Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk03/12/2008

Leen 
Ik leerde Wim kennen op een uitstap van het studentenverbond waarbij we allebei aangesloten waren. Ik voelde me niet direct aangetrokken tot hem, maar Wim zag het helemaal zitten en hield vol. Na een paar maanden vormden we een koppel en na onze studies zijn we ook getrouwd. Ik kom uit een erg traditioneel gezin uit de burgerij. Mijn vader is notaris, we zijn thuis met vijf dochters en werden allemaal streng en katholiek opgevoed. Wim leek aanvankelijk de perfecte man voor mij te zijn. Hij kwam uit een gelijkaardig gezin, zijn beide ouders zijn advocaten, maar algauw bleek dat we er toch andere waarden op nahielden. Zo leefden wij thuis altijd sober, werd er zuinig met de beschikbare middelen omgesprongen en werden wij ook helemaal niet verwend. Hard werken was altijd de boodschap. Bij Wim was dat wel even anders, wat me aanvankelijk zeker aantrok. Zo leidden zijn ouders een erg flamboyant bestaan, waarin feestjes, dure kleding en reisjes, genieten op de eerste plaats kwamen. Wim verwende me van bij aanvang, en ik geef toe, ik vond dat best fijn. Alle dingen waar ik thuis gewoon niet om moest vragen, konden nu. Alleen: Wim bleek zelf niet zo een harde werker. Zo lang hij thuis gesponsord werd, liep alles goed. Zodra we huwden, werd die kraan dicht gedraaid en moesten we terugvallen op onze eigen inkomsten, en dat viel hem alleszins niet gemakkelijk. Ik startte op dat moment met een eigen zaak als kinesitherapeute, Wim probeerde het als advocaat, maar zette zich erg weinig in en had meestal niet veel omhanden. Het geld dat binnenkwam was dan ook voornamelijk mijn geld, maar Wim gaf het wel uit met gulle hand. Aanvankelijk zat ik daar niet echt mee, maar toen we onze kinderen kregen vond ik het wel belangrijk dat er financiële zekerheid was, wat reserve ook. Twee jaar geleden ontdekte ik dat Wim eigenlijk al jaren zo goed als niets verdiend heeft en dat er van een advocatenpraktijk niet echt sprake was. Onder mijn druk is hij beginnen uitkijken naar een job en die vond hij in het onderwijs. Mijn praktijk bloeide ondertussen en ik richtte een vennootschap op zodat ik ook geld kon sparen. Daarmee had Wim het bijzonder moeilijk. Hij vindt dat ik alleen nog maar met geld verdienen bezig ben en dat ik me ook gierig opstel tegenover hem en de kinderen. Hij begon me thuis ook te vernederen, waar de kinderen bijwaren, probeert de hele tijd mijn gezag, mijn waarden tegenover hen te ondermijnen. Het werd allemaal echt problematisch op het moment dat zijn ouders hem geld zijn beginnen toesteken. Zo kocht hij zich vorig jaar een Alfa Romeo op kosten van thuis. Ik schaamde mij daarvoor, alsof wij dat zelf niet konden betalen. Maar Wim zag hierin geen graten, zijn ouders hebben het toch goed genoeg. Dat ze hem op die manier blijvend in hun macht hebben, ziet hij dan weer niet. Het afgelopen jaar heb ik het gevoel dat ze ook mijn zonen op die manier proberen in te palmen en daarmee heb ik het bijzonder moeilijk. Ik heb Wim voor een ultimatum gesteld: ik wil dat hij stopt met het aanvaarden van geld van zijn ouders, uiteindelijk verdien ik genoeg. En vooral: ik wil dat hij zich zelf inzet om meer geld te verdienen, als een juist voorbeeld naar onze kinderen toe. Nu krijgen zij de boodschap dat een ‘rijk' leven ook kan zonder er een klop voor te doen.
 
Wim 
Ik leerde Leen kennen aan de universiteit en voor mij was ze eigenlijk de eerste vrouw waarmee ik het echt zag zitten. Leen heeft klasse en uitstraling, genoot een goede opvoeding en dat voel je direct. Die ‘adel' sprak me wel aan in haar. Leen zag me aanvankelijk niet staan, maar omdat ik het echt zag zitten met haar, heb ik doorgezet en buiten mijn eigen verwachting om wou ze uiteindelijk toch mijn vriendin worden. Van dan af verliep alles behoorlijk klassiek: we studeerden af, trouwden, werkten aan onze carrière en kregen kinderen. Aanvankelijk vond ik Leen een lieve, warme vrouw die waardeerde dat ik er was voor haar, dat ik haar veel aandacht gaf, attenties ook. Ik had het breder dan zij, liet haar daarin delen en zij genoot daarvan. Vanaf het ogenblik dat haar praktijk als kinesitherapeute goed begon te lopen en ik over minder middelen beschikte, veranderde onze relatie fundamenteel. Als de centen van mij kwamen, dan mochten ze uitgegeven worden aan luxeproducten, juwelen, mooie kleding. Als zij het geld verdiend had moest het zinvol gespendeerd of gespaard worden. Omdat mijn praktijk niet liep zoals verwacht, ik ben nu eenmaal niet de harde advocaat die mijn ouders van mij hadden willen maken, was ik in haar ogen direct een klaploper. Er werd van dan af op alles gerantsoeneerd en gebudgeteerd, voor mijn verlangens was er plots geen ruimte meer: de kinderen, sparen, dat ging altijd voor. Thuis merkten ze dat ik ongelukkig was en mijn ouders staken en steken me af en toe geld toe. Het is niet de juiste manier om liefde te tonen, maar het is wel hun manier. Dat wil Leen niet zien. Ook naar de kinderen toe neemt ze daarin harde standpunten in. Cadeaus van mijn ouders zijn volgens haar altijd te opzichtig en te duur en alleen bedoeld om aandacht en macht te kopen. Tja, zo kan je alles slecht interpreteren. Wij zijn naar de normen van haar ouders ‘nieuwe rijken die denken dat met geld alles te koop is'. Zo zei Leen het ooit en ik vond dat bijzonder kwetsend. Vorig jaar kreeg ik voor mijn verjaardag een, ik geef het toe, duur cadeau. Een nieuwe wagen, de wagen waarvan ik altijd gedroomd had. Mijn vader had een gunstige belegging gedaan en wou mij en mijn broer daarvan laten meegenieten. Voor Leen was het de spreekwoordelijke druppel. Hoe kon ik als gewone leraar nu zo een wagen kopen? Wat zouden de mensen wel niet denken? Nu, het is niet omdat haar ouders de gierigheid in hoogst eigen persoon zijn, dat alles wat van mijn kant komt er over is. Waarom kan ze niet gewoon blij zijn voor mij, meegenieten van wat er in onze schoot wordt geworpen? Nu zorgt ze er telkens voor dat ik een slecht gevoel heb bij alles wat mijn ouders voor ons doen én bij het feit dat ik niet de veelverdiener ben waarvan ze, denk ik, droomt. De laatste tijd maken we bijzonder veel ruzie en het onderwerp geld komt telkens opnieuw ter sprake. Een beetje respect voor mijn achtergrond en verlangens is er totaal niet meer. Op dat vlak vind ik dat onze relatie moet veranderen en dat hoop ik via deze weg te bewerkstelligen.
 
Hoe het verder ging
Er wordt vaak beweerd dat als je iemand graag ziet, centen geen rol spelen. Niets is minder waar. Geld, maar vooral de manier waarop we ermee omgaan, is een dagelijks, terugkerend thema waarin je maar beter op dezelfde golflengte kan zitten. Het is ook iets fundamenteels: onze houding tegenover geld zegt heel veel over ons waardekader, onze opvoeding en mentaliteit, over ons karakter ook, dingen die moeilijk te veranderen zijn. In het geval van Wim en Leen is geld ook het thema waarrond de machtstrijd in hun relatie zich concentreert : hun plaats in het gezin en de relatie, maar ook strijd over wiens waardekader, wiens opvoeding als basis wordt gehanteerd. Zo lijken beiden uit een gelijkaardig milieu te komen, maar in de praktijk is niets minder waar. In beide families is geld, het materiële bijzonder belangrijk, maar op een totaal andere manier. Bij Leen primeert sparen en verwerven, bij Wim genieten en beleven. Dit trok hen aanvankelijk in elkaar aan, maar blijkt nu de bron van elk conflict te zijn. Beiden hebben zich bovendien sterk in hun rol geplaatst. Leen is de nuchtere, sterke, hardwerkende mama die zorg draagt voor alles, maar Wim geen ruimte gunt. Wim zit in de zeurderige, manipulatieve slachtofferrol en legt daardoor al zijn kracht bij de ander. Beiden bevestigen elkaar in die rol en ook hun discussies tijdens de sessies wijzen daarop. Ze luisteren niet naar elkaar, vervallen in hetzelfde soort van ruzies die dan telkens verzanden in verwijten. Ze willen elk gelijk hebben en halen en ‘overpraten' daarom de ander. Praten gebeurt bij hen te veel. Ze moeten leren luisteren en vooral: leren zwijgen, een erg belangrijk en soms wel eens vergeten onderdeel van effectief communiceren. Ik probeer hen te leren niet primair maar secundair te reageren en daarvoor breng ik hen de stop en time-out-methode bij. Zodra een van hen voelt dat hij of zij te kwaad of emotioneel wordt, moet hij of zij het gesprek stopzetten en de kamer even verlaten zodat beiden tot rust kunnen komen. De aangekaarte problemen kunnen evenwel niet uit de weg gegaan worden, want diegene die het gesprek stillegt, wordt verplicht om binnen de 24 uur de draad opnieuw op te pikken. Loopt het opnieuw vast, dan kan er opnieuw een rustpauze ingelast worden. Aanvankelijk lijkt deze methode bij Wim en Leen wat soelaas te brengen. Ze melden dat hun ruzies niet meer zo escaleren en dat dit de rust in huis en vooral het welbevinden van de kinderen ten goede komt. Van een kwaliteitsverandering in hun relatie is er echter geen sprake. Nu ze geen ruzie meer maken, blijkt hoe weinig ze nog gemeen hebben en ook hoe weinig gevoelens er nog tussen hen zijn. Ik blijf bij Leen duidelijk ervaren dat ze geen respect meer heeft voor Wim. Wim op zijn beurt lijkt niet echt in staat zich meer in zijn kracht te plaatsen. Hij blijft alle verantwoordelijkheid voor wat fout loopt uit de weg gaan. De therapie heeft duidelijk gemaakt dat hun relatie een dood ding is. Leen uit na 8 sessies opnieuw duidelijk de wens om te scheiden en ik verwijs hen door naar een echtscheidingsbemiddelaar.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu