Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk08/09/2011

Mieke
Ik ben erg jong getrouwd, omdat ik thuis weg wou. Mijn moeder overleed bij de geboorte van mijn jongste zus en als oudste van zes nam ik veel zorg in ons gezin op. Mijn vader had als geneesheer een bijzonder drukke praktijk. Hij was een autoritaire, moeilijke en gesloten man. Op mijn 15 de hertrouwde hij met een weduwe. We schoten onderling niet op, ook al omdat ik van baas in huis, dochter ‘van' werd, naar haar moest luisteren. Ik wou zo snel mogelijk op eigen benen staan, ging op 18 werken en trouwde twee jaar later met Luc, die ik in het uitgaansleven leerde kennen. Er was niet echt sprake van liefde. We leken vooral een oplossing voor elkaars problemen. Luc was volop bezig met politiek en wou voldoen aan het perfecte plaatje en dat betekende in die tijd getrouwd zijn. Hij was zo goed als nooit thuis. Ik wou heel graag kinderen, omdat ik verlangde naar de thuis die ik nooit gekend had. Luc was niet tegen, maar ook niet voor. Toen Wouter er was zag ik hem echter nog minder. Hij hielp nooit en gaf op een bepaald moment toe dat het kind voor hem een verkeerde keuze was geweest. Ik kon met die gedachte niet leven en ben bij hem weg gegaan. Buiten financiële steun heeft Luc nooit meer naar Wouter omgekeken. Alleenstaande moeder zijn, het is geen sinecure, maar Wouter zijn aanwezigheid heeft veel vreugde, rust en stabiliteit in mijn leven gebracht. Een volwaardige relatie zag ik in die tijd niet zitten, maar ik heb wel jaren regelmatig contact gehad met een gehuwde man. Hij steunde me op veel vlakken en de tijd die we samen doorbrachten was voor mij toen voldoende. Vijf jaar geleden vertrok Wouter met Erasmus naar het buitenland. Toen wou ik voor het eerst in mijn leven gaan voor een echt engagement. Ik sloot me aan bij een relatiebureau en leerde Frans kennen. Hij maakte van bij aanvang duidelijk dat hij niet wou samenwonen en ik heb me bij zijn wens neergelegd, al vind ik het moeilijk. Wij zijn vrij, wat staat er ons in de weg om er ten volle voor te gaan? Bovendien zijn we ook in onze latrelatie weinig samen. Enkel het weekend kan, omdat Frans het tijdens de week te druk heeft. Ik voel me vaak eenzaam, maar als ik bij wijze van verrassing aan zijn deur sta, wordt dat duidelijk niet gewaardeerd. Hij is er ook vaak niet. Als ik hem dan nadien daarop aanspreek, hebben we een gigantische ruzie en weigert hij uitleg te geven. Waarom moet hij daar zo moeilijk over doen? Ik ben helemaal niet achterdochtig, maar zo word ik het wel. De weekends dat we samen zijn ervaar ik als heel fijn, maar de zondagnamiddag voel ik bij hem al een soort onrust, een afwezigheid. Hij moet dan weg en dat kwetst me telkenmale. Ik zou dan graag rustig afscheid nemen, 's avonds nog samen eten en wat TV kijken. Hij wil echter tegen vijf naar huis, om zich mentaal voor te bereiden op zijn werkweek. Dat lijkt veel belangrijker dan ik, maar dat snapt Frans niet.

Frans
Ik ben tweemaal gehuwd geweest en heb uit die ervaringen geleerd dat dagelijks samenleven met iemand misschien niet voor mij is weg gelegd. Ik zie dat op zich wel zitten, maar merk telkenmale dat de vrouwen in kwestie zich niet kunnen aanpassen aan mijn levensstijl. Ze proberen me op allerlei manieren aan banden te leggen en dan volgt het ene conflict op het andere. Ik kan anderen makkelijk ruimte en vrijheid geven, maar verwacht dit ook terug. Bezitsdrang in een relatie, het is me echt vreemd. Mijn vader zag zijn vrouw en kinderen als zijn ondergeschikten. Wij moesten altijd luisteren en we hebben daar allemaal zwaar onder geleden. Ik heb er een allergie voor gezag aan over gehouden, ben altijd een vrije vogel geweest. Ik zette de stap naar een relatiebureau omdat ik op die manier duidelijk mijn wensen op relatievlak kon aangeven. Mieke wist dus heel goed dat ik geen samenleefrelatie zocht. Ze ging daar aanvankelijk volledig in mee, maar de laatste maanden spreekt ze steeds vaker uit dat dit toch niet is wat haar gelukkig maakt. Een weekend mag voor haar tot maandagochtend lopen en eigenlijk wil ze me elke dag van de week zien of toch minstens gehoord hebben. Ik zie dat echt niet zitten. Niet dat ik haar niet graag zie, maar ik heb mijn sportieve hobby's die ik niet wil opgeven en voor mijn werk verblijf ik regelmatig in het buitenland of heb ik verplichtingen 's avonds. Ze vindt het nu niet fijn dat ik haar daar niet op mee vraag, maar ook dat had ik besproken. Ik heb werk en privé altijd volledig gescheiden gehouden, zij ervaart het als een afwijzing, als een gebrek aan appreciatie van mijn kant. Zo een discussies hebben we nu constant en ik vind dat erg vermoeiend. Het doet me ook enorm denken aan mijn huwelijken. Toen liep het ook telkenmale zo. We maakten duidelijke afspraken, maar als het er op aan kwam, werden die altijd opnieuw in vraag gesteld en moest ik water bij de wijn doen. In beide gevallen heb ik de stekker uit het stopcontact getrokken en ben ik vertrokken. Dagelijks ruzie maken, daarvoor is het leven echt te kort. Ik heb ook meer en meer het gevoel dat Mieke me controleert, me ter verantwoording roept. Ik heb geen zin om de hele tijd tekst en uitleg te geven. Ik sta recht in mijn schoenen, doe heus geen dingen die niet kunnen, maar wil ook niet het gevoel hebben aan de ketting te liggen. Dat roept bij mij trouwens een averechtse reactie op: ik ga me dan nog meer afschermen en heb nog minder de neiging dingen te delen of te bespreken, juist uit schrik ook dan weer discussies uit te lokken. Ik zie het echt wel zitten om met Mieke verder te gaan, we delen immers veel en de weekends samen zijn altijd erg fijn, maar ik wil niet verder op deze manier. Ik wil de afspraken die in het verleden gemaakt werden, honoreren, niet de hele tijd het gevoel hebben onder druk te staan.
 
Hoe het verder ging
Frans en Mieke hebben altijd in relaties gezeten waarin engagement een issue was. Mieke heeft een laag zelfbeeld door de emotionele verwaarlozing uit haar jeugd. Frans is een koele, rationele man die zich alleen veilig voelt bij totale controle. Hij is daardoor dominant, zonder het zelf te beseffen. Mieke verlangt enorm naar geborgenheid, maar emotionele kwetsbaarheid vindt ze angstaanjagend. Haar keuze voor niet nabije mannen bewijst dit volledig. Beiden halen bij elkaar het slechtste naar boven. Mieke dringt de hele tijd aan op meer nabijheid, maar door haar keuze voor de afstandelijke Frans zorgt ze er onbewust voor dat er van echte intimiteit nooit sprake zal zijn. Frank valt op de schijnbaar zelfstandige Mieke, maar door zijn koelheid maakt hij haar angstig en jaloers en stimuleert hij wat hij niet graag heeft: claimend gedrag. Tijdens onze eerste gesprekken probeer ik met hen deze dingen door te nemen. Beiden staan open voor deze inzichten, maar blijven met hun slecht gevoel zitten. Mieke kan zich niet neerleggen bij een wekelijks relatierantsoen van twee dagen, Frans wil niet inboeten op zijn vrijheid. Ik zou hier kunnen starten met het opnieuw onderhandelen van hun afspraken om zo tot een aanvaardbaar compromis te komen, maar intuïtief voel ik aan dat het niet zal werken. Ik probeer met hen een analyse te maken van hun weerstand tegenover de houding van de ander. Waarom wil Frans niet meer bij Mieke zijn als de tijd samen altijd zo goed is? Waarom kan Mieke Frans zijn vrije tijd niet gunnen als ze voorheen gelukkig was met een minnaar die ze 1 dag op 14 zag? Ik vraag hen om na te gaan of deze weerstand hen herinnert aan een gevoel uit hun jeugd. De sessie erna geven ze aan dat ze zelf heel veel over het onderwerp hebben gepraat en inderdaad herkennen dat de weerstanden in hun relatie alles te maken hebben met kinderlijke gevoelens van onmacht, met tekorten van vroeger. Mieke beseft dat zelfs een samenleefrelatie nooit zal tegemoet kunnen komen aan wat ze als kind gemist heeft. Frans ziet in dat hij moeilijk kan geven, moeilijk verbondenheid kan toelaten omdat zijn vader van elke kwetsbaarheid misbruik maakte. Ik bespreek met hen dat om tot een betere relatie te komen het belangrijk zal zijn om tegen deze weerstanden, deze kinderlijke angsten in te gaan. Ik vraag hen dit ten minste af en toe te proberen om voor zichzelf te ervaren wat het resultaat is. Mieke krijgt als opdracht Frans niet zelf te contacteren, sms'en of mailen, maar het initiatief volledig bij hem te laten. Frans krijgt de opdracht om buiten de vaste afspraken iets relatiebevorderend te ondernemen. Twee maanden later zie ik hen opnieuw. De eerste weken hoorde Mieke Frans tijdens de week niet, maar de laatste veertien dagen is daar verandering in gekomen. Frans belt nu zelf tijdens de week al eens om te horen hoe het gaat. Bovendien heeft hij voorgesteld om een lang weekend aan zee door te brengen. Door tegen haar verlatingsangst in te gaan, tempert ze zijn bindingsangst. Ze beseffen dat ze ook in de toekomst nog vaak op hun kinderlijke angsten zullen botsen, maar ook dat die niet alles hoeven te bepalen. Ze willen het zo verder proberen.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu