Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk28/10/2009

Wendy 
Ik heb Bertrand leren kennen op het huwelijksfeest van een collega. Hij is Fransman en ik vond zijn zuiderse charme en warme persoonlijkheid erg aantrekkelijk. Hij had ook iets heel zacht over zich. Zelf ben ik opgegroeid bij mijn moeder. Mijn vader liet ons in de steek toen mijn moeder zwanger was, waardoor haar en mijn vertrouwen in mannen nooit groot is geweest. Maar Bertrand leek me echt anders. We zijn snel gaan samenwonen en ik ben ook bijna direct zwanger geworden. Ik neem de pil, maar vergeet ze ook al eens. Ik wou altijd al graag kinderen, had dat gevoel ook van Bertrand en voelde me dolgelukkig. Bertrand vond het allemaal te snel gaan, maar aanvaardde het en het werd de fijnste tijd in onze relatie. Na de geboorte van Maxim zijn we verhuisd naar een grotere, te renoveren gezinswoning die we nu al twee jaar aan het opknappen zijn. Het is erg druk, maar ik kan daar mee om, zie heel goed dat het uiteindelijk allemaal maar tijdelijk is. Bertrand vindt dat veel moeilijker. Chaos, vuil in huis, het maakt hem nerveus en opvliegend. Toen ik vorig jaar opnieuw zwanger was, viel dat in slechte aarde. Ik geef toe, ik was slordig in mijn pilgebruik, maar zag snel de positieve kant. We wilden er toch twee en nu zouden ze ook veel aan elkaar hebben. Betrand zag een tweede kind dan niet zitten en wou dat ik koos voor abortus. Ik vind het leven veel te waardevol en heb het ook geweigerd. Langzaam is hij dan bijgedraaid en uiteindelijk hebben we nog op een relatief rustige manier de zwangerschap beleefd. Fé is een maand te vroeg geboren waardoor ze in het begin heel veel aandacht nodig had. Ik was toen behoorlijk moe, met de zorg voor twee kinderen. Van Bertrand kreeg ik geen hulp, hij zei dat hij het al druk had met zijn werk en de verbouwingen. Toen heb ik ook voor het eerst een gevoel van verwijdering ervaren, alsof hij er niet echt was en dat gevoel is er de laatste maanden alleen maar sterker op geworden. Ik krijg gelukkig veel hulp van mijn moeder die de kinderen regelmatig voor haar rekening neemt. Zo kon ik de laatste weken al eens iets voor ons twee plannen, maar ik ervaar dat Bertrand zich afsluit. Als ik dan vraag wat er scheelt, blijft hij het antwoord schuldig of trekt hij eens zijn schouders op. Praten is niet altijd onze sterke kant geweest, ook al omdat zijn moedertaal Frans is en hij niet alles in het Nederlands kan zeggen zoals hij het voelt of ziet. Voorheen lukte het ons wel om iets uitgelegd te krijgen, maar nu zitten we wel echt in een andere wereld. Ik weet niet meer hoe het verder moet.
 
Betrand 
Toen ik Wendy leerde kennen woonde ik al twee jaar in België. Ik werkte in die periode keihard, verdiende veel geld, maar voelde me vaak erg eenzaam, zo ver weg van al mijn familie en vroegere vrienden. Het contact met Wendy zat direct goed. Ze is open en spontaan, heeft een zekere nonchalance en gaf me direct een gevoel van thuis te komen. Ze nodigde me ook direct uit om bij haar te komen eten en ik ben er eigenlijk niet meer weg gegaan. Toen Wendy me vertelde dat ze zwanger was van Maxim, was ik geshockeerd. We waren pas samen en over kinderen hadden we het nog nooit gehad. We vreeën inderdaad wel zonder condoom, maar ik wist dat ze de pil nam en ging ervan uit dat het wel in orde was. Omdat alles toen goed liep, heb ik me er snel bij neergelegd en na enige tijd keek ik eigenlijk ook wel uit naar de geboorte. Algauw werden we geconfronteerd met de praktische kant van een nieuw gezin. Op onze éénkamerstudio was het niet vol te houden met een baby erbij. Ik zocht en vond een woning, binnen ons budget, maar wel met veel verbouwingswerken voor de boeg. Ik ben er met goede moed aan begonnen, laat me ook wel helpen als het financieel kan, maar het weegt toch veel zwaarder dan verwacht. Ik hou ook niet van al die rommel en onzekerheid. Ik heb een zware job en vind het belangrijk 's avonds tot rust te kunnen komen. Toen Wendy vorig jaar vertelde dat ze opnieuw zwanger was, zag ik het helemaal niet meer zitten. Ik wou dat ze een abortus onderging, want voor een tweede kind had ik echt niet gekozen. Ik had na de geboorte van Maxim duidelijk gezegd, dat ik nog wel een kind wou, maar niet nu. Wendy dacht dat het ook nu wel zou overwaaien en weigerde de abortus. Ze vond het toch zo fijn dat Maxim nu een broertje of zusje zou hebben van dezelfde leeftijd, hij niet alleen zou opgroeien zoals zij. Toen Fé te vroeg geboren werd, voelde ik me heel schuldig. Was dit nu door al de stress die er rond de zwangerschap was geweest? Uiteraard zag ik mijn dochter graag, maar tegelijkertijd voelde ik ook veel woede tegenover Wendy, veel wrok. Die is er nog altijd. Ik ben gepakt, heb het gevoel dat er met mijn verlangens helemaal geen rekening wordt gehouden. Uiteraard zie ik mijn kinderen graag, dat is het dubbele aan de hele toestand. Ik ben blij dat ze er zijn, maar ik heb er niet voor gekozen en vind dat niet kunnen. We kunnen daar ook niet over praten en ergens vind ik het ook niet de moeite meer. Al mijn vertrouwen is weg en het zou toch maar een welles-nietes-discussie worden. Ik ben ook wantrouwig op andere terreinen, voel me als man buitengesloten en machteloos.
 
Hoe het verder ging
Tussen Wendy en Bertrand is er sprake van een ernstige vertrouwensbreuk, al ziet Wendy vanuit haar normenkader het ontwrichtende van haar daden niet. In haar opvoeding heiligt het doel alle middelen. Bertrand komt dan weer uit een gezin waar er moeizaam gepraat werd over emotionele onderwerpen. Hij zwijgt, gaat conflicten ook volledig uit de weg. Het feit dat ze een andere moedertaal hebben, maakt de situatie er niet makkelijker op. Hun taalprobleem staat als het ware symbool voor hun communicatieproblemen. Omdat ik voel dat praten bij hen niet lukt, is het dat wat we in eerste instantie doen. Ik laat daarbij elk in zijn moedertaal spreken, speel een beetje tolk waar nodig, maar dit heeft, zoals ik later merk, een positieve invloed op het verloop van de therapie. Het wikken en wegen van woorden brengt ons dichterbij de gevoelens van elk. Tijdens de sessies blijft Wendy vertellen dat ze telkens bij toeval is zwanger geraakt. Ik aanvaard dit zonder commentaar, wat bij Bertrand veel weerstand oproept. Hij zegt voor het eerst openlijk dat hij er niets van gelooft. De ruzie die ontstaat is fel en bitsig, wat ik rustig toelaat. Uiteindelijk geeft Wendy toe dat het niet toevallig gegaan is. Dat ze ervan overtuigd was dat hij anders toch neen zou gezegd hebben, dat ze een gezin wou en niet wou eindigen zoals haar moeder. Bertrand wordt nog kwader. Er vliegen verwijten heen en weer, maar we kunnen de ruziesessie uiteindelijk in rust afsluiten. Omdat ik voel dat nog meer ruzie destructief zou zijn voor de relatie, vraag ik hen tussen onze afspraken in niet over het onderwerp te praten, maar op te schrijven wat hen bezig houdt. De volgende sessies proberen we de gebeurtenissen een plaats te geven door er veel over te praten. Bertrand en Wendy komen afwisselend aan bod en worden verplicht actief naar elkaar te luisteren. Ze leren elkaar nu pas echt kennen, krijgen zo een realistischer beeld van de ander. Ik geef hen de opdracht om wekelijks uit eten te gaan en te bespreken wat hen bezig houdt. Ze rapporteren een verbetering van hun verstandhouding. In onze laatste sessie houden we een afscheidsritueel. Beiden drukken nog eens uit hoe ze zich gevoeld hebben bij het verleden. Wendy beseft nu dat iets afdwingen ten koste van de ander, altijd ten koste gaat van de relatie. Ze biedt haar excuses aan. Bertrand aanvaardt ze, maar zegt eveneens nog niet te kunnen vergeven, wat Wendy moeilijk vindt. Hij belooft meer te uiten wat hij denkt en voelt. Beiden willen het verleden wel laten rusten en verder gaan als gezin. Ik probeer hun verwachtingen realistisch te houden en geef hen mee dat een evenwicht vinden twee jaar in beslag kan nemen. Bertrand wil om de drie maand verder op gesprek komen. Hij voelt dat ze nog een lange weg te gaan hebben en steun zullen kunnen gebruiken. We plannen het zo.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu