Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk24/03/2010

Chris
Mario heb ik leren kennen via mijn broer. Hij was zijn beste vriend en kwam al een tijdje bij ons aan huis. Het was geen liefde op het eerste gezicht. Ik vond hem een wat schuchtere jongen, maar ondervond wel dat hij een zachtaardig karakter had, intelligent was en me als jonge vrouw echt respecteerde. We praatten veel en van het een is het andere gekomen, al was het vooral ik die altijd het initiatief nam. Ik kom net als Mario uit een burgerlijke, deftige familie waar samenwonen niet aan de orde was. We zijn getrouwd met alles erop en eraan, helemaal zoals mijn ouders en vooral mijn moeder het wilden. Aanvankelijk zat ons huwelijk goed, of dat dacht ik toch. Ik kon me volledig uitleven in mijn job als opvoedster, Mario investeerde veel in zijn carrière en maakte lange dagen. De kinderen kwamen er eigenlijk zonder al te veel overleg. Mario vindt in essentie alles goed, protesteert nergens tegen, gaat mee in al mijn voorstellen, maar laat uiteindelijk wel alles aan mij over. Ik heb nood aan overleg, wil graag praten over wat mij en hem bezighoudt, over onze kinderen, maar dat lukt niet echt. Mario komt thuis, hij is voorkomend en aardig, vraagt me uit beleefdheid hoe mijn dag of die van de kinderen was en kruipt dan achter zijn computer. Vraag ik hem wat, dan doet hij het. Maar probeer ik een echt gesprek, in de diepte aan te gaan, dan heb ik altijd het gevoel dat hij er niet echt bij is, dat hij niet echt wil verstaan of meevoelen wat ik voel. Ik word daar hoe langer hoe wanhopiger van. We maken de laatste tijd veel ruzie, of beter, ik roep tegen hem, probeer hem te raken, maar hij trekt zich telkenmale terug, reageert niet of heel rustig op wat ik zeg. Hij vindt dat ik me opjaag, problemen zie die er niet zijn. Van heel zijn houding word ik nog nerveuzer en ongelukkiger. Ik had het er al eens over bij mijn moeder, maar die vindt dat ik overdrijf, zoals altijd. Ze vindt dat ik dankbaar moet zijn met zo een goede man die me respecteert, me mijn volledige vrijheid laat. Ik zou juist willen dat hij ook eens zegt hoe hij het ziet, wat hij wil. Dat ik kan voelen wat hij werkelijk denkt, dat ik het gevoel heb dat hij iets voelt. Nu lijkt het wel een muur waar ik tegen praat, weliswaar een vriendelijke en attente, maar nog altijd een muur. Voor de kinderen is het allemaal prima. Mario is er niet zo vaak, maar als hij er is, toont hij zich een vriendelijke en begripvolle, rustige pa. Ik voel me dan de onredelijke, de probleemmaker, de ongelukkige. Misschien maak ik het inderdaad te ingewikkeld, is het nodig dat iemand me eens zegt dat dit nu eenmaal het leven is, dat ik te hoge verwachtingen heb.
 
Mario 
Ik heb Chris altijd gewaardeerd als vrouw en als moeder. Ze zorgt goed voor mij en voor de kinderen, is een intelligente en ondernemende vrouw en dat spitante heeft me altijd wel aangesproken. Ik ben zelf veel rustiger, minder levendig, heb niet haar fantasie en kijk op dingen.Chris stimuleert me, brengt me in contact met andere mensen, iets waarin ik zelf niet zo sterk ben. Ik kom net als zij uit een burgerlijke familie en was enig kind, waardoor ik het heel erg gewoon was op mezelf aangewezen te zijn. Ik doe bepaalde dingen ook graag alleen, lees bijvoorbeeld veel, maar deel evengoed in de gezinstaken, omdat ik weet dat dit belangrijk is. Alles wat Chris me vraagt, doe ik. Ik voel dat Chris het de laatste tijd niet zo gemakkelijk heeft. Ik weet dat ik veel weg ben voor het werk en als ik thuis kom ben ik inderdaad vaak moe, niet echt mentaal beschikbaar of moet ik nog het een en ander afwerken. Dat maakt haar kregelig of geeft haar de indruk dat mijn werk belangrijker is dan mijn gezin, terwijl het eigenlijk omgekeerd is. Ik werk zo hard om goed voor ons allemaal te kunnen zorgen. De laatste tijd vind ik Chris vaak onredelijk. Ze is onvoorspelbaar opvliegend, heeft op alles wat ik doe kritiek en noemt me gevoelloos. Ze zet me ook seksueel onder druk. De frequentie voldoet niet, ik heb te weinig aandacht voor haar, ik ben niet affectief genoeg, ik toon mijn emoties niet. Het is inderdaad zo dat ik minder behoefte heb aan lichamelijk contact dan zij en ook al eens vergeet hoe belangrijk het voor haar is, maar als ik dan mijn best doe, op haar aansturen, ervaart ze het als geforceerd, als onecht. Het komt niet vanuit mezelf en voelt voor haar ook niet goed aan. Ik ben er dan ook mee gestopt en doe wat ik denk dat goed is, maar dat sluit duidelijk niet aan op wat zij verlangt. Als ik haar echter vraag wat ze dan wel wil, kan of wil ze daar niet echt op antwoorden. Ze huilt dan de hele tijd of is boos, wat ons uiteraard geen stap verder brengt. Ik vind dat Chris niet erg verdraagzaam is. Zo ben ik zelf nogal op orde gesteld, maar kan ik best aanvaarden dat het voor haar anders is. Mijn eigen bureau hou ik wel netjes, maar ook daarop heeft ze kritiek. Het is volgens haar mijn wereld waarin ik me terugtrek zonder me iets aan te trekken van haar of de kinderen. Ik ben hier meegekomen omdat ik graag zou verstaan wat ze wil. Nu weet ik het helemaal niet meer. Ik wil mijn best doen voor haar en voor ons gezin, maar er is ook mijn job en mijn verantwoordelijkheden en die dingen moet ik nu eenmaal allemaal combineren.

Hoe het verder ging 
Uit onze eerste gesprekken blijkt dat Chris en Mario allebei belast uit hun kindertijd gekomen zijn. Chris is het niet gewenste zesde kind uit een rijke doktersfamilie. Haar moeder staat er meestal alleen voor, is angstig en ongelukkig, kan geen warmte geven. Chris voelde zich altijd ‘anders'. Ze kreeg heel vaak te horen dat ze te druk, te emotioneel was, zich gedroeg als een jongen. Ze groeit op tot een intelligente, overgevoelige en erg onzekere vrouw. Ze maskeert die kwetsbaarheid door te eisend te communiceren, door druk te zetten. Mario komt ook uit een gevoelsarm gezin. Als enig kind van een ziekelijke en alle aandacht opeisende moeder leerde hij vooral zichzelf bezig te houden. Zijn vader is een professor wiskunde die heel zakelijk met hem omgaat. Beiden zijn naar mijn vermoeden mannen met het syndroom van Asperger. Mario komt heel rustig en zelfzeker over, maar is het niet vanuit een bepaalde zelfsterkte, maar vanuit zijn autisme. Hij verstaat zijn vrouw niet en reageert op haar emotionele uitbarstingen door zich nog meer terug te trekken. Op die manier versterken ze elkaars patronen. Omdat beiden niet willen scheiden, proberen we een manier te vinden om met hun dagelijkse behoeftes om te gaan. Ik laat hen elk een frustratieladder maken en vraag hen op de onderste treden de minst frustrerende dingen te noteren. Dat zijn ook de punten die we eerst aanpakken, als oefening, om een basis te hebben voor de moeilijkere onderwerpen. We proberen deze frustraties te herstructureren en ze om te buigen naar verlangens. Zo heeft Chris er een hekel aan dat Mario zijn krant leest tijdens het eten. Zij suggereert dat tot de kinderen van tafel gaan de krant kan gelezen worden en er nadien ruimte is om samen te praten. Zo werken we al de punten door en ook thuis zetten ze deze taak verder. De bedoeling is van nog niet tot afspraken te komen, maar te luisteren naar de behoeftes van de ander. Op die manier komen ze tot een veilige basis die onderhandelen mogelijk maakt. Voor Chris en Mario werkt deze gestructureerde aanpak goed: zij voelt zich gehoord, hij functioneert het best als er een duidelijk kader is. Beiden snappen dat een frustratie eigenlijk een negatief geformuleerd verlangen is. Ze weten ook dat het niet de bedoeling is de ander te veranderen (de grote angst van Mario) of macht uit te oefenen (de angst van Chris), maar om zicht te krijgen op de verlangens en onderliggende angsten van de ander. Hoe effectiever ze daarmee omgaan, hoe harmonieuzer hun relatie zal zijn. Zo pakken we in de volgende sessies frustratie na frustratie aan en proberen we samen tot een vergelijk te komen waarbij beiden zich veilig en goed voelen. Op deze manier hoop ik dat zij een structuur hebben gevonden om ook in de toekomst met verschillen om te gaan en een deel van hun kwetsuren uit de kindertijd te kunnen helen. Beiden beseffen dat dit een werk van lange adem is en vragen of ze af en toe nog op gesprek mogen komen.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu