Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk13/02/2009

Jens
Ik leerde Sigrid drie jaar geleden kennen. Zij studeerde net af als sociaal assistente en ik was stage aan het lopen als leraar. Ik voelde me bij Sigrid direct op mijn gemak en er was ook een aantrekking tussen ons. Ik heb altijd wel een vriendin gehad, maar het waren relaties die geen kans op slagen hadden. Meestal waren het heel jonge meisjes voor wie ik de steun en toeverlaat was. Met Sigrid was het anders: zij is van mijn leeftijd en staat zelfstandig in het leven. Gaan samen wonen, dagelijks het leven delen, gaat ons ook goed af. We hebben eigenlijk nooit conflicten, voelen elkaar goed aan. Zo ben ik ook: gericht op compromis. Ik kom uit een gezin waar er constant conflicten waren. Mijn moeder was alcoholverslaafd en verbleef ook een aantal keren in de psychiatrie. Mijn vader werkte hard, maar was er daardoor ook nooit. Eigenlijk werden ik en mijn broer aan ons lot overgelaten. Ik heb ook al heel vroeg alle verantwoordelijkheid op mij genomen, voor mijn moeder en mijn broertje. Ik schaamde me vaak voor de situatie thuis, kon ook geen vriendjes meenemen, want ik wist nooit in welke toestand ik mijn moeder zou aantreffen. Eigenlijk was mijn mama wel lief voor ons, als ze niet gedronken had, maar ze was vooral zwak en niet in staat om een normaal gezinsleven te leiden. Zo droegen we vaak niet de juiste kleding, geraakten we maar bij de kapper als de buurvrouw het niet meer kon aanzien, aten we wat ik bij elkaar kon zien te krijgen. Soms was er geld, soms ook niet, als mijn vader het weer eens vergeten was. Heel deze situatie heeft natuurlijk zijn sporen achter gelaten. Ik was al erg vroeg zelfredzaam, al zolang ik het mij herinner eigenlijk. Dat geeft me een goed gevoel, die zelfstandigheid, het gevoel van sterkte, het alleen aan te kunnen, maar op een bepaalde manier besef ik ook wel dat ik dingen gemist heb. Als ik een moeder zie die zorg draagt voor haar kinderen, dan raakt me dat telkens weer. Affectie uiten vind ik niet zo gemakkelijk, toch niet op de manier dat Sigrid het graag zou hebben. Ik ben zorgzaam, vind intimiteit, een diepgaand gesprek erg fijn, maar hou niet van het lichamelijke contact. Vrijen spreekt me minder aan, ook al vind ik Sigrid zeker wel een mooie vrouw. Ik vermoed dat ik gewoon niet zo een hoog libido heb, mijn behoeftes anders zijn dan de hare en we daarmee zullen moeten leren leven. Ik voel me er niet zo goed bij, dat zij daar zoveel aandacht aan besteedt. Ik probeer toch vooral te kijken naar al de andere, fijne dingen in onze relatie, niet naar wat er niet is.
 
Sigrid 
Jens gaf in het jaar dat ik afstudeerde bij ons een paar proeflessen. Ik vond hem een indrukwekkende, mooie kerel, bedachtzaam en met een erg mature uitstraling. Dat sprak me allemaal geweldig aan. Die aantrekking was duidelijk wederzijds, want hij vroeg me mee uit en ik ging daar maar al te graag op in. Op alle vlak loopt het goed tussen ons, alleen seksueel stelt onze relatie echt teleur. Niet dat het voor mij elke dag en op elk uur moet gebeuren, maar seksualiteit is bij ons volledig afwezig en ik mis dat geweldig. Het is bijzonder moeilijk elke dag te moeten samenleven met iemand die je graag ziet, die je enorm aantrekt, maar die daar op de een of andere manier geen uiting wil of kan aan geven. De paar keren dat het dan wel zover kwam, voelde ik duidelijk dat Jens niet goed in zijn vel zat, het deed om mij een plezier te doen. Het onderwerp is ook niet bespreekbaar. Meer dan ‘ik ben nu eenmaal zo', wil Jens niet kwijt. Ik weet dat hij een moeilijke jeugd heeft gehad en dat dit zijn gevolgen heeft tot op vandaag. We hebben hierover ook al een aantal gesprekken gehad en ik kan dat genoeg plaatsen, gezien mijn opleiding. Ik heb ook het gevoel dat Jens het zelf een plaats heeft kunnen geven. Hij praat er vrij gemakkelijk en genuanceerd over en het overspoelt hem zeker niet meer. Alleen weet ik niet direct waarom hij zo geblokkeerd is. Het afgelopen jaar neem ik zelf vaak het initiatief om te vrijen, maar verder dan wat knuffelen komen we niet. Hij voelt zich niet goed en ook: het ligt zeker niet aan mij. Ik geloof dat eigenlijk niet meer, heb het gevoel niet aantrekkelijk te zijn en dat werpt een schaduw op de rest van onze relatie. Elke aanraking krijgt op deze manier iets geladen. Ik zie al direct dat hij zich terugtrekt, afwijzend is in zijn lichaamstaal. Jens beseft nu wel dat het zo niet verder kan en dat de hele situatie onze relatie in gevaar brengt. Ik heb hem ook gezegd dat een relatie als broer en zus voor mij geen optie is. Ik wil ook heel graag kinderen, maar op deze manier komen ze er zeker niet en ook: ik wil mijn kinderen niet met zo een voorbeeld opzadelen. Hoe moet het nu verder?
 
Hoe het verder ging
Onze jeugd, de hechtingspatronen die we dan aanleren, bepaalt in grote mate hoe en met wie we ons als volwassen man of vrouw verbinden. Jens is een typisch en vrij extreem voorbeeld van parentificatie, een gezinssituatie waarin de rollen omgekeerd zijn en een kind voor een of beide ouders ‘zorgt'. Zo kan hij zich niet herinneren dat er ooit voor hem gezorgd is geweest. Hij ziet alleen hoe hij als kleine jongen zijn moeder al bij alles moest helpen, hoe hij voor eten zorgde, voor zijn kleine broertje, de mediator was tussen zijn moeder en vader...Jens is nooit zelf kind mogen zijn, heeft zijn eigen verlangens en behoeftes naar steun en troost sterk leren onderdrukken. De enige positieve aandacht die hij ooit kreeg, kwam er als hij ‘zorgde voor', waardoor hij die rol ook altijd bijna automatisch op zich neemt. Dat blijkt ook uit zijn relaties met jongere, zorgafhankelijke meisjes waarvoor hij een soort van vaderfiguur was. Zoals Sigrid aangeeft, is Jens schijnbaar in het reine met zijn verleden, kan hij er op een rustige manier over praten, met de nodige distantie. Toch vermoed ik dat er meer aan de hand is en in de loop van de gesprekken komt inderdaad naar voor dat er in de relatie met zijn moeder sprake was van grensoverschrijdend gedrag. Zo liet ze Jens vaak bij zich slapen, haar knuffelen en masseren, haar troosten, waardoor lichamelijke intimiteit voor hem altijd daarmee geassocieerd is, bij hem ook weerzin en weerstand oproept. Hierover praten valt Jens erg moeilijk. Hij huilt de hele tijd en is moeilijk in staat om de dingen te verwoorden. Hij heeft ook de kinderlijke overtuiging dat het wel allemaal zijn schuld was. Om het voor hem gemakkelijker te maken naar de traumatische ervaringen te kijken, vraag ik aan Jens om als volwassen man ooggetuige te zijn van wat hij als kind meemaakte, te observeren en te omschrijven wat hij als volwassene zou willen doen om de kleine Jens te helpen. We staan ook uitvoerig stil bij het feit dat hij niet medeschuldig is aan wat gebeurde. We doen deze oefening een aantal weken na elkaar, waardoor Jens een andere visie krijgt op het gebeurde, maar vooral ook de kleine Jens alsnog de troost en de steun, de hulp biedt die hij gemist heeft. Sigrid blijft bij al de sessies aanwezig omdat Jens het zo wil. Voor haar zijn het erg moeilijke momenten waarbij veel emotionaliteit naar boven komt. Door deze ervaringen te delen wordt de band tussen hen nog hechter. Na een aantal maanden willen beiden stoppen met de therapie. Ze voelen zich meer dan ooit verbonden met elkaar, al blijft hun seksuele relatie er een met weinig ups en veel downs. Ze hebben er allebei alle vertrouwen in dat ook dat mettertijd zal verbeteren.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu