mijn verlangens en behoeftes? Ik voel ook sterk dat Griet helemaal niet meer bereid is om aan ons seksleven te werken. Voor haar moet het blijkbaar allemaal niet, wat ik dan weer als een afwijzing ervaar. We maken hierover ook ruzie, want de frustraties stapelen zich bij mij op. Zo gaat zij elke avond vroeg slapen, zodat wij nooit samen wakker in bed liggen. ’s Ochtends is ze er altijd als eerste uit, al heeft dat nu al enige tijd niets meer met de kinderen te maken. Ik heb dan ook het gevoel dat ze elk moment van mogelijke intimiteit vermijdt. Het voelt daardoor ook allemaal zo oppervlakkig aan. Het feit dat wij geen seksuele relatie meer hebben, heeft zeker ook zijn impact op onze relatie in het algemeen. We delen gewoon minder. Ik kan heel jaloers zijn als ik verliefde koppels zie of vrienden op een seksueel getinte manier met elkaar zie omgaan. Ik ken dat niet en mis het enorm. Ik erger me de laatste tijd ook hoe langer hoe meer aan haar vriendschap met Kaat. Het is Kaat boven en onder, achter en voor. Ook dat zie ik bijna als een manier om mij te vermijden. Kaat is er heel vaak, ook bijvoorbeeld als we een dagje weggaan of op weekend gaan. Ze is inderdaad leuk gezelschap en de kinderen vinden het fijn dat ze erbij is, maar mogen wij als koppel ook nog eens iets ondernemen? Als ik daarover begint geeft Griet aan dat ik zeur, dat ik spoken zie en dingen overdrijf. Ik probeer al enige tijd om met Griet nieuwe afspraken te maken over onze relatie, maar dat lukt niet. Om die reden komen we ook naar hier.
 
Hoe het verder ging
Ivan en Griet zijn een koppel waarvan de buitenwereld denkt dat het perfect functioneert. Ze zijn elkaar in hun vriendschap zo nabij dat er van enige tegenstelling en dus ook van enige man-vrouw-spanning geen sprake (meer) is. Griet heeft duidelijk vanuit het vermijden van haar thuissituatie gekozen voor een partner die veilig aanvoelt, denkt en leeft zoals zij. Ivan staat sterk in zijn rol als begripvolle echtgenoot en vader, maar heeft weinig voeling met zijn mannelijkheid. Ze zijn te veel vrienden en te weinig partners, wat de seksuele energie in hun relatie verstoort. Griet heeft bovendien een controlerende aard, is perfectionistisch en kan daardoor niet genieten. Uit de gesprekken blijkt dat hun seksleven altijd onbestaande geweest is, vandaar de toevlucht tot ivf. Seks kwam er gewoon te weinig van. Ik probeer te achterhalen of beiden kunnen genieten van masturbatie. Bij Ivan is dat zeker zo, bij Griet niet. Voor haar is elke vorm van lichamelijkheid ‘moeilijk’, het gevolg van een heel strikte opvoeding.. Zo wordt Griet niet graag gestreeld, vindt ze het moeilijk zich naakt te tonen, te praten over seksualiteit. Ook in haar opleiding tot verpleegkundige was haar fysieke aversie een probleem. Zo had ze het erg moeilijk om een patiënt te leren sonderen. Noch op school, noch thuis werd er ooit over seks gepraat. Haar moeder communiceerde heel negatief over alles wat met vrouw zijn te maken had. Menstrueren was een vieze boel, een last die je moest dragen en waarvan mannen gespaard bleven. Je kon maar beter man zijn, op alle domeinen van het leven. Masturbatie was zondig en schadelijk. Aangezien voor Griet het taboe op masturbatie heel groot is, stel ik voor om de sensate focusoefening voor paren te doen. Daarbij krijgen ze de opdracht elkaar gedurende tien minuten niet seksueel getint te strelen (borsten en geslachtsorganen worden niet gestreeld en er wordt niet gevreeën). Beiden zien dit zitten. De volgende sessie blijkt dat ze de oefening geen enkele keer uitgeprobeerd hebben. Het argument is te veel werk, zieke kinderen, moe zijn… Ze beloven het de daaropvolgende week zeker te proberen. Op de volgende afspraak komt Griet alleen, want Ivan heeft migraine. De oefening hebben ze een keer geprobeerd, zonder succes. ‘Ik zat met mijn gedachten bij mijn moeder die moet opgenomen worden voor een ingreep.’ Griet twijfelt aan het nut van de therapie. ‘Mijn behoefte om te vrijen is er niet, waarom moet ik dit dan forceren? Dit is toch niet natuurlijk?’ Ik leg haar uit dat zin in seks niet iets is wat altijd even spontaan komt, dat je ook al eens zin moet maken, door de juiste omstandigheden te creëren. Op het einde van het gesprek geeft ze aan ook de volgende keer liever alleen te komen. In die sessie bespreken we de relatie met Kaat. Mijn vermoeden van een lesbische geaardheid bij Griet wordt versterkt. Ik suggereer dit, en ook al gaat Griet heel sterk in het verweer, toch geeft ze toe voor Kaat heel warme gevoelens te hebben, zelfs fantasieën. Ze wijt die aan de slechte seksuele relatie met Ivan, want lesbisch is ze geenszins. Na dit gesprek verbreekt ze alle contact. Ook Ivan hoor ik niet meer.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu