Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk24/11/2009

Greet 
Vier jaar geleden is Hugo, mijn man, overleden aan longkanker na een strijd die meer dan drie jaar geduurd heeft. We hadden een zeer goed huwelijk en Hugo heeft me ook tijdens zijn ziekte altijd gezegd dat ik na zijn overlijden niet alleen mocht blijven. Ook mijn dochters die allebei gehuwd zijn, steunden me daar volledig in. De eerste jaren had ik helemaal geen zin in iets nieuws, maar twee jaar geleden leerde ik op een reünie van mijn oude school André kennen. Zijn vrouw zat vroeger bij mij in de klas. Het klikte direct. We hebben allebei een beetje hetzelfde meegemaakt en herkenden bij elkaar veel. We hebben ook dezelfde levenstijl en gewoontes, houden van hetzelfde eten, hebben een gelijkaardige smaak en zijn allebei zot van Spanje. We startten vrij snel een relatie en uitten toen zelfs de wensdroom ooit te overwinteren in Spanje. Nu zijn pensionering in het vooruitzicht ligt, praat ik daar concreter over, net als over samenwonen. Sinds kort heb ik echter het gevoel dat er van al die dromen niet zoveel in huis zal komen. Annick eist al zijn aandacht op en laat haar vader niet los. Als we samen zijn bij mij thuis, belt ze hem vaak. Ze is ook al een aantal keer ziek geweest op dagen dat we afgesproken hadden en ik ben er niet zo zeker van of het wel altijd zo is. Als ik erbij ben, is ze altijd vriendelijk, al voel ik me niet altijd welkom. André zegt dat ik het allemaal wat meer tijd moet geven, dat ze het moeilijk heeft met het verlies van haar moeder. Ik begrijp dat zeker, maar dat is uiteindelijk al vijf jaar geleden. Hoe lang moeten we dan wachten? Ik zeg ook tegen André dat hij haar meer moet stimuleren om buiten te komen, dat ze ook beter zelfstandig zou wonen. Ik vind dat niet gezond, op die leeftijd nog bij je ouders wonen. Hij vond die opmerkingen kwetsend, alsof hij Annick niet goed opgevoed heeft, dus daarover praten we niet meer. Tussen ons klikt het anders op alle vlak nog altijd zeer goed. De momenten die we samen doorbrengen zijn zeer gelukkige. Als ik hem dan vraag of hij dat niet vaker wil, of hij het niet leuk zou vinden als het dagelijks is, antwoordt hij ontwijkend. Hij wil er nu niet meer op in gaan. Ik heb het gevoel dat hij de kool en de geit wil sparen, niet wil kiezen tussen mij en Annick. Hij weet dat ik met zijn pensionering concrete antwoorden verwacht en ik voel dat dit op hem drukt. Maar ik mag toch verwachtingen hebben? Ik hoef al onze dromen toch niet op te geven, altijd rekening houden met Annick. We hebben allebei kinderen groot gebracht, nu is het toch het moment om eens te profiteren?
 
 
 
André 
Mijn vrouw is vijf jaar geleden gestorven ten gevolge van een hartaanval. Ook al had ze nooit een goede gezondheid gehad, het was toch nog bijzonder onverwacht. Het is een moeilijk verwerkingsproces geweest voor mij, want ik was erg aan mijn vrouw gehecht. Wij deden alles samen, ik zorgde altijd voor haar. Ook voor Annick was het een groot verlies. Zij en haar mama waren twee handen op een buik. Ze is ook enig kind en Agnes mijn vrouw was altijd thuis om voor haar te zorgen. Toen ik twee jaar geleden Greet leerde kennen, zag ik dat aanvankelijk als een vriendschap. We hadden veel gemeenschappelijks, ook doordat we allebei vrij jong onze partner verloren zijn door een overlijden. Greet kende mijn vrouw ook, waardoor er veel herkenning en vertrouwdheid was. Bij haar kwam ik echt op verhaal. Greet is een sterke en onafhankelijke vrouw. Eigenlijk een totaal ander type dan Agnes, die altijd erg op mij leunde. Het zelfstandige van Greet ligt me eigenlijk wel. Mettertijd trokken we meer op met elkaar en ik begon ook iets te voelen voor haar. We kunnen veel delen en durven opnieuw allebei dromen van een toekomst. De kinderen van Greet verwelkomden mij met open armen. Ze zien dat hun moeder gelukkig is, en dat is voor hen voldoende. Met Annick loopt het minder makkelijk. Aanvankelijk vond ze het ook zeker goed, maar toen ze merkte dat ik vaker van huis was, ik nu een aantal dingen deed die we voorheen samen deden, liet ze duidelijk merken hier niet gelukkig mee te zijn. Na het overlijden van Agnes heeft Annick een soort depressie doorgemaakt en ik ben er ook voor haar altijd geweest. Annick heeft me ook wel echt nodig. Ze is alleenstaande, heeft een zware job en heeft het nodig om 's avonds op verhaal te komen. Nu ik er vaak niet ben, loopt ze verloren. Greet zegt dat ze haar eigen weg moet zoeken, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik kan haar nu toch niet laten vallen als een baksteen? Zo zit ik echt niet in elkaar. Greet haar kinderen zijn totaal anders en dat respecteer ik, maar ik verwacht ook dat ze voor mijn situatie wat begrip opbrengt. Ze doet dat doorgaans wel, maar toch voel ik me vaak tussen twee vuren staan. Ik voel ook dat hoe meer ik Annick probeer los te laten, hoe meer ze aan mij hangt. Mijn nakende pensionering was aanvankelijk iets om naar uit te kijken. Eindelijk tijd voor mezelf, om samen met Greet dingen te doen. Nu voel ik het aan als een molensteen rond mijn nek. Greet wil dat ik een keuze maak, maar ik zou graag hebben dat ze nog wat geduld oefent. Ik wil wat zij wil, maar nu nog niet. Hoe kan ik haar dit duidelijk maken?
 
 
 
Hoe het verder ging
 
Greet en André komen in het eerste gesprek over als een harmonieus koppel dat respectvol en rustig met elkaar omgaat en communiceert. Hun probleem is, zoals ze zelf aangeven, het gedrag van Annick, André zijn dochter. Door dat alle aandacht naar dit probleem gaat, hebben beiden te weinig aandacht voor de verschillen die er tussen hen zelf zijn. Ik voel dat hun verwachtingen niet helemaal gelijklopend zijn en vraag hen elk individueel voor zichzelf een agenda te maken met hoe ze de komende drie jaar van hun leven zien. Wat zijn hun betrachtingen en verlangens, onafhankelijk van Annick? Daaruit blijkt dat André trager wil gaan. Hij uit de wens om op termijn samen te wonen, maar wil daar geen concrete datum op kleven. Hij haalt er toch ook telkens opnieuw Annick bij, zijn belofte aan Agnes dat hij altijd goed voor haar zou zorgen, zijn verantwoordelijkheden, ook al probeer ik in onze gesprekken vooral bij zijn verlangen te komen, onafhankelijk van zijn situatie. Het is duidelijk dat André nog rouwt en vooral kampt met schuldgevoelens tegenover Agnes. Ook al weet hij rationeel dat het niet zo is, toch ervaart hij zijn relatie met Greet als ontrouw. Dit kanaliseert hij door er helemaal te zijn voor Annick. Eigenlijk werkt André zelf de situatie met Annick in de hand. André is altijd het middelpunt geweest in het leven van Agnes, een rol die hij niet heeft bij Greet en die hij bij Annick moeilijk kan loslaten. Hij bindt zijn dochter door haar overmatig te bevaderen, zij voelt vermoed ik zijn nood daaraan en speelt erop in. Greet aanvaardt dat André nog in een andere fase van zijn verwerkingsproces zit. Ze heeft er zelfs veel begrip voor en is op de een of andere manier opgelucht dat het toch niets te maken heeft met hun relatie. Anderzijds geeft ze wel aan dat ze bij zijn pensionering geen definitieve beslissingen wil, maar toch wel een evolutie wil zien, een geleidelijk groeien naar een samenleefrelatie. André gaat daarmee akkoord en vraagt om nog alleen een paar keer op gesprek te mogen komen. Ik moedig hem aan om Annick meer los te laten, haar te stimuleren om dingen te ondernemen, alleen te gaan wonen bijvoorbeeld. We spreken daarin concrete stappen af, maar ik merk dat André zich na een tijdje niet meer openstelt voor verandering. Zijn nakend pensioen in combinatie met het mogelijk verlies van de zorg voor Annick is hem teveel. Ik heb het gevoel dat hij zich nog meer vastklampt aan zijn dochter en besluit dat het beter is om de gesprekken te staken. Een paar maanden later neemt Greet contact met me op om te melden dat André de relatie heeft verbroken. Ze vindt het spijtig, maar voelde al een tijdje dat hij mentaal afhaakte, vastliep op het gevoel te moeten kiezen.
 
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu