Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk20/04/2009

Nadia
Ik leerde Hans kennen toen ik 16 was. Hij was de vriend van een buurjongen en we trokken een hele zomervakantie met elkaar op, werden liefjes en hebben elkaar nooit meer losgelaten. Na mijn studies zijn we direct gehuwd en kregen we al snel kinderen. Ik ging na de geboorte van onze derde zoon deeltijds werken. Ik ging toen door een erg moeilijke periode: mijn moeder overleed onverwachts, ik kreeg op het werk een andere, veel moeilijkere baas en thuis was er alleen maar chaos. Hans is thuis de enige zoon en hij heeft nooit geleerd een handje toe te steken. Hij ziet ook in ons gezin geen ‘werk', maar vindt het wel altijd belangrijk dat zijn favoriete hemd netjes gestreken in de kast hangt, er elke dag vers gekookt eten op tafel komt de voorraadkast altijd goed gevuld is. Onze derde kind was niet gepland, al was hij zeker wel welkom, maar praktisch gezien kon ik de situatie niet aan. Door deeltijds te gaan werken, kwam er inderdaad meer tijd vrij, maar ik heb nu een veel minder interessante job en dat geeft me maar weinig voldoening. Ik weet dat ik de laatste jaren niet altijd het aangenaamste gezelschap ben geweest, als vrouw, maar ik vind dat Hans daarin een zwaar aandeel heeft. Ik ben moe en op, heb dan inderdaad niet meer de energie om nog eens aandacht te hebben voor al zijn kleine zorgen. Hij klaagt dan dat ik geen leuk gezelschap meer ben, niet attent kan zijn, maar hij vergeet wel alles wat er al aan vooraf is gegaan. Het feit dat hij alle verantwoordelijkheid voor
de kinderen bij mij legt, gewoon lekker verder met zijn carrière bezig is, maar geen oog heeft voor mijn professionele frustraties, hij nooit eens spontaan iets doet voor mij of eens speciaal aandacht voor mij heeft. Hij kan ook niet luisteren, wil er gewoon geen tijd voor maken. Bovendien zijn bepaalde onderwerpen voor hem taboe. Zo hebben we tijdens zijn overspel een aantal keren gepraat over wat gebeurd was. Ik heb toen te kennen gegeven dat ik verder wou gaan met ons en voor hem was daarmee dan ook de kous af. Hij heeft voor mij gekozen en daarmee moet ik het doen. Ik denk niet dat hij me nog bedrogen heeft nadien, maar heel vaak spookt dat verhaal toch nog door mijn hoofd en ik kan om die reden ook nog onredelijk kwaad op hem worden. Ik wou dat ik mezelf beter onder controle had, maar die gevoelens zijn dan zoveel sterker. Ik voel me dan afgewezen, niet aantrekkelijk en ik voel dat Hans het ook zo ziet.
 
Hans
Nadia is de enige vrouw geweest in mijn leven, de enige ook met wie ik een leven wou uitbouwen. Ik ben Nadia ontrouw geweest, net na de geboorte van Bryan, maar heb ingezien dat het niet de juiste weg was. Ik heb voor Nadia en de kinderen gekozen, hoe moeilijk en ongezellig de thuissituatie op dat moment ook was. Ik zie in mijn omgeving veel mannen de biezen pakken, kiezen voor een gemakkelijker leven met een nieuwe vrouw, als weekendpapa. Ik wou mijn verantwoordelijkheid nemen en voelde ook nog veel voor Nadia, ik wou ons nog een kans geven. De laatste jaren ebt dat gevoel wel hoe langer hoe meer weg. Nadia klaagt en zaagt de hele tijd en bij elke discussie worden al de vorige discussies nog maar eens opgehaald. Toen ik onlangs de verjaardag van haar moeder vergeten was, kreeg ik de volledige lijst van al de dingen die ik de laatste jaren vergeten ben, over me heen. De verjaardag van een van onze kinderen, haar afspraak om naar de kapper te gaan en ik die op de kinderen moest passen, die keer op reis toen ik beloofd had ijs mee te brengen en het vergeten was...En dat gaat zo maar door. Elk fait divers geeft aanleiding tot een uitputtende discussie. Ik heb op dat moment geen verweer, ben het ook al moe om te reageren, maar dat maakt het zo mogelijk nog erger. Nadia ziet daarin dan de bevestiging van alles wat ze zegt. Ze duidt ook constant mijn gedrag, zegt dat ik geen gevoelens meer heb voor haar, haar niet aantrekkelijk vindt, want veel naar andere vrouwen kijk...Eerst weerlegde ik dat, maar ze bleef dan volhouden dat ze het genoeg aanvoelde, hoe ik dacht en dat ik het niet moest proberen te ontkennen. Ze bezorgt me de hele tijd schuldgevoelens en het gevolg is dat ik me meer en meer ga terugtrekken, thuiskomen ook vermijd. Ik weet dus echt niet meer hoe ik een boodschap kan overbrengen, ervoor kan zorgen dat ze ook geloof hecht aan wat ik zeg. Ze wil ook altijd opnieuw beginnen over die periode net na de geboorte van Bryan. We hebben dat besproken, ik heb voor mijn gezin gekozen, wat valt daar nu meer over te zeggen. Waarom kunnen we niet gewoon opnieuw beginnen? Waarom leeft Nadia niet meer in het hier en nu, gaat het altijd over vroeger, kan ze me niet vergeven? Waarom fixeert ze zich de hele tijd op het negatieve, ziet ze niet wat er allemaal wel kan? Ik word er zo moe van en zie het eigenlijk ook op deze manier niet meer zitten.
 
Hoe het verder ging
Elk koppel kent de ruzies waarbij een akkefietje ervoor zorgt dat een lawine aan verleden frustraties op gang komt. In essentie kunnen we zeggen dat oude koeien best gelaten worden waar ze thuishoren: in de sloot. Het verleden kan immers niet meer veranderd worden en bovendien kan je nooit dingen in hun context reconstrueren, noch gevoelens of sferen terug oproepen. In dergelijke discussies weet op het einde niemand trouwens nog waar het uiteindelijk over ging. Dat is ook het geval voor veel gesprekken tussen Nadia en Hans. Nadia heeft de neiging alle dingen op een hoop te gooien. Ze leest ook voortdurend Hans zijn gedachten en gevoelens, ziet alleen haar waarheid. Hans zwijgt vooral. Wat mij opvalt, is hun lichaamstaal. Ze praten ook fysiek langs elkaar heen, er is geen enkele blik in de richting van de ander. Ik verplicht hen bij mij om elkaar aan te kijken als ze iets vertellen. Dat maakt hen onwennig, maar zorgt er mettertijd voor dat er meer interactie is. Toch blijven ze vastzitten in hun oeverloze welles-nietes-discussies. Ik geef hen de opdracht mee om thuis, tijdens de dag, geen ruzie te maken, maar de ergernissen die zich voordoen op te schrijven en 's avonds een half uur uit te trekken om ze te bespreken. Dat werkt. Nadia geeft aan dat ze veel dingen op het einde van de dag niet meer de moeite vindt om over te beginnen en Hans stelt zich behulpzamer op nu hij geen kritiek krijgt bij alles wat hij doet. Toch blijft Nadia aangeven ongelukkig te zijn. Tijdens de 8ste sessie komt het gesprek op de ontrouw van Hans. Hij verweert zich als een duivel in een wijwatervat, wil het er echt niet over hebben. Zij wordt erg emotioneel, voelt zich gekwetst en in de steek gelaten. Hieruit blijkt dat 5 jaar na de feiten Nadia de vertrouwensbreuk nog niet verwerkt heeft. Ik verplicht Hans de volgende sessie om alleen te luisteren naar haar verhaal, niet in het verweer te gaan. Ik vraag hem ook om uit te drukken wat haar pijn en verdriet bij hem doet. Hij wordt zelf emotioneel en drukt voor het eerst zijn spijt uit voor wat hij gedaan heeft. Dat blijkt een kantelmoment te zijn. Met het berouw lijkt ook de vergeving te komen, is Nadia in staat zijn overspel te plaatsen in wat wel eens ‘het museum van relatie-ontgoochelingen' wordt genoemd.. Beiden beseffen dat ze nog een lange weg te gaan hebben om terug in harmonie met elkaar te kunnen leven, maar ze geloven erin. Ze besluiten alvast de komende tijd de techniek met het dagelijks neerschrijven van frustraties te hanteren. Ze vinden het vooral prettig dat ze daardoor elke avond een half uur exclusief voor elkaar uittrekken.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu