Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk18/05/2010

Linde 
Ik heb Joris leren kennen op een avontuurlijke reis met Joker. Het klikte meteen, iets wat ik voordien nog nooit met iemand had mogen ervaren. Wij zijn zoals ze in het Engels zeggen ‘two of a kind'. Wij delen heel veel interesses, hebben een zeer gelijkende kijk op dingen. Vaak is het zo dat de ene een zin begint en de andere die afmaakt. We hebben daar al heel veel om moeten lachen. Ook dat typeert ons samenzijn: veel lachen en plezier maken. Wij zien elkaar op dit moment elk weekend, afwisselend op zijn en mijn appartement. We plannen dan altijd heel veel dingen. Zo houden we van fysieke uitdagingen: lange fietstochten, een stevige trekking, en ook cultuur ligt ons na aan het hart. We delen onze passie voor theater, plannen zo goed als elk weekend een voorstelling. We gaan ook nog vaak uit, kunnen ons allebei uitleven tijdens een optreden of fuif. Eigenlijk hebben we op alle vlak een veel jongere levensstijl dan het merendeel van onze generatiegenoten. Toen ik voorheen mannen ontmoette, vond ik die altijd oud en te bezadigd. Nu heb ik echt het gevoel te leven. Ook op het vlak van vakanties liggen wij elkaar echt. We houden allebei van steden verkennen, op onze manier. Eén van ons bereidt de trip voor en verrast de ander met een alternatief stadstraject. Hoe fantastisch ik dit allemaal vind, toch heb ik ook al eens nood aan thuis te komen, aan rust en huiselijkheid met twee. En dat is eigenlijk wel een probleem. Een avond of weekend thuis zijn maakt Joris onrustig. Hij wordt dan kregelig, heeft op- en aanmerkingen, hoe hard ik dan ook mijn best doe. Voor mij zou een zaterdagavond voor TV zeker eens kunnen, voor Joris is dat uitgesloten wegens veel te burgerlijk. Lang ontbijten vind ik zalig, hij vindt dat tijdverlies. Ik stuurde de laatste tijd ook al eens aan op ‘vaker samenzijn', tijdens de week bijvoorbeeld. Hij ziet dat helemaal niet zitten. Hij heeft inderdaad een drukke job, maar wil ook vooral veel tijd en vrijheid voor zichzelf. Ik begrijp dat niet: als je elkaar graag ziet, wil je toch zoveel mogelijk samen zijn? Ik wil hem niet veranderen of zijn leven bepalen, maar ik wil wel graag veel delen. Door de wrijvingen hierover, heb ik het gevoel dat er afstand gekomen is tussen ons. Zo haalt hij me minder vaak aan en hebben we ook minder seks, iets wat voorheen naar mijn gevoel helemaal geen probleem was. Daarover spreken lukt me niet zo goed. Ik geloof nog altijd sterk in ons, maar een aantal knopen moeten toch wel doorgehakt worden.
 
Joris 
Ik heb al een aantal langere relaties gehad, maar samengewoond heb ik nog nooit. Ik dacht aanvankelijk dat het met Linde helemaal zou lukken, maar nu betwijfel ik dat. Ik vind het best moeilijk om hierover te praten met Linde. Ze vraagt me ook vaak wat er scheelt, wat ze mis doet. Ik maak haar onzeker en eigenlijk vind ik dat heel onaantrekkelijk. In het begin was het helemaal niet zo. Ik werd halsoverkop verliefd op Linde, dacht eindelijk iemand ontmoet te hebben die volledig bij me paste. Linde voelde hetzelfde, dacht hetzelfde, wou hetzelfde. Elk weekend was een verrassing en ik keek er dan ook telkens naar uit. Door elkaar in de week niet te zien, werd dat gevoel nog versterkt. Linde is een heel toffe vrouw, ik kan er niets op aanmerken en dat is het moeilijke. Waarom kan ik nu niet kiezen, ervoor gaan, zoals zij wil doen? Misschien zegt het feit dat ik twijfel al genoeg, betekent dit dat ‘het' er niet echt is. Ik mis ook de passie, de sterke seksuele aantrekking die ik in het begin, maar nu niet meer ervaar. Ergens wil ik de liefde met de grote L. Vrienden zeggen dat ik te veeleisend ben, dat een relatie een compromis is. Ik weiger daarin mee te gaan. Ik blijf liever alleen dan me vast te zetten in iets waar ik niet voor de volle 100% kan achterstaan. Zo ben ik in alles. Ik ben al een aantal keren van werk veranderd, omdat ik me goed wil voelen in een job. Ik zoek al lang een huis op de buiten, maar zolang ik het juiste pand niet vind, blijf ik wonen waar ik nu woon. Voor alles in mijn leven leg ik de lat hoog. Linde is ook veranderd. Ik dacht dat zij net als ik hield van een vrij, niet-burgerlijk bestaan. Nu voel ik dat die gedrevenheid van het eerste uur er niet altijd meer is. De weekends waarin we weinig gepland hebben, glijden we af naar een burgerlijke, trage manier van leven en dat ergert me. Ik verveel me dan en kan dat niet wegsteken, hoe hard Linde op zo een momenten dan ook haar best doet. Ik denk dat het dit is trouwens, dat ervoor zorgt dat de passie sterft, het gevoel weggaat. Vorig weekend was het dan weer heel tof. We hadden elkaar 14 dagen niet gezien, zijn uitgebreid gaan stappen, hebben een fantastisch nieuw restaurant uitgeprobeerd. Het voelde aan zoals in het begin. Maar de zondag ebde dat gevoel al terug weg en vond ik het helemaal niet erg dat ze tegen de middag al weg moest voor een familiefeestje. Ik geraak er eigenlijk zelf moeilijk uit. Is twijfel op zich al niet een indicatie dat het gewoon niet goed genoeg is?
 
Hoe het verder ging 
Linde en Joris schijnen op het eerste gezicht een boeiende relatie te hebben waarin veel gedeeld wordt. Verder dan datgene wat aan de oppervlakte zo goed lijkt, komen ze echter niet. Linde streeft wel naar echte intimiteit, stelt zich kwetsbaar op. Bij Joris is dat een ander verhaal. Hij spreekt over een boeiend leven, maar maakt dit niet concreet. Het is duidelijk dat ze een andere vorm van intimiteit verlangen. Linde wil meer nog dan haar leven, haar emoties delen. Voor Joris is intimiteit seksualiteit. Bovendien zit hij erg vast aan een ideaalbeeld: hij wil alleen de grote passie, al de rest is een toegeving aan burgerlijkheid. In de eerste sessies probeer ik een idee te krijgen van hoe zij een relatie vorm willen geven. Ik doorprik bewust het romantische ideaalbeeld.. Zo licht ik toe dat verliefdheid geen vaste toestand of een kwaliteitsindicatie van een relatie is, maar een gevoelstoestand, die komt, gaat en ook kan terugkomen. Ik geef aan dat het vooral een soort van bevredigende basisintimiteit is die goed moet zitten. Is dat zo, dan behoren periodes van grote emotionele intensiteit tot de mogelijkheden. Ipv het accent te leggen op het gevoel, wat Joris doet, maar waarover je geen controle hebt, leg ik het accent op engagement, wat wel een bewust proces is. Linde ziet het wezenlijk verschil. Ze beseft dat in het begin van hun relatie alles vanzelf liep, omdat ze verliefd waren, waardoor ook de inzet automatisch kwam. Zij ziet in dat dit nog geen echt engagement was, dat dit pas komt als je ook de ‘andere' kanten van je partner voor lief neemt. Ze wil die inspanning leveren, is bereid samen met Joris te kijken naar wat ze allebei graag willen en waar ze elkaar tegemoet kunnen komen. Joris heeft het hier heel moeilijk mee. Hij kan niet aanvaarden dat een relatie een balans zou zijn en vindt het al helemaal te gek als ik aangeef dat het mooi is als die balans voor elk net boven de 50% uitkomt. Voor minder dan 100% wil hij eigenlijk niet gaan. Ik probeer te achterhalen waarom hij de lat zo hoog legt, hij zichzelf niet gunt om te genieten van al het positieve dat er is. Onder zijn verlangen naar perfectie zit heel duidelijk een angst om zich te binden, maar vooral een angst om te mislukken. Dat perfectionisme spreekt ook uit andere domeinen in zijn leven: studies die hij niet afmaakte, ondanks zijn begaafdheid, een talent voor sport dat hij niet verder ontplooide, het ideale huis op het platteland dat hij nog niet vond...Hij erkent dit, maar voelt zich ook onzeker waardoor hij volledig in de verdediging gaat. Tegenover Linde wil hij zich niet kwetsbaar tonen, wat nog maar eens wijst op een afwezigheid van intimiteit. De volgende sessie daagt Linde alleen op. Joris heeft de relatie verbroken. Hij heeft Linde opnieuw aangegeven niet te geloven in compromissen als het over liefde gaat. .
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu